Κερδίσαμε. Και τώρα;

Άρθρο του Νίκου Μουτσάκη

Φοιτητή Νομικής Σχολής ΑΠΘ

 

Είναι γεγονός πως μετά τις εκλογές της 12ης Νοεμβρίου φάνηκε πως νικητής της διαμάχης βγήκε η κεντροαριστερά, αρχικά, και το ΠΑΣΟΚ, έπειτα. Σε μια εσωτερική διαδικασία που λογικό θα ήταν να ενδιαφέρει μόνο τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, έφτασαν στις κάλπες πάνω από 200.000 πολίτες.

Όλοι αυτοί είδαν κάποια ελπίδα, κάποια ταύτιση απόψεων με κάποιον υποψήφιο που τελικά έφερε τόσους χιλιάδες ανθρώπους πίσω στο (πολιτικό) σπίτι τους. Εν ολίγοις, το πρώτο στοίχημα κερδήθηκε. Επόμενοι στόχοι αποτελούν η συντήρηση και η διεύρυνση.
Βέβαια, μια περαιτέρω ανάλυση δεν είναι τόσο ευχάριστη για τον χώρο της κεντροαριστεράς. Δυστυχώς η διαδικασία εξελίχθηκε σε παιχνίδι της περασμένης γενιάς, καθώς το 39% των ψηφισάντων ανήκουν στο ηλικιακό γκρουπ των 65+.

Επομένως, το συμπέρασμα είναι ότι ο αριθμός των 200.000 ψηφοφόρων αποτελείται, σε τεράστιο βαθμό, από νοσταλγούς του ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου και του Γ. Γεννηματά και όχι ότι πίστεψαν στο διακύβευμα της Δημοκρατικής Παράταξης. Το κεντρώο και εκσυγχρονιστικό μπλοκ που εκπροσωπείτο από τους Σ. Θεοδωράκη και Γ. Καμίνη απέτυχε να φέρει νέο κόσμο στις κάλπες - το ποσοστό των ψηφισάντων από 18-24 ήταν μόλις 3%. Ενώ φάνηκε πως ο ευρωβουλευτής Ν. Ανδρουλάκης βγήκε κερδισμένος από τη διαδικασία, αφού μπόρεσε να εξαργυρώσει τις επαφές που είχε κάνει τόσα χρόνια στη νεολαία του ΠΑΣΟΚ δίνοντάς του τη δεύτερη θέση. Από την άλλη ο Γ. Ραγκούσης και ο Γ. Μανιάτης έκαναν μια αξιοπρεπή καταμέτρηση δυνάμεων η οποία τους εξασφαλίζει μια θέση στην δημιουργία του νέου φορέα.

Με απλά λόγια, αυτό ήταν το ζουμί του πρώτου γύρου των εκλογών. Ποια είναι όμως η ουσία; Σίγουρα ότι δεν κατάφεραν 9 υποψήφιοι να φέρουν την ανανέωση. Όπως, επίσης, ότι σε μια εκλογική αναμέτρηση δεν αρκούν οι προθέσεις αν δεν υπάρχει ο μηχανισμός να στηρίξει. Σίγουρο είναι, μάλιστα, πως εαν το εγχείρημα αυτό στοχεύει να επαναφέρει την κεντροαριστερά στα επίπεδα προ κρίσης, θα πρέπει ο νέος αρχηγός να επιδιώξει τη συνεργασία όσων συμμετείχαν στις εκλογές. Αυτό, δηλαδή, που έσπευσε να συμβουλέψει ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης την Φ. Γεννηματά· να προσφέρει καίριες θέσεις στο νέο κόμμα σε όποιον συμμετείχε ως υποψήφιος.

Δεν είναι ψέμα πως η αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δοκιμάστηκε και φάνηκε να αποτυγχάνει στη διεύρυνση του χώρου. Ωστόσο δεν πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός του νέου στοιχείου, από την άποψη ιδεών, που θα εισχωρήσει -αν όλα πάνε καλά- στο δυναμικό του νέου φορέα. Δεδομένο είναι πως η Φώφη Γεννηματά έχει το ηθικό προβάδισμα στην εκλογική κούρσα σε σχέση με το νεότερο της διαδικασίας Νίκο Ανδρουλάκη, αφού εξαιτίας των προσπαθειών της η Δυ.Ση. κατάφερε να κρατήσει το ίδιο ποσοστό τόσα χρόνια.

Από την άλλη, υπάρχει και ο δεύτερος του α’ γύρου, ο οποίος διεκδικεί την ηγεσία με βάση το νέο της ηλικίας του το οποίο, δυνητικά, θα δώσει νέα πνοή με νέες πρακτικές και νέα ιδεολογία στον φορέα. Στην περίπτωση, μάλιστα, που δεν θα καταφέρει να επικρατήσει της Φ. Γεννηματά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι ο νέος πρόεδρος στις επόμενες εκλογές που θα διεξαχθούν. Αυτή είναι μάλιστα η αντίληψη που επικρατεί τα τελευταία 10 χρόνια στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ και των ψηφοφόρων του.

Η κα. Γεννηματά κατάφερε ότι και ο Καίσαρας, κάλεσε τους υπόλοιπους υποψηφίους, τους συγκέντρωσε σε μια διαδικασία και τους κέρδισε. Το τι μέλλει γενέσθαι θα φανεί την Κυριακή. Όμως επόμενος στόχος για τον τελικό νικητή θα είναι να κερδίσει και την εμπιστοσύνη τόσο των 200.000 πολιτών όσο και του υπόλοιπου εκλογικού σώματος. Κυρίως των 500.000 νέων που εγκατέλειψαν την χώρα, ώστε να επιστρέψουν και να συμβιώσουν σε μια ομαλά λειτουργική κοινωνία μαζί με εμάς που δεν φύγαμε... ακόμα.