Ο «χαμένος»  ενθουσιασμός....

Πόσο συχνά παρατηρούμε τον εαυτό μας να ενθουσιαζόμαστε, να παθιαζόμαστε με κάτι που μας ενδιαφέρει; Ο ενθουσιασμός είναι εκείνη η κινητήρια δύναμη που μας οδηγεί πιο γρήγορα στη δράση, στην υλοποίηση της επιθυμίας και του στόχου. Δεν ησυχάζουμε, αν δεν τα καταφέρουμε. Δεν το βάζουμε κάτω εύκολα και τα όποια εμπόδια δεν μας σταματάνε. Ο ενθουσιασμένος άνθρωπος βρίσκει νόημα σε αυτό που επιδιώκει και νιώθει «γεμάτος», πλήρης όταν σκέφτεται τα επιμέρους βήματα και τις λύσεις προκειμένου να φτάσει εκεί που θέλει.

 

Τι γίνεται, όμως, όταν απουσιάζει ο ενθουσιασμός; Όταν δεν υπάρχει το συναίσθημα αυτό που κινητοποιεί και «διεγείρει» τον άνθρωπο; Το πιθανότερο τότε είναι να κάνουμε ό,τι κάνουμε απλά εκτελεστικά και διεκπεραιωτικά. Ακολουθούμε τα «πρέπει» περισσότερο και πολλά μας φαίνονται ως «αγγαρεία». Βυθιζόμαστε στη ρουτίνα και όλα μοιάζουν συνηθισμένα, τετριμμένα, σχεδόν αδιάφορα. Η  επιθυμία «ξεθωριάζει» και ιεραρχούμε κυρίως με βάση τη λογική. Εστιάζουμε στις δυσκολίες, στα εμπόδια και σε ό,τι μπορεί να φαίνεται «ανυπέρβλητο».

Τι είναι αυτό που με τα χρόνια μας κάνει να χάνουμε τον ενθουσιασμό μας;
Οι πολλές συσσωρευτικές απογοητεύσεις; Η απώλεια κινήτρων; Οι εξωτερικές συνθήκες τις οποίες αφήνουμε να μας ορίζουν; Όλα και όλοι όσοι μας «λένε» ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε; Ότι τα όνειρά μας είναι ανέφικτα, παράλογα; Πόση αρνητικότητα άραγε μπαίνει μέσα μας, ώστε να χάνουμε τελικά το πάθος για τη ζωή και ότι εκείνη συμπεριλαμβάνει; Πόση ζημιά μπορεί να μας έχουν κάνει οι τοξικοί άνθρωποι;

Ο ενθουσιασμός δεν είναι αφέλεια, ούτε «χαζορομαντισμός». Είναι η πίστη σε αυτό που διακαώς επιθυμείς να υλοποιήσεις. Είναι ο οραματισμός, ο ζήλος, η ανάγκη της «κατάκτησης», η σύνδεση με το «θέλω» που σε κυριεύει και σε καθοδηγεί. Ο ενθουσιασμένος άνθρωπος νιώθει ότι όλα τα μπορεί. Είναι τόσο «μέσα» σε αυτό που σκέφτεται που είναι διατεθειμένος να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Δεν τον σταματάνε τα «όχι», ούτε τα «δεν γίνεται». Νιώθει πως ο ίδιος ορίζει την πορεία, τα βήματα προς την επιτυχία.

Η μετάβαση από τον ενθουσιασμό στον μη ενθουσιασμό αλλάζει πολλά μέσα μας. Επικρατούν περισσότερο οι φόβοι, οι ανασφάλειες, το άγχος και η απαισιοδοξία. Τα περισσότερα μοιάζουν με «βουνό» και στην πρώτη δυσκολία είμαστε έτοιμοι να εγκαταλείψουμε.

Δεν νιώθουμε τόσο σίγουροι για ό,τι θέτουμε ως στόχο και επηρεαζόμαστε εύκολα από τους γύρω μας. Χωρίς ενθουσιασμό νιώθουμε σαν να πηγαίνουμε προς τα κάπου χωρίς όμως αυτοπεποίθηση, δυναμισμό ή αποφασιστικότητα. Πάμε και όπου μας βγάλει, αν μας βγάλει. Δεν υπάρχει μια εσωτερική «πυξίδα» να μας δείχνει καθαρά ποια είναι η διαδρομή μας και τι ακριβώς επιδιώκουμε. Όλα μοιάζουν ασαφή, συγκεχυμένα. Ίσως και βαρετά…

Αν, ωστόσο, θέλουμε να ξαναβρούμε τον «χαμένο» ενθουσιασμό μας θα πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά να είμαστε σε περισσότερη επαφή με τον εαυτό μας. Να αναζητήσουμε τα χαμένα όνειρα και τις επιθυμίες μας και να εμπιστευτούμε το δυναμικό μας. Να μην φιλτράρουμε τα πάντα μέσα από την «στεγνή» λογική.

Να αφήσουμε χώρο μέσα μας για εκείνη την «ιδέα» που ξύπνησε και σιγά σιγά αποκτά όλο και περισσότερη δύναμη και γυρεύει να γίνει σχέδιο, πράξεις, έργα. Να πιστέψουμε στην ιδέα αυτή και να δώσουμε το ανάλογο «νόημα» σε ό,τι κάνουμε για να την πετύχουμε. Ο ενθουσιασμός είναι το μέσο που μας οδηγεί πιο εύκολα στην επιτυχία, στην αυτοεπιβεβαίωση, στην αυτοπραγμάτωση.

Αν δεν είσαι ενθουσιασμένος με κάτι νιώθεις άδειος, κενός, συνηθισμένος… Πιάνεις τον εαυτό σου να βουλιάζει όλο και περισσότερο στη ρουτίνα και δεν καταλαβαίνεις γιατί συνεχίζεις και ζεις μια ζωή που δεν σε συνεπαίρνει έστω και κάτι μικρό…