Απεβίωσε η ροδίτισσα θεατρολόγος Ζωή Φωτεινού

Απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 83 ετών, η Ζωή Φωτεινού, η οποία είχε αφιερώσει τη ζωή της στο θέατρο και στον εθελοντισμό, δίπλα στα άτομα με ειδικές ανάγκες της περιοχή μας.

Πρόκειται για την Ζωή Φωτεινού, έναν εξαίρετο άνθρωπο, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην κοινωνία μας, μέσα από το έργο και την καλοσύνη της.

Η κηδεία της θα γίνει αύριο Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Ρόδου (παλαιό νεκροταφείο) στις 12 το μεσημέρι.

Ψήφισμα για τον  θάνατό της εξέδωσε και το Κέντρο Ελπίδα Ρόδου το οποίο αναφέρει:

«Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δωδεκανησιακού Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αναπηρίες - Κέντρο Διημέρευσης Ημερήσιας Φροντίδας «ΕΛΠΙΔΑ», έπειτα από το θλιβερό άγγελμα του θανάτου της εθελόντριας θεατρολόγου ΖΩΗΣ ΦΩΤΕΙΝΟΥ

εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη και οδύνη του, για την απώλεια ενός εξαίρετου ανθρώπου, που με ήθος υπηρέτησε εκλιπούσες αρετές και προσέφερε τα μέγιστα σε Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.

 

Στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη ΡΟΔΙΑΚΗ και στη Ροδούλα Λουλουδάκη  το 2013 είχε επισημάνει μεταξύ άλλων:


Η Ζωή Φωτεινού βοήθησε, μέσα από τα παραμύθια της, συντροφιά με τα παιδιά, με τους μεγάλους που μύησε στο θέατρο, 50 χρόνια τώρα στη σκηνή, πίσω απ΄ το πανί, και τα τελευταία χρόνια κάνοντας ωραία δουλειά με τα παιδιά του Κέντρου «Ελπίδα».
Πόσοι άνθρωποι μου είπαν ότι πρέπει να μιλήσω μ΄ αυτή την παθιασμένη γυναίκα που έδωσε και πήρε φως απ΄ τα παιδιά… Είναι συγκρατημένη, κι ανασφαλής όπως όλοι οι δημιουργικοί άνθρωποι που δεν είπαν ποτέ «έφτασα» γιατί όταν το πεις είναι σαν να έχεις τελειώσει.
Μου λέει ότι θα κουράσουμε, χρονολογίες πια δεν θυμάται, μόνο παραστάσεις που μέχρι το 2000 άλλαξαν τα πολιτιστικά δρώμενα της Ρόδου και μετά κόπηκαν μαχαίρι. Μια γυναίκα που έχει φίλους, προφανώς επειδή η ίδια είναι καλή φίλη- έτσι πάνε αυτά- ένας άνθρωπος που λέει «ευχαριστώ» και το εννοεί, δεν είναι σχήμα λόγου…

Διανύσατε μια μεγάλη πορεία στο θέατρο! Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι;
Τα πάντα ξεκίνησαν από το κουκλοθέατρο, αυτή όμως η περίοδος ήταν των παιδικών μου χρόνων που ήταν πολύ δύσκολα. Μέσω της κούκλας μπόρεσα να βρω διέξοδο. Έζησα την πείνα, τον βομβαρδισμό, όλο το φάσμα του πολέμου. Εγώ η Ζωή ζούσα με μια κούκλα στο χέρι, ένα ξύλινο κουκλάκι που το είχε φτιάξει ο θείος μου, ο Αναστάσης, υποδηματοποιός το επάγγελμα. Χειροποίητη κούκλα, αριστούργημα. Ήταν η καλή η «θειά η Σμαραγδή»! Όταν τέλειωνε η σειρήνα ανοίγαμε λιγάκι τις πόρτες, φώναζα τα πιτσιρίκια της γειτονιάς, κι άρχιζε η παράσταση της θειάς της Σμαραγδής, που μας χάριζε σ΄ όλα τα παιδιά το γέλιο και την ελπίδα. Όλα αυτά όμως ήταν μια φορά κι έναν καιρό.

Κι όταν τελείωσε ο πόλεμος;
Ήρθε η ευλογημένη μέρα που η θειά μας η Σμαραγδή μας φώναξε μέσα από τον μπερντέ (το πανί που στήναμε) «παιδιά φύγαν τ΄ αεροπλάνα, θα βγούμε στη γειτονιά να φωνάξουμε, να παίξουμε, να μη φοβόμαστε...». Κι έλεγε η θειά η Σμαραγδή «θα φάμε ψωμί, δεν θα το ζητάμε από πόρτα σε πόρτα, θα μάθουμε γράμματα, θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια.»… Ο πόλεμος τελείωσε. Νεαρή κοπέλα άρχισα να ψάχνω να δω τη ζωή μου, να βάλω και κάτι από τα βιώματα και σ΄ αυτό με βοήθησε ο λατρεμένος μου πατέρας. Την εποχή εκείνη δημιουργείται η ΧΕΝ Ρόδου, με πάρα πολλά ενδιαφέροντα προγράμματα και από εκεί μέσα ξεκίνησαν όλα. Κουκλοθέατρο, ομάδα αναλφάβητων παιδιών της Παλιάς Πόλης, πάλι με κούκλα κι είναι αυτό που κάνω μέχρι σήμερα στα παιδιά με ειδικές ανάγκες, όχι με κούκλα πια αλλά με παντομίμα και αυτοσχέδιο. 

Προχωρήσατε όμως και με άλλα είδη θεάτρου.
Ξεκινάμε με πάρα πολύ καλούς, κι αγαπημένους συνεργάτες στη ΧΕΝ Ρόδου, κι εκτός από οργανωμένο κουκλοθέατρο ξεκινάμε παράλληλα παιδικό θέατρο και θέατρο εφήβων. Ξεκινώντας όλο αυτό το πρόγραμμα δημιουργούνται μεγάλες ομάδες παιδιών που με τη βοήθεια των γυναικών- εθελοντριών μέσα στο κτήριο της Παλιάς Πόλης, ψηλά στην οδό Ιπποτών, εγώ έλεγα τότε ότι δημιουργήθηκε μία όαση! Δημιουργώντας την όαση ξέχασα και τις προσωπικές μου φοβίες, και τις προσωπικές μου ανασφάλειες και είχα μια ζωή γεμάτη φως, αγάπη και δημιουργία. Πέρασαν τα χρόνια, το 1984 μου γίνεται μια επίσημη πρόταση να αναλάβω την παιδική Σκηνή του δήμου Ροδίων. Αξέχαστα χρόνια. Τη δημιουργήσαμε παίρνοντας τη μαγιά από τα παιδιά που είχα έτοιμα, δηλαδή από την ομάδα εφήβων δημιουργήθηκε η ομάδα ερασιτεχνών και από την παιδική ξαναδημιουργήθηκε η παιδική σκηνή με πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών, εξαντλώντας σχεδόν όλο το παιδικό ρεπερτόριο και έχοντας πλάι μας την αντιδήμαρχο Λίτσα Παπαθανάση που ήταν το στήριγμά μας, μια προσωπικότητα που έδινε στα παιδιά την ευκαιρία να παρουσιάζουν τη δουλειά τους σε διάφορα μέρη της χώρας, στην Κέρκυρα, στην Κρήτη…

Τις καλές εποχές πόσα παιδιά ήταν σ΄ αυτές τις ομάδες;
Θα φανώ υπερβολική, είναι απίστευτο, εάν σας πω τον αριθμό. Είναι πάνω από 400 παιδιά που είχα την τύχη να συνεργαστώ. Κι αν αναφέρω το σοκ που έπαθα ανεβάζοντας το έργο «Ευτυχισμένος Πρίγκιπας», με τα παιδιά του Κέντρου «Ελπίδα» τον Απρίλιο, με την υπεύθυνη το Μαράκι μου, αντικρίζω ξαφνικά τα παιδιά της παιδικής σκηνής, μαμάδες πια να έχουν τα παιδιά τους να παίζουν! 

Δημιουργήσατε ομάδα και για μεγάλους, με σπουδαία έργα και τους βάλατε να παίξουν! 
Προχωρήσαμε και σε άλλα ήδη θεάτρου. Δημιουργήσαμε το ερασιτεχνικό των ενηλίκων. Τι να πω και τι να περιγράψω. Ανεβάζουμε τον Καμήλο, ανεβάζουμε μιούζικαλ, ανεβάζουμε κωμωδίες, ανεβάζουμε Ψαθά, και τί δεν ανεβάζουμε από το 1984 μέχρι το 2000. Εκεί το όνειρο τελειώνει. Μπήκαν άλλοι άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση. Παρόλες τις προσπάθειες θυμάμαι να λες εσύ αυτό και να σου λέει πράσινα άλογα… Παρόλα αυτά καταφέραμε ν’ ανεβάσουμε δυό-τρία έργα για παιδιά με πάρα πολύ δυσκολία. Αυτό που θέλω εγώ να επισημάνω, αγαπητή μου Ροδούλα, είναι πως αν αυτή τη στιγμή μιλάμε το οφείλω σ΄ αυτά τα παιδιά που μ΄ έμαθαν να κάνω τη ζωή μου απλή. Όπως λέει η Έλεν Κέλερ σ’ ένα της βιβλίο «να κάνω τη ζωή μου απλή σαν μια φλογέρα καλαμένια που μπορεί να γεμίσει μουσική». Τα ευγνωμονώ και για όση ζωή μου απομένει θα είναι πάντα μες την καρδιά μου. Οφείλω ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ στους συνεργάτες μου, που αν δεν ήταν αυτοί ίσως να μην έφτανα εκεί που έφτασα. 

Πόσοι άνθρωποι μου είπαν ότι πρέπει να μιλήσω μαζί σας… Κι εκτός από το ότι το είπαν επειδή είσαστε σημαντική έδειξαν ότι σας αγαπούν κιόλας!
Τους ευχαριστώ, τους ευχαριστώ όλους τους φίλους που στάθηκαν δίπλα μου σε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές, μου έδιναν θάρρος, ελπίδα, αληθινή αγάπη, γνήσια. 

Εχθρούς δεν είχατε σ’ αυτή την πορεία;
Βέβαια, σε τέτοιες προσπάθειες γεμάτες φως δεν λείπει το παρασκήνιο και η τρικλοποδιά. Τα ξεπερνούσα όλα και προχωρούσαμε. Ροδούλα μου, εδώ τελείωσε το παραμύθι. Σ’ ευχαριστώ, κι αν μπορέσεις κάποτε, όποτε ευκαιρήσεις να μιλήσεις με τα παιδιά του κέντρου «Ελπίδα», εκεί βρήκα το λιμάνι. Είναι μια διαφορετική ιστορία, είναι κι εκεί ένα παραμύθι σύγχρονο, με πάρα πολύ ενδιαφέρον που προσπαθώ μαζί με τα παιδιά να διώχνω τις κακές μάγισσες και να γεμίζει η ψυχή μου χαρά.

Υπάρχουν έξω στον κόσμο κακές μάγισσες;
Ναι, πολύ κακές μάγισσες, οχιές. Τις συνάντησα. Ακουμπούσα στις φίλες μου που ήταν αδελφές, κι έβρισκα παρηγοριά. Στις παιδικές μου φίλες την Πόπη, τη Βαγγελιώ, τη Βίκυ, τη Σοφία… Η εφηβεία μας, τα ψαξίματά μας, τα όνειρά μας. Η Βαγγελιώ έφυγε στην Αμερική, οι πιο πολλές παντρεύτηκαν έκαναν οικογένεια, κι εγώ πήρα τη δική μου στράτα. Δεν μετανιώνω γι αυτή τη στράτα που διάλεξα.

Εσείς μέσα σε τόσα παιδιά δεν κάνατε ποτέ δικά σας παιδιά!
Όχι, παρόλο που τα λάτρευα έχω τις φοβίες μου και δεν ήθελα να μεταφέρω σ΄ αυτά τις φοβίες και τις ανασφάλειές μου. Έχω τ΄ ανίψια μου. Με στήριξε ο πατέρας μου σ΄ αυτή μου την επιλογή. Όταν η μανούλα μου η Ειρήνη ονειρευόταν για τη θυγατέρα της ένα γάμο, όπως όλες οι μανούλες, ο μπαμπάς μου με αγκάλιαζε και μου λεγε « Ζωή, όπως νιώθεις κόρη μου, αλλά πάντα με αξιοπρέπεια. Το μυαλό σου κόβει, τα μάτια σου δεκατέσσερα»… Έτσι πορεύτηκα, κι έτσι ζω, χίλια μύρια ευχαριστώ. Όσοι μ΄ αγάπησαν, όσοι με πίστεψαν… Δεν έχει άλλο παραμύθι. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.