Θρησκευτικός γάμος και βάπτιση

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Ο πανάρχαιος Ελληνικός Πολιτισμός, είναι αυτόχθονος και δεν ταυτίζεται με τα σημερινά μας όρια του Ελληνικού Κράτους, αλλά καταλάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα της χερσονήσου, ολόκληρη τη Μικρά Ασία, την Κύπρο, την Ιταλία με τα παρακείμενα νησιά, τη Νότια Γαλατία και τις βόρειες περιοχές του Ευξείνου Πόντου. 

Μία από τις αρχαίες μαρτυρίες αυτής της ιστορικής αλήθειας, είναι και ο «Τίμαιος» του Πλάτωνα, όπου αναφέρει την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο, και Αιγύπτιος Ιερέας δηλώνει στον Σόλωνα, ότι η πόλη των Αθηνών ιδρύθηκε 9.000 χρόνια πριν από την εποχή τη δική του και του Σόλωνα.

Υπάρχουν και σημερινές αποδείξεις, όπως η ανακάλυψη της Προϊστορικής Κυπριακής Ελληνικής Επιγραφής σε βράχο στην Πάφο και η ανακάλυψη του Καθηγητή Γ. Χουρμουζιάδη στο Δισπηλιό το 1993, της ξύλινης πινακίδας, που με τη μέθοδο  C 14 χρονολογείται το 5.260 π.Χ. και αποτελεί την πρώιμη γραφή γραπτού λόγου, ενώ ο Καθηγητής Αρχαιολογίας Αδαμάντιος Σάμσων ο οποίος δίδασκε στη Ρόδο στο Πανεπιστημιακό Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών, στην ερημονησίδα Γιούρα της Αλοννήσου, βρήκε ένα θραύσμα αγγείου πάνω στο οποίο ήταν χαραγμένα σύμβολα γραφής του 5.000-4.500 π.Χ. 

Έτσι καταρρίπτεται η θεωρία πως η ελληνική γραφή προέρχεται από την Φοινικική, και αποδείχθηκε ότι οι Φοίνικες παρέλαβαν τα γράμματα του αλφαβήτου τους από τους Έλληνες και μάλιστα από τους πρωτοέλληνες της Κρήτης. 

Θυμίζομε επίσης τους Νόμους του Δία, που πιστεύεται πως ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα που έζησε περίπου το 10.000 π.Χ. και αποδεικνύουν πως ακόμα και μετά από 12.000 χρόνια είναι σε ισχύ.  
Στους Νόμους του Δία, αναφέρεται π.χ.: πως όταν χωρίσει ένα ανδρόγυνο, η σύζυγος παίρνει όσα περιουσιακά στοιχεία είχε όταν παντρεύτηκε και τα μισά από όσα αποκτήθηκαν κατά τον έγγαμο βίο, τα υιοθετημένα παιδιά έχουν ίσα δικαιώματα στην κληρονομιά με τα φυσικά παιδιά, κ.α.    

Ο Μοναδικός Αρχαιοελληνικός μας Πολιτισμός, ζει και μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας και μόνον η Ορθοδοξία, ενσωμάτωσε αρχαιοελληνικά έθιμα και τελετουργικά από την προαιώνια Παράδοσή μας.  
Η Παράδοση του κάθε έθνους, αποτελεί την ταυτότητά του, τις ρίζες του, τη συνέχεια της ζωής του, γι’ αυτό και η ευφυΐα των λαών, τηρεί με ευλάβεια ζωντανή της παράδοσή του, ως ασπίδα κατά της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης. 

Να ξεχωρίσομε τις έννοιες «παγκοσμιοποίηση» και «οικουμενικότητα»: «Παγκοσμιοποίηση» σημαίνει εξαφάνιση της προσωπικής και εθνικής ταυτότητας, ενώ η «Οικουμενικότητα», εκφράζει την  αρμονική συμβίωση με σεβασμό στον πολιτισμό και στην προσωπικότητα λαών και ατόμων, που «οικοδομούν» ειρηνική και δημιουργική συνύπαρξη και περνούν στην «αθανασία» της Ιστορίας. 

Η Ορθόδοξη γαμήλια τελετή, είναι ιδιαίτερη και μοναδική, καθώς εκφράζει την παράδοση χιλιάδων ετών Ελληνικής Μυθολογίας αλλά και Ιστορίας, αρμονικά δεμένη με τα ευχολόγια της Εκκλησίας μας. Σαν ένα ελάχιστο παράδειγμα, ο ονομαζόμενος «χορός του Ησαΐα», συμβολίζει τον Ορφέα που οδήγησε την Ευρυδίκη – την κόρη της Δήμητρας - έξω από τον Άδη στον «επάνω κόσμο». 

Έτσι μεταφορικά,  ο γαμπρός, οδηγεί τη νύφη σε μια νέα ζωή. 

Το «κοινό ποτήρι» με το κρασί, είναι επίσης πανάρχαιο έθιμο και μάλιστα σε όλα τα Φιλοσοφικά Αρχαία Μυστήρια, και βέβαια οι συμβολισμοί των στεφάνων και της βέρας είναι γνωστοί, που υπονοούν τον συναισθηματικό/ψυχικό/σωματικό δεσμό.  

Άλλωστε, η ζωή μας είναι γεμάτη συμβολισμούς, που σεβόμαστε και τιμούμε, όπως είναι η σημαία – το εθνικό μας σύμβολο – οι θυρεοί της Δημοκρατίας, των Σωμάτων Ασφαλείας, κ.α.

Η βάπτιση, είναι ένα από τα «Επτά Μυστήρια» για την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία, αλλά έχει έναν ξεχωριστό τρόπο που τελείται στην δική μας Εκκλησία, καθώς βυθίζομε το μωρό ολόκληρο μέσα στο νερό της κολυμβήθρας, ενώ οι άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες, ρίχνουν λίγο νερό στο κεφάλι του. 

Και πάλι διαπιστώνομε την διατήρηση του αρχαίου ελληνικού μας εθίμου, καθώς στην αρχαία Ελλάδα, όταν το νεογέννητο γινόταν σαράντα ημερών (και πάλι στην Ορθοδοξία τηρούμε το «Σαράντισμα»), η μαμή που είχε ξεγεννήσει το μωρό, πήγαινε στο σπίτι του, για να του κάνει το πρώτο του μπάνιο. 

Έφερνε στο μωρό καινούργια ρούχα, του έκανε το πρώτο του μπάνιο, του φορούσε τα καινούργια ρούχα και παίρνοντάς το στην αγκαλιά της, γύριζε τρεις φορές γύρω από τον βωμό της θεάς «Εστίας» που υπήρχε σε κάθε σπίτι προς τιμή της προστάτιδας  θεάς και ο πατέρας έδινε επισήμως το όνομα το μωρό, ενώ πλήρωνε και την μαμή για τις υπηρεσίες τους. 

Πρέπει ακόμα να γνωρίζομε και να αναγνωρίζομε, το αναμφισβήτητο και επιστημονικά αποδεδειγμένο, πως η καθαγίαση του νερού της «Βάπτισης» στην κολυμβήθρα, «μεταλλάσσεται» σε «ίαμα» με τις Ιερές Ψαλμωδίες, όπως και τα «Άγιο Μύρο» αποτελεί «ασπίδα» για την Ψυχική, Συναισθηματική και Σωματική Υγεία. Αυτή η αναμφισβήτητη αλήθεια, έχει αποδειχθεί με αυστηρά επιστημονικά πειράματα. 
Συγκεκριμένα: επιστήμονες, έβαλαν μέσα σε ολόιδια γυάλινα δοχεία, ίση ποσότητα νερού. 

Μετά, τοποθέτησαν τα δοχεία σε αυστηρά μονωμένους χώρους. Στον ένα χώρο, ζήτησαν από ιερωμένους να προσεύχονται μπροστά στο δοχείο με το νερό, ενώ στον άλλο μονωμένο χώρο, ζήτησαν από κάποια άτομα να εκφωνούν ύβρεις και βρώμικα λόγια. 

Μετά από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, εξέτασαν τα μόρια του νερού των δύο δοχείων και με έκπληξη διαπίστωσαν ότι, το δοχείο που δεχόταν προσευχές από τους ιερωμένους, είχε θαυμάσια συμμετρικά σχήματα, ενώ τα μόρια του νερού από το δοχείο που δεχόταν ύβρεις, είχαν πάρει τρομακτικά άσχημα σχήματα. 

Αυτές τις πληροφορίες, μπορεί να τις βρει ο κάθε αναγνώστης σε διεθνείς επιστημονικές έρευνες. 
Δεν έχομε παρά να παρατηρήσομε ότι ο Αγιασμός που παίρνομε από την Εκκλησία, παραμένει αναλλοίωτος εις αεί, ενώ το τρεχούμενο νερό αλλοιώνεται.   

Είναι επίσης επιστημονικά αποδεδειγμένο, ότι ο ήχος, παίζει εξαιρετικά σημα-ντικό ρόλο στην φυσική, συναισθηματική και διανοητική υγεία και η δύναμή του, μπορεί να είναι ευεργετική ή καταστροφική. 
Παράδειγμα αποτελεί το γκρέμισμα του τείχους της Ιεριχούς με το σάλπισμα, και η θεραπεία ψυχικών – ακόμα και σωματικών – ασθενειών με συγκεκριμένους ήχους. 

Στο τεύχος 108 του περιοδικού «Του Ψηλορείτη οι στράτες», στη σελίδα 18, υπάρχει ενδιαφέρον άρθρο όπου αναφέρεται: «…ομάδα Γερμανών (στη Γερμανία) χρησιμοποιούν τον κρητικό χορό ως θεραπευτικό μέσο! Τα μέλη της, δεν γνωρίζουν ελληνικά…». 

Έχει επίσης αποδειχθεί επιστημονικά, ότι η Κλασική Μουσική, η Βυζαντινή, όπως και η Αρχαιοελληνική, είναι ευεργετική. Ο Μεγάλος Διδάσκαλος των Αιώνων, ο Πυθαγόρας, γνώριζε τη δύναμη της Μουσικής γι’ αυτό και έπαιζε δικές του ευεργετικές συνθέσεις στη Σαμβίκη, για την ίαση συγκεκριμένων παθήσεων και παθών. Στη Ν. Υόρκη, περιόρισαν την εγκληματικότητα σε έναν υπόγειο σταθμό τραίνου, παίζοντας κλασική μουσική! 

Ελάχιστα παραδείγματα για την σημαντικότητα του ήχου και στην προκειμένη περίπτωση, των «Βυζαντινών Ήχων της Ορθοδοξίας».

Ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι, έχομε άπειρους λόγους να αισθανόμαστε τυχεροί και υπερήφανοι για τα πανάρχαια ήθη και έθιμα, που και σήμερα βιώνομε έμπρακτα μέσα στην Εκκλησία μας, με τα τελετουργικά και τις Βυζαντινές ψαλμωδίες, ιδιαίτερα του Γάμου και της Βάπτισης, που τόσο επιπόλαια αγνοούμε, ή παραγνωρίζομε. Ιδιαίτερη βαρύτητα λοιπόν έχει η ρήση του Ιησού, όταν είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του Ανθρώπου» (Ιαν. 12, 20-23).