Διχασμός, ένα βήμα  πριν την αυτοκαταστροφή και τον εμφύλιο...

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Ντρέπομαι και συγχρόνως θλίβομαι και φοβάμαι περισσότερο γιατί οι Έλληνες, ο ελληνικός λαός, οδηγείται συστηματικά, αλλά αργά και σταθερά χωρίς αυτογνωσία, στον χείμμαρο του αποτυχημένου πολιτικού συστήματος που το οδηγούν πολιτικοί, μετριότητες, με προσωπικά απωθημένα και μικρότητες, χωρίς όραμα και στόχο, πολιτικοί που βρέθηκαν να μας κυβερνούν κατά λάθος που δεν έχουν σταθερά πιστεύω, ούτε στην θρησκεία, ούτε στην πατρίδα, ούτε στην παιδεία που άγονται και φέρονται από προσωπικά μίση και πάθη,  σωστοί μισαλλόδοξοι.

Παρακολουθώ περισσότερο από μισό αιώνα μια χώρα που τίποτε δυστυχώς δεν την ενώνει και που την χωρίζουν μικρά και ασήμαντα άτομα όμως και αρκετά για να διχάσουν λαό και κοινωνίες που αντιπαρατίθενται συνεχώς σε όλα τα γεγονότα της χώρας που δεν συμφωνούν πουθενά, σκοτώνονται άλλοτε για το βιβλίο των θρησκευτικών, αφορμή για να δείξουν την απέχθειά τους στην θρησκεία,  για τις παρελάσεις γιατί είναι άπατρεις,  για την σημαία γιατί δεν τους συγκινεί,  για την προσευχή γιατί είναι αντίθρησκοι, ιδεολόγοι, ασήμαντοι.

Η Βουλή των Ελλήνων, ο χώρος άσκησης κοινής εθνικής πολιτικής, χώρος επίλυσης όλων των σοβαρών θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής που δεν έλυσαν κανένα, όλα καρκινοβατούν της οικονομικής πολιτικής που κατέστρεψαν τη χώρα, που κυνηγούν τον Έλληνα πολίτη, τον δικό τους άνθρωπο να του πάρουν με σύστημα κατάσχεσης το υστέρημά του από τον τραπεζικό του λογαριασμό, που έβαλαν στόχο και το μοναδικό σπίτι έτοιμοι να τον ξεσπιτώσουν και να τον καταντήσουν άστεγο, οι άπονοι, οι σκληροί, οι άκαρδοι που στερούνται ίχνους συναισθήματος, αυτή είναι η κοινωνική τους πολιτική;

Οι διαρκείς επιτροπές της Βουλής, αντί να λύσουν προβλήματα,  δημιουργούν καινούργια, μετατρέπουν τους μάρτυρες σε κατηγορουμένους, έχουν πάρει στα σοβαρά τον εισαγγελικό εξεταστικό τους ρόλο και ταλαιπωρούν όσους τύχει να τους συναντήσουν, λειτουργούν εκδικητικά, απειλητικά, μετατρέπουν τις διαρκείς επιτροπές και τις εξεταστικές σε πεδίο μάχης και ανταγωνισμού, εκστομίζουν ύβρεις και συκοφαντίες, αδυνατούν να συνεργαστούν για να κάνουν, έστω και ένα βήμα προόδου, στερούνται γνώσεων και εμπειριών, ανίκανοι να θέσουν υπό έλεγχο τα μίση και πάθη τους, διχάζουν συστηματικά για τα πάντα.

Ο διχασμός έχει στόχο και το βασικό θεμέλιο της δημοκρατίας μας, τη δικαιοσύνη που αντί να την σέβονται ως έχουν, σοβαρά και ιερήν υποχρέωση, την λιθοβολούν, την κρίνουν και την επικρίνουν επηρεασμένοι από τα άρρωστα και ταπεινά πολιτικά τους ιδεώδη, χρησιμοποιούν τέως δικαστές και μη αμφιβόλου αξίας πολιτικούς οι οποίοι στρέφονται κατά των πρώην συναδέλφων τους για να υπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες και εδώ διχάζεται η δικαιοσύνη.

Ποιός μπορεί να προλάβει το κακό που αντεύχομαι αλλά βλέπω να έρχεται ποιός; Λυπούμαι αλλά δεν ελπίζω σε κανέναν παρά μόνον στην αιώνια υπομονή και σοφία του λαού μας.