779.909 δηλώσεις αυθαιρέτων μεταφράζεται σε 971.248 αυθαίρετες κατοικίες

Του  Γεώργιου Β. Παπαγεωργίου

Η ελληνική νοοτροπία, η κληρονομιά διαχρονική του ένδοξου παρελθόντος, αλλά και παρόντος δικαιολογεί, ωραιοποιεί, επιβραβεύει πρωτοβουλίες οπως κτίσε όπως θέλεις κτίσε όπου θέλεις, κτίσε όσο θέλεις, πρόσθεσε ένα όροφο επιπλέον και μια στέγη υπό την ουσιαστική μορφή της πολυτελούς σοφίτας, μεγάλωσε τα τετραγωνικά κτίσματα του επαγγελματικού σου χώρου, πρόσθεσε μία επιπλέον πτέρυγα στη μεγάλη σου μονάδα, κτίσε ένα ωραίο αυθαίρετο μέσα στο δάσος, θα σου το σώσουμε από τις πυρκαγιές, και θα σε αποζημιώσουμε για τις ζημιές και ας είσαι αυθαίρετος, μία αντίληψη χωρίς ηθική αρχή και νομιμότητα, αλλά και έλλειψη λογικής.

Και όμως σήμερα, συνήθως διαβάζω ότι ο τάδε συνελήφθη για παράνομες εργασίες, οι οποίες αναφέρονται συνήθως σε μικρής έκτασης εργασίες συντήρησης υφιστάμενης κατοικίας ή όποιου κτίσματος, σε συντήρηση τοιχίου περίφραξης της οικίας στην προσθήκη κιγκλιδωμάτων για λόγους ασφαλείας σε βάψιμο της οικοδομής στην περίφραξη με συρματόπλεγμα οικοπέδου ή αγροτεμάχιο, και σπανίως για πέργκολες, στέγαστρα ή άλλα μικρά ασήμαντα κτίσματα που όμως ούτε και αυτά επικροτώ αν γίνονται παρανόμως πόσω όμως μάλλον για παράνομες αυθαίρετες κατασκευές κατοικιών που φτάνουν το πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο στο μία στις επτά περίπου αυθαίρετη ολόκληρη Αθήνα.

Θέλω πράγματι να διερωτηθώ αλλά και να πάρω τη δέουσα απάντηση, το πως αισθάνεται ο πολίτης που δεν έκτισε και αυτός ένα αυθαίρετο που δεν ένιωσε την ικανοποίηση της ουσιαστικής αυθαιρεσίας και μάλιστα όχι έναντι όποιου όποιου, αλλά του ίδιου του κράτους, της πολιτείας, αλλά και το ίδιο διερωτώμαι πως ένα κράτος παρακάμπτει νόμους και σύνταγμα κατ’ επιλογήν, πως ένας υπουργός διαχρονικά δεν εδιώχθη για υπέρβαση ή παράβαση καθήκοντος όταν αποφασίζει τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, που στην πράξη σημαίνει την επιβράβευση του παραβάτη, την αθώωση του εγκληματία.

Το ίδιο ειλικρινά διερωτώμαι το πως αισθάνεται η ελληνική δικαιοσύνη, που ο δικαστής όταν του φέρνουν αυτόφωρα να δικάσει παρανομούντα πολίτη για οικοδομικές εργασίες παντός τύπου και έκτασης και που σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και τα άρθρα του συντάγματος, τιμωρεί και οφείλει να τιμωρήσει, βλέπει σε λίγο καιρό με νομοθετικές ρυθμίσεις εντός της ελληνικής βουλής να αποφασίζουν στο «αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι» και οι παρανομίες, φτάνει να το δηλώσεις αλλά βέβαια και να πληρώσεις.

Λυπούμαι ειλικρινά αλλά η χώρα που γέννησε και δίδαξε δημοκρατία που εφήρμοσε νομοθετικά την ισονομία και την ισοπολιτεία που η δικαιοσύνη οπου και όταν χρειάσθηκε λειτούργησε άψογα, να παρουσιάζει αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο που στο ελληνικό λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών της Νεοελληνικής γλώσσας αναφέρεται. «Αυθαίρετο», παράνομο κτίσμα που έχει οικοδομηθεί κατά παράβαση ή καθ’ υπέρβαση των όρων δόμησης, εκτός σχεδίου πόλεως, σε προστατευόμενη περιοχή χωρίς άδεια», αλλά και που και αυτά οφείλει μάλλον να λειτουργεί σύγχρονα, προσθέτει εντός παρενθέσεως ευτυχώς τις λέξεις κατεδάφιση, νομιμοποίηση, πρόστιμα, τακτοποίηση, επιβεβαιώνοντας έτσι την ελληνική νοοτροπία χωρίς καθόλου τύψεις ή ντροπή.

Αυτά διδάσκεται η σημερινή κοινωνία