Το «Αγέρι της Γραφής»  δοκιμάζει το δημιουργικό λόγο του…

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Μία ομάδα από ανήσυχους πολίτες./σες με κίνητρο την ανεύρεση διεξόδου μέσα από τη δημιουργική γραφή κατάθεσης πνευματικών δυνάμεων σε μια ποικιλία εκδήλωσης, συνέστησε το «Αγέρι της Γραφής».

Είναι μια ελεύθερη συνιστώσα, όπου το κάθε μέλος καταθέτει τη σκέψη του πάνω σ΄ένα κοινωνικό θέμα που προεπιλέγεται από όλους. Είναι το βήμα της αγνής δημοκρατικής θέσης, είναι το δημόσιο πόντιουμ, όπου ο καθείς είναι ελεύθερος να εκφραστεί και να μπει όμως στη βάσανο των σχολίων από τους άλλους συμμετέχοντες. Η φιλαλήθεια, η ευθύτητα, η ακεραιότητα είναι η βάση του συν-διαλόγου. Η καχυποψία, ο «εξυπνικισμός», η ειρωνεία δεν υπάρχουν.

Υπάρχει η καλοπιστία.
Είναι μια παρέα που τολμά να αναδείξει τον αυθορμητισμό, την αγνότητα, την ανατροπή στα κλισέ του θεαθήναι.   
Είναι ανοιχτή σε κάθε ένα που σέβεται τους άλλους και διατηρεί την αμοιβαία αξιοπρέπεια του δημόσιου λόγου.

Η τελευταία πράξη άσκησης δοκίμασε την ανάλυση του προβληματισμού: «Δεύτερη Ζωή». Ο καθένας/μια δημιούργησε  το πόνημα και διαβάστηκαν σε κοινή συνεδρίαση
Η δική μου ταπεινή προσπάθεια είναι η παρακάτω:

Δεύτερη ζωή
«Οι ζωή είναι στιγμές. Είμαστε από πυλό, αστέρια σ΄ένα αχανές σύμπαν. Ψάχνουμε να βρούμε, να δημιουργήσουμε, να φτιάξουμε γιατί γνωρίζουμε την κατάληξη, το τέλος.
Είμαστε από θάνατο. Αυτό που νομίζουμε ζωή, είναι ύπνος της πραγματικής ζωής, ο θάνατος στα αλήθεια υπάρχει για να επιβεβαιώνει τη ζωή.

Η ίδια η ζωή είναι ένα κομμάτι θανάτου, γιατί όταν ζούμε κάθε ημέρα μετατρέπεται αυτόματα σε μια μέρα λιγότερης ζωής. Είναι μια αφαίρεση από το βιωματικό νήμα.   

Ο θάνατος είναι ένα είδος απελευθέρωσης γιατί πεθαίνω σημαίνει παύω να έχω ανάγκη τους άλλους. Ο σύγχρονος άνθρωπος που δεν διαθέτει χρόνο στα μη χρήσιμα πράγματα, γίνεται μια μηχανή, αιχμάλωτη των αναγκών. Ο άνθρωπος γίνεται  πράγμα που δεν καταλαβαίνει τη χρησιμότητα του απέριττου, δεν καταλαβαίνει συνεπώς την τέχνη.

Η καλλιέργεια του επιπλέον, αυτού που παράγει κέρδος, μας οδηγεί στη μεγέθυνση, στη μάχη του ανταγωνισμού, στην εξόντωση.  

Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε τη συντήρηση, αλλά διεκδικούμε ασύμμετρα τα πλουσιότερα, τα περισσότερα , τα επιπλέον. Ο δρόμος της καλοπέρασης στενεύει τη δημιουργία γιατί η σκέψη ατροφεί και αφυδατώνεται.
Το όνειρο χάνεται, η δεύτερη ζωή εξατμίζεται.
Όλα γίνονται κομμάτια της ωμής πραγματικότητας.   

Γιατί το όνειρο είναι μια μελωδία της ψυχής που σαγηνεύει τον ονειροπόλο χωρίς να του λέει τίποτα παραπάνω.    
Μόνο στα όνειρα είμαστε αληθινοί, γιατί όλα τα άλλα, από την στιγμή που πραγματοποιούνται, ανήκουν στον απατηλό κόσμο. Στη ζωή του σήμερα.
Στο κόσμο της ευτέλειας, της απαξίας και της φθοράς.

Ο θάνατος εξευγενίζει και ντύνει με άγνωστα στολίδια αυτό το μοναδικό, ξεχωριστό  κορμί. Η ανάσταση ανήκει σε όλους γιατί ο θάνατος  χαϊδεύει τους πάντες.
Η δεύτερη ζωή είναι  η διάγνωση της ανάστασης. Άλλοι την διαβάζουν και άλλοι την ξεπερνούν».