Μια ζωή με ή χωρίς δικαιολογίες;

Η αφύπνιση είναι το κομβικό εκείνο σημείο στη ζωή μας όπου ξαφνικά όλες οι απαντήσεις που τόσο καιρό γυρεύαμε συνειδητοποιούμε ότι είναι εκεί μπροστά μας. Πάντα ήταν… Απλά, εμείς δεν μπορούσαμε να δούμε, να κατανοήσουμε, να παραδεχτούμε. Σαν να ξυπνάμε από ένα λήθαργο και ανακαλύπτουμε τι είναι τελικά αλήθεια και τι όχι. Μας πονάει ο «χαμένος» χρόνος, μας θυμώνει η απουσία μας από την ίδια μας τη ζωή, μας «διατρυπάνε» οι δικαιολογίες μας! 

Πόσες δικαιολογίες για να κρυφτούμε από τη φωνή που δυσανασχετούσε μέσα μας;
Δικαιολογώντας τις καταστάσεις, τους άλλους, τις επιλογές μας υπεκφεύγουμε τις τυχόν απογοητεύσεις, τις συγκρίσεις, τις διαπιστώσεις. Αναβάλλουμε το «κακό» γιατί δεν είμαστε «έτοιμοι» να διαχειριστούμε αυτό που μας φοβίζει. Αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι ισχύει το προφανές. Αποδίδουμε ό,τι δεν μας αρέσει στην τύχη, στη συγκυρία, σε ένα «κατά λάθος», στη δική μας «υπερβολή». Έτσι, προσπερνάμε και περιμένουμε το παρακάτω. Πείθουμε τον εαυτό μας ότι πρόκειται για «φάση» στη ζωή μας που θα περάσει. Υπό αυτό το πρίσμα πιέζουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας να ανεχόμαστε περισσότερα, να κάνουμε μεγαλύτερη υπομονή, να περιμένουμε γιατί κάποια στιγμή θα «καταλάβουν» οι άλλοι από μόνοι τους…

Πόσο καταπιεστικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο για έναν ψυχισμό που ταλαιπωρείται; Πόση υπομονή και ανοχή να δείξεις όταν μέσα σου έχεις ανάγκη να δοθούν απαντήσεις και εξηγήσεις; Για πόσο διάστημα θα δικαιολογείς μια ζωή που δεν σου αρέσει να ζεις; Πόσα «τεχνάσματα» θα σκαρφιστείς; Τι ψυχικό κόστος μπορεί να έχει η σιωπή απέναντι σε αυτά που κραυγάζουν μέσα σου; Μετά από κάποιο διάστημα, βέβαια, η σιωπή γίνεται συνενοχή. Συμμετέχεις στον “εθελοτυφλείν”. 

Όταν θα έρθει η στιγμή που θα αποτινάξεις τις δικαιολογίες από πάνω σου, θα νιώσεις ελεύθερος, πιο έντιμος και ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου. Ό,τι και αν φοβόσουν δεν σε καταδιώκει πια, γιατί είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις. Οι άλλοι αποκτούν την πραγματική αξία τους κι όχι την αξία που τους δίνεις εσύ. 
Γίνεσαι πιο ρεαλιστής. Οι σχέσεις σου αποκαλύπτονται και μπορείς να δεις πιο καθαρά ποιες σου έκαναν καλό και ποιες όχι. 

Δεν είσαι πια διατεθειμένος να δώσεις παρατάσεις και ευκαιρίες σε ό,τι έχει προ πολλού λήξει. Διεκδικείς πράγματα που νιώθεις ότι σου αξίζουν και απομακρύνεσαι από εκεί που δεν γίνεσαι σεβαστός. 

Όταν –πέρα από τους άλλους- σταματάς να δικαιολογείς και τον εαυτό σου, τότε αρχίζεις να ζεις ακόμα πιο ουσιαστικά. Δεν του χαρίζεσαι, δεν του επιτρέπεις  να βαλτώνει, να αποφεύγει τη ζωή, τις προκλήσεις της. Τον ωθείς στο να ανακαλύψει το δυναμικό του και να το αξιοποιήσει πλήρως. Να τολμήσει, να ρισκάρει, να φτάσει εκεί που είναι προορισμένος να φτάσει. Τέρμα οι αναβολές και οι θεωρίες. Τέρμα σε ό,τι σε κρατάει στάσιμο. Δεν μπορείς πια να «πιαστείς» από μια δικαιολογία που σου έδινε χρόνο, σου έδινε δίκιο, σε έκανε να νιώθεις καλά με τις «λάθος» επιλογές σου. 

Είναι η στιγμή που αρχίζεις να πορεύεσαι χωρίς «δεκανίκια» και κοιτάς κατάματα όλα όσα έτρεμες να δεις. Και ίσως τότε συνειδητοποιείς ότι δεν είναι και τόσο τραγικά τελικά. Μπορείς να ζήσεις χωρίς δικαιολογίες! Να έρθεις πιο κοντά στα «θέλω» σου και να επαναπροσδιορίσεις τι ποιότητα και τι κατεύθυνση θέλεις να πάρει η ζωή σου. 
Αυτήν της αποφυγής και της αναβολής ή της διεκδίκησης, της διερεύνησης και της κατάκτησης; Οι δικαιολογίες οδηγούν σταδιακά και μη συνειδητά σε αυτοπεριορισμούς, σε χαμηλές προσδοκίες, στην ανοχή απέναντι σε λάθος ανθρώπους, σε έναν εαυτό καταπιεσμένο και φοβισμένο που δεν θέλει να δει πέρα από τα όρια αυτού που νομίζει πως αντέχει. 

Το αν θα σπάσεις τους περιορισμούς αυτούς ή όχι εξαρτάται από το πότε θα δεις καθαρά το αδιέξοδο, τη δυστυχία, την στείρα επανάληψη, το ψέμα που λες χωρίς να το θες στον εαυτό σου… 
Η αφύπνιση θα έρθει όταν δεν την περιμένεις και θα σου ζητήσει να αλλάξεις, να απαλλαγείς από οτιδήποτε νοθεύει την ύπαρξή σου, από οτιδήποτε δεν είσαι «εσύ»…