«Επτά  χρόνια…… Μιά ευρηματική παράσταση»

Γράφει η
Ρένα Παπακωνσταντίνου
Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Επτά χρόνια.... τι είναι 7 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα, θα μπορούσε ν' αναλογιστεί κάποιος. Άλλος όμως θα μπορούσε να σκεφτεί ότι επτά χρόνια είναι ένας αιώνας αν στερηθεί ο,τι σημαίνει για αυτόν ζωή. Παρασκευή απόγευμα και γύρω όλοι νιώθουν ήδη ανάλαφροι γνωρίζοντας ότι ακολουθεί Σαββατοκύριακο. Στο Μοναστηράκι ο κόσμος είναι αμέτρητος και προσπερνώντας τον κατευθύνομαι προς την πλατεία στο Ψυρρή. Χαζεύω τα ταβερνάκια και τις μουσικές στον πεζόδρομο που θυμίζει μία άλλη εποχή και φτάνω στη Σαρρή, οδεύοντας ποια προς το θέατρο "Αποθήκη".

Έφτασα νωρίτερα από το ραντεβού μου, Αφού η ευγενική κυρία στην εταιρεία που διαχειρίζεται τα εισιτήρια με ενημέρωσε ότι οι θέσεις πλέον στο θέατρο αυτό δεν είναι αριθμημένες. Στο μπαρ που υπήρχε στην είσοδο στεκόταν μία κοπέλα μόνη με έντονα χαρακτηριστικά και μία εικόνα που παρέπεμπε σε άνθρωπο του θεάτρου. Τόσα χρόνια που το παρακολουθώ με δέος αντιλαμβάνομαι από μακριά όσους σχετίζονται μ' αυτό. Μιλήσαμε για λίγο και αφού συστηθήκαμε και μου είπε ότι την λένε Κορίνα Κόκκαλη, μου επιβεβαίωσε αυτό που ώρα αισθανόμουν.

Η αφορμή ήταν το σχόλιό μου για την πρωταγωνίστρια της παράστασης, την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, που ήταν και η βασική αιτία να οδηγηθώ εκεί. Την είχα πρωτοδεί στη "Μεγάλη Χίμαιρα" και είχα μαγευτεί από την αέρινη παρουσία της και την εύθραυστη υποκριτική της. Εκεί λοιπόν έμαθα ότι βοηθός του αινιγματικού πάντα Δημήτρη Τάρλοου ήταν η Κορίνα, στο κομμάτι της κίνησης αφού ήταν δασκάλα χορού και θεατρολόγος. Τι ενδιαφέρουσα γνωριμία, πέρασε ο χρόνος ευχάριστα και μπήκαμε στην κεντρική αίθουσα της παράστασης. Πιάσαμε θέσεις στα παγκάκια και νιώσαμε πελάτες κάποιας εταιρείας..... κράτησα μία θέση δίπλα για την φίλη μου που όπως πάντα είχε καθυστέρηση και κοιτάζοντας απέναντί μου αντιλαμβάνομαι ότι η Αλεξάνδρα Αϊδίνη είναι στο απέναντι γραφείο του σκηνικού και με κοιτά.

Ένας-ένας εμφανίζονται οι πρωταγωνιστές από τις 8:45, Ενώ η παράσταση αρχίζει στις 9. Οι συντελεστές και μόνο υπόσχονται ότι αυτό που θ' ακολουθήσει θα είναι κάτι καινούργιο σαν σκηνοθεσία και κάτι δυνατό από άποψη ερμηνείας. Ένα λεπτό πριν κλείσουν τα φώτα η φίλη μου καταφθάνει και ήρεμη πια ετοιμάζομαι να δεχτώ και να απολαύσω αυτό που θα εκτυλιχθεί μπροστά μας.
Στους θεατές και παραλίγο δίπλα μας η Λένα Παπαληγούρα, μία άλλη μεγάλη καλλιτέχνης που τιμά τον θεατή κάθε στιγμή.

Τα φώτα κλείνουν και σε ελάχιστα λεπτά η αγωνία κορυφώνεται και Το δίλημμα τίθεται προς όλους αφού είναι βγαλμένο μέσα από την ίδια τη ζωή. Με τρομερή μαεστρία και με τη μαγευτική μέθοδο του Σωκράτη ξεδιπλώνονται μπροστά σου οι ιστορίες του καθενός, όλη η ζωή τους, τα πάθη τους, τα προτερήματά τους.

Το σενάριο στη ζωή σχεδόν πάντα το ίδιο. Θέλουμε πάντα παραπάνω με όποιο κόστος, Η αδρεναλίνη ανεβαίνει με όσα περισσότερα μηδενικά προστίθενται στο βιβλιάριο μας και ας κινδυνεύουμε να γίνουμε οι ίδιοι μηδενικά.

Τα ήθη και οι αξίες καταπατώνται, οι ώρες και οι μέρες χάνονται, Ίσως και τα χρόνια και εμείς χαμένοι στην οθόνη ενός υπολογιστή φτιάχνουμε τη ζωή μας σε Excel και σε Word και την αποθηκεύουμε στον σκληρό δίσκο. Ώσπου έρχεται η ώρα να βγούμε από την οικονομική μας πραγματικότητα και ν' αρχίσουμε ν' αναζητούμε το σύντροφο που δεν έχουμε ή χάσαμε, το παιδί που μεγάλωσε ή ποτέ δεν κάναμε, τους φίλους που μας άφησαν ή που ποτέ δεν είχαμε, τις στιγμές που χάσαμε η που ποτέ δεν ζήσαμε.

Δεν θα πω περισσότερα για την πλοκή γιατί θα είναι άδικο για όποιον θα πάει να το δει. Θα σταθώ όμως ότι η ίδια η ζωή μας μαθαίνει ότι το πιο εύκολο θύμα είναι πάντα αυτό που έχει συνείδηση, που έχει τύψεις. Ο ασυνείδητος δεν κινδυνεύει από κανέναν. Πόσοι και πόσοι άγνωστοι και μη δεν ταυτίζονται με τους ήρωες της ιστορίας μας, πόσοι δεν θα δίσταζαν να στερήσουν 7 χρόνια από τη ζωή κάποιου ονειροπόλου, κάποιου ευσυνείδητου, μόνο και μόνο γιατί αυτοί δεν έχουν μέσα τους συναίσθημα, άρα ούτε και τύψεις!!!

Είναι πραγματικά πολύτιμη η στιγμή να πηγαίνεις σε τέτοιες παραστάσεις που σε πάνε πιο ψηλά, που σκαλίζουν το μέσα σου και βγάζουν άγνωστες πτυχές του εαυτού σου, που σου χαρίζουν πιο πολλά από αυτά που περιμένεις και αυτοί που είναι η αφορμή παραμένουν σεμνοί και μετριόφρονες.

Τα φώτα ανάβουν και το χειροκρότημα δεν σταματά. Ξανά και ξανά υποκλίνονται όλοι μπροστά μας. Όλοι οι θεατές βγαίνουν χαμογελαστοί, με έκδηλη την ευχαρίστηση στο πρόσωπό τους.  Μιλάμε λίγο με τη νέα μου γνωριμία και βλέπω μπροστά μου ένα-ένα ένα τα όμορφα πρόσωπα. Ο Γιώργος Χριστοδούλου με τα υπέροχα γαλάζια μάτια του...Εθνικό, ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης με την επιβλητική παρουσία του και την αγέρωχη στάση του, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης μεστός και ουσιαστικός όπως πάντα εξισορροπεί τις καταστάσεις Και ο υπέροχος Ορφέας Αυγουστίδης με το ωραίο παρουσιαστικό που τόσο έντονα θυμίζει την καλλονή μητέρα του, την Μαρία Τσοπανάκη.ξαφνιάζει με την ωριμότητα του παρά το νεαρό της ηλικίας του και εντυπωσιάζει με το παίξιμό του. Και φυσικά δεν μπορώ να μην επαινέσω την ευρηματική σκηνοθεσία του πολυτάλαντου Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου.

Αφού μιλώ λίγο με όλους και θαυμάζω το ακέραιο του χαρακτήρα τους, ξεπροβάλλει εμπρός η μεγάλη μου αδυναμία. Ένα πρόσωπο λες και  σμιλευτηκε από τον εικαστικό πατέρα της, μία οπτασία στο πλήθος των αταλαντων συναδέλφων της με τα λαμπερά μακιγιάζ και τις πολλά υποσχόμενες ενδυματολογικές επιλογές. Την χαιρετώ και μου επισημαίνει ότι με πρόσεξε δίπλα στην Κορίνα. Της λέω ότι την παρακολουθώ με συνέπεια και εκείνη με οδήγησε εκεί κατά κύριο λόγο. Κάνει λες και δεν το ξανάκουσε ποτέ. Σκύβει και με φιλάει και τις δηλώνω με κάθε ειλικρίνεια πως θα ξαναπάω, θέλω να πάρω κι άλλα από την παράσταση.

"Ωωωω, τι χαρά με αυτό που ακούω....
Θα σε περιμένω και σίγουρα θα σ' αναγνωρίσω......"

Πριν λίγο ήρθε μήνυμα στο κινητό μου:
"Ρενάκι την άλλη Παρασκευή θέλω να πάω στο "Επτά Χρόνια". Θα 'ρθεις τελικά μαζί μου;;;"
Αφιερωμένο στην υπέροχη Κορίνα Κόκκαλη και σε όλους τους μοναδικούς πρωταγωνιστές της παράστασης,
με μία αίσθηση παραπάνω στην Αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Αϊδίνη.