Χωρίς επιστροφή...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc Μαρία Καρίκη

Όταν υπάρχουν νοσηρές καταστάσεις στις ανθρώπινες σχέσεις- οι οποίες διαιωνίζονται-  αναρωτιέται κανείς πότε θα γίνει η έκρηξη… Πότε θα ειπωθούν όλα τα ανείπωτα και καταπιεσμένα… Πότε το «θύμα» θα αφυπνιστεί και θα γίνει «θεριό»…

Έρχεται εκείνη η στιγμή που τα όρια, αφού έχουν καταπατηθεί ασταμάτητα, γεννούν την αντίσταση εντός σε ό,τι τοξικό και ανισόρροπο τα πλησιάζει. Σαν να έκαναν από καιρό υπομονή –μήπως και αλλάξει κάτι έξωθεν-, σαν να έχουν δώσει όλες τις ευκαιρίες και εξαντλήσει όλες τις δικαιολογίες, που πολύ απλά δεν πάει άλλο…

Έχοντας δει κατ’επανάληψη το «έργο» σε μερικές σχέσεις σου, νιώθεις ότι δεν έχεις άλλα ψυχικά αποθέματα για να πείθεις τον εαυτό σου ότι «όλα θα πάνε καλά». Κάτι μέσα σου σε πιέζει να δεις το αδιέξοδο, το βάλτωμα, το ωραιοποιημένο ψέμα.

Το ζήτημα δεν είναι να ψάξουμε αμέσως για το ποιος φταίει, αλλά να βρούμε τη δύναμη να ομολογήσουμε το τέλος και να αποδεχτούμε το μη συμβατό.

Πολλές φορές πλέκονται οι προσδοκίες με τις προσωπικές προβολές και τις επιθυμίες και αναρωτιέσαι αν βλέπεις αυτό που πραγματικά είναι ο άλλος ή αυτό που εσύ δημιούργησες στο μυαλό σου.

Στις μεγάλες αποφάσεις ζωής που αφορούν στις σχέσεις είτε δίνεις μια ακόμη ευκαιρία, είτε απλά φεύγεις. Η ευκαιρία δίνεται όταν ακόμα νιώθεις ότι μπορείς, ότι αντέχεις, ότι αξίζει, ότι ακόμα δεν έχεις δοκιμάσει κάποια πράγματα..

Διαφορετικά νιώθεις σαν έτοιμος (ξαφνικά) από πάντα ότι θέλεις να φύγεις, να τρέξεις, να εξαφανιστείς…και αναρωτιέσαι γιατί δεν το έκανες πιο νωρίς, κατηγορώντας τον εαυτό σου. Σε αυτή την εσωτερική πάλη καταλήγεις στο ότι πριν δεν έβλεπες καθαρά ή μπορεί και να εθελοτυφλούσες ή ίσως πιο απλουστευτικά να ήλπιζες για το καλύτερο… αυτό που δεν ήρθε ποτέ, όμως.

Υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι δυστυχισμένοι, σκυθρωποί, θυμωμένοι, πληγωμένοι, απογοητευμένοι, παραιτημένοι μέσα στις ποικίλες σχέσεις τους. Διαμαρτύρονται έντονα, φωνάζουν. Ωστόσο, δυσκολεύονται να αποφασίσουν αν θα φύγουν ή όχι. Κάτι τους κρατάει. Ο φόβος, η συνήθεια, ο εγωισμός, η αδιαφορία, η εκδίκηση, οι ρόλοι, οι υποχρεώσεις.

Δεν φεύγουν γιατί δεν μπορούν, όχι γιατί δεν θέλουν. Και ο θυμός, η καταπίεση, η αίσθηση του εγκλωβισμού και της καθήλωσης όλο και μεγαλώνουν. Και τα ξεσπάσματα μέσα και έξω όλο και «φουντώνουν».

Ο εαυτός ενίσταται, αλλά με κάποιον τρόπο καταφέρνουμε και φιμώνουμε τη φωνή που διεκδικεί την ελευθερία της.

Πολλές φορές θα θέλαμε να ήμαστε πιο δυνατοί, πιο αποφασιστικοί, πιο ευθείς, πιο διεκδικητικοί και να αλλάζαμε τα δεδομένα της ζωής μας. Να μη μας τρόμαζε τόσο η φυγή. Όχι η φυγή του εγωκεντρισμού, της έπαρσης ή της τιμωρίας, αλλά η φυγή ως ανάγκη ψυχής.

Η φυγή της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού που δεν χωράει άλλη αναβολή… Ονειρευόμαστε να ήταν πιο εύκολο να φεύγεις από εκεί που δεν χωράς, που δεν ανασαίνεις και δεν ολοκληρώνεσαι. Από εκεί που δεν είσαι ο εαυτός σου και όλο αυτό που είσαι προορισμένος να γίνεις.

Αντί να παλεύεις μέσα σου να βρεις τη δύναμη να σηκωθείς και να φύγεις, ξοδεύεις αυτή τη δύναμη για να βρεις ακόμα κάτι που θα σε πείσει να μείνεις…

Η φυγή χωρίς επιστροφή δεν είναι φυσικά η πρώτη γραμμή διαχείρισης των καταστάσεων.

Είναι η τελευταία σκέψη και λύση όταν τίποτα δεν έχει αποβεί αποτελεσματικό από όλα όσα έχεις δοκιμάσει.

Είναι μετά τις επανειλημμένες υπερβάσεις που έχεις κάνει, μετά τις ατελείωτες νύχτες αϋπνίας, μετά τις κρίσεις άγχους και τις σωματοποιήσεις που σου έχουν συμβεί. Ίσως τότε να είναι πια η στιγμή που πρέπει να δεις ότι δεν πάει άλλο. Και μην το χρεώσεις στον εαυτό σου ως αποτυχία, γιατί δεν είναι.

Δοκίμασες, επέμεινες, αγωνίστηκες, δικαιολόγησες, συμβιβάστηκες μέχρι εκεί που άλλο δεν έχει. Δείξε σεβασμό και γενναιότητα απέναντι σε έναν ψυχισμό που «αιμορραγεί» και φέρσου με αγάπη τόσο στον εαυτό σου όσο και σε εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο δεν μπορείτε πια να προχωρήσετε μαζί, γιατί μαζεύτηκαν πολλά, ειπώθηκαν πολλά… τόσα που κάποιες φορές πράγματι δεν υπάρχει επιστροφή…