Χριστούγεννα ψυχής μέσα στην παρακμή

Γράφει ο
πατήρ Παΐσιος Φαρμακίδης
Εφ. Ιερού Ναού Αγ. Αποστόλων Ρόδου

Χριστούγεννα γιορτής, χαράς και ελπίδας. Η έλευση του θεανθρώπου στον κόσμο προμηνύει την ελπίδα, την Ανάσταση και τη ζωή. Με τη γέννηση του θεανθρώπου δε χωρίστηκε μόνο η ιστορία του κόσμου στην προ Χριστού και μετά Χριστό εποχή, αλλά χωρίστηκε και η καρδιά του ανθρώπου στην προ αμαρτίας εποχή και μετά αμαρτίας εποχή. Από την παρακμή, δηλαδή, ο άνθρωπος οδηγήθηκε στην ακμή και στην ολοκλήρωση της σωτηρίας του.

Δούλος ήταν ο άνθρωπος στον πιο απάνθρωπο αφέντη τον αρχέκακο διάβολο. Και τώρα γίνεται με τη θέληση και την καρδιά του φανατικός υπήκοος στον πιο φιλάνθρωπο δεσπότη, το Χριστό. Με τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο θα έπρεπε η ελπίδα να εξαφανίσει καθετί παρακμιακό και επιζήμιο για την ίδια τη ζωή του ανθρώπου. «Ἀλλ’ ὤ τῆς δυστυχίας!» αναφωνεί ο ιερός Νικόδημος. Ο άνθρωπος έδειξε απιστία στα λόγια του θεανθρώπου εξαρτημένος από τις χοϊκές ανθρώπινες αδυναμίες του παραδίνεται καθημερινά ατομικά αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο στις θέλξεις και τα κελεύσματα του διαβόλου.  

Άραγε δεν ακούς άνθρωπε το κέλευσμα των Αγγέλων: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη». Να δοξάσεις το Θεό σε καλούν οι άγγελοι, μα πώς μπορείς να τον δοξάσεις άνθρωπε ταλαιπωρημένε κι ανυπάκουε μπροστά στο παραπέτασμα που έστησες δίπλα σου! Έδιωξες το Χριστό, έδιωξες το φως, έδιωξες την αλήθεια, έδιωξες ό,τι ωραιότερο σου στόλιζε την ψυχή.

Στολίστηκες με την υπερηφάνεια κι αυτήν την εποχή περισσότερο με τον εγωισμό, την κακία, την ανειλικρίνεια και την επιφανειακή κάλυψη των αναγκών σου. Ανάγκες οι οποίες περνούν από την τσέπη σου κι όχι από την καρδιά σου.

Παρακμή σου φωνάζουν όλα γύρω σου. Γκρέμισες τα κάστρα της πίστης και της ηθικής κι έχτισες μία βαβέλ χωρίς το Θεό.

Και φέτος, λοιπόν, θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα κοσμικά. Πόσο πρέπει να μας θλίβουν όσα συμβαίνουν γύρω μας. Έθνη εναντίον εθνών, σφαγές, βαρβαρότητες, ωμότητες, τρομοκρατικές επιθέσεις, αδικίες σε βάρος ανθρώπων από δυσβάσταχτα μέτρα λιτότητας και φορολογίας. Στην πατρίδα μας τα μνημονιακά καθεστώτα δημιούργησαν ένα κλίμα απαισιοδοξίας, τρομοκρατίας, σιωπής και οχαδερφισμού.

Μα τι σε ενδιαφέρει άνθρωπε και πάλι θα στολιστούν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με χριστουγεννιάτικα στολίδια για να καλύψουν τις ωμότητες και τις αθλιότητες που φρόντισαν να δημιουργήσουν μέσα από παγκοσμιοποιημένα ομογενοποιημένα παιχνίδια οι εκάστοτε «ηγέτες». Το ίδιο θα συμβεί και στην πατρίδα μας. Και πάλι θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Με τη γέννηση όμως του θεού η ζωή έχει όνομα Ιησούς Χριστός. Άραγε γιατί άνθρωπε ξεχνάς πως τα Χριστούγεννα είναι δικά του; Ξέχασες πως η ελπίδα ανήκει σ’ αυτόν κι όχι σε καμιά υπερδύναμη και αυτοκρατορία του κόσμου;

Ο πλούτος είναι δικός του κι όχι στα χέρια των λιγοστών. Η αδικία δε θα πρέπει να υπάρχει με την έλευσή του. Παρακμή, λοιπόν, υπερβολή, υπερηφάνεια και ηθική κατάπτωση. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου άνθρωπε. Άρα, συνειδητά πλέον θα πρέπει να επιλέξεις, θέλεις να χαθείς ή να σωθείς. Θέλεις να ζήσεις στην παρακμή ή ελεύθερα να οδηγηθείς μέσα από τη μετάνοια με πιο ελεύθερη καρδιά και βούληση για να γιορτάσεις χαρούμενα Χριστούγεννα ψυχής, βροντοφωνάζοντας Χριστός γεννάται δοξάσατε.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να φωλιάσει στην καρδιά σου ο ίδιος ο Χριστός. Θα πρέπει όλοι εμείς, οι άνθρωποι, που ανήκουμε σ’ ένα κοινωνικό σύνολο οποιασδήποτε τάξης, κουλτούρας και εξουσίας να απαγκιστρωθούμε από το υπερτροφικό εγώ μας. Ιερείς, άρχοντες και λαός αυτές τις γιορτές να αφήσουμε πίσω μας τις δεύτερες σκέψεις, ν’ απαγκιστρωθούμε από το εγώ και ν’ αναλάβουμε δράση μέσα από το εμείς, ζωντανεύοντας τη φάτνη του Χριστού μέσα στην καρδιά μας.

Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να εξαργυρώσουμε την ειλικρίνεια και την αλήθεια του Ευαγγελίου με το φως της γέννησης. Ας αφήσουμε τα τετριμμένα των μεγάλων λόγων, του μεγάλου βολέματος μέσα από την εξουσία που κατέχει ο κάθε ηγέτης, πολιτικός ή θρησκευτικός, στον κόσμο και στην πατρίδα μας. Ας αφήσουμε τις μεγαλοστομίες ως πολιτικοί άρχοντες, τις φιλοφρονήσεις, τα βολέματα και τα ωραία λόγια, την εξαργύρωση της ελευθερίας στο βωμό της παγκοσμιοποιημένης και ομογενοποιημένης εξουσίας, με αποτέλεσμα να δίνουμε απροκάλυπτα τη συνείδηση και την καρδιά μας σε ό,τι βρώμικο και πρόσκαιρο μας κάνει να επαναπαυόμαστε στην πρόσκαιρη καρέκλα μας.

Ας αφήσετε εσείς οι πολιτικοί τα καθαρά και σφιγμένα κολάρα που επιτηδευμένα ποτέ δε χαλαρώνετε από το λαιμό σας, με αποτέλεσμα να φαίνεστε πιο σκληροί και απάνθρωποι από τους διώκτες του Χριστού. Αλλά και εμείς οι κληρικοί από κάθε βαθμίδα εξουσίας, ας προσεγγίσουμε με περισσότερη πίστη το Χριστό.

Ας αλαφρύνουμε και ας  ξεπρήξουμε λίγο τις καλοζωισμένες κοιλιές μας που επιτηδευμένα στήνουμε για να φαινόμαστε πιο απομακρυσμένοι και άνθρωποι επιτηδευμένα φαρισαϊκώς καλοστημένοι και καλοφαγωμένοι χωρίς έργο και πράξη.

Επιτέλους ας εφαρμόσουμε το λόγο του Ευαγγελίου, ας γίνει το ναι ναι και το ου να είναι ου για όλους τους κληρικούς. Ας αφήσουμε το στόμφο, τα πομπώδη λόγια και ας προχωρήσουμε σε πράξεις. Επιτέλους η ειλικρίνεια να γίνει εργαλείο αλτρουισμού και ανιδιοτελούς προσφοράς προς το συνάνθρωπο, απεγκλωβίζοντας τον εαυτό μας από το βόλεμα και την απάθεια μπροστά στα δυσεπίλυτα προβλήματα που απασχολούν το σύγχρονο συμπολίτη και συνάνθρωπό μας. Διότι τι κι αν μερικές τσάντες μοιράσουμε και φέτος πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ηγέτες;

Τι κι αν ομολογήσουμε δυο τρία συμπονετικά λόγια προς το συνάνθρωπο; Τι κι αν με πομπώδεις ευχές ευχηθούμε στον κάθε αναξιοπαθούντα καλά Χριστούγεννα, τι κι αν κάνουμε δεκάδες λειτουργίες, δεκάδες φιέστες χριστουγεννιάτικες, άραγε νομίζουμε ότι ευχαριστήσαμε το Χριστό; Μα αν δε βρούμε τη λύση για όλη αυτήν την κατάπτωση, την πολιτική, την κοινωνική, την οικονομική...

Αν δεν αφυπνίσουμε τον κόσμο για την εξεύρεση  μιας λύσης, μόνιμης σωτηρίας, ώστε να μπορέσει ο σύγχρονος άνθρωπος ν’ αλλάξει ρότα από αυτήν την παγκοσμιοποιημένη και ομογενοποιημένη κοινωνία του κόσμου, πώς μπορούμε να σταθούμε και να μη συνηθίσουμε αυτήν τη σημερινή δεδομένη παρακμή μας; Όμως, για να γίνουν αυτά από τη θεωρία να φτάσουμε στην πράξη, από τα τετριμμένα στα δημιουργικά, από το βόλεμα της εξουσίας στην ηθική ανόρθωση, θα πρέπει όλοι θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες στην πατρίδα μας να γίνουμε ίσοι μπροστά στο Χριστό. Να μας ενώνει η ίδια η καρδιά μας που θα πρέπει να χτυπά πιστά στους χτύπους της καρδιάς του.

Ας κατέβουμε, λοιπόν, ταλαιπωρημένε άνθρωπε, από το θρόνο της εγωπαθούς ύπαρξής μας, από το βόλεμα της δικής μας ύπαρξης κι ας αφουγκραστούμε την ελπίδα της γεννήσεως, να γίνουμε λαός του, συνειδητά μέλη της Εκκλησίας του, απαγκιστρωμένοι πλέον από το νόμο και το επιτακτικό κι ας πιστέψουμε με την ψυχή και την καρδιά μας και εν μετανοία να πράττουμε αυτό που ορίζει το θέλω της ψυχής μας.

Και το θέλω δεν είναι η επανάπαυση στη βιαιότητα και την αδικία του κόσμου, αλλά η επαγρύπνηση, ώστε μέσα από το θείο θέλημα του νεοτεχθέντος Χριστού να βρούμε ελεύθερα την πορεία μας, να παραδώσουμε τη ζωή μας στο Χριστό και να συμμετέχουμε στα Ιερά Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Ας προσπαθήσουμε μέσα από αυτές τις άγιες μέρες με ευγνωμοσύνη και δοξολογία προς το Θεό να γιορτάσουμε Χριστούγεννα ψυχής, αφού αντισταθούμε σε ό,τι παρακμιακό μας κάνει γύρω μας να βλέπουμε και να νιώθουμε την πατρίδα μας και τους αθρώπους της ν’ απογοητεύονται από την αδικία και τις δυσκολίες. Και να μην ξεχνάμε πως ο Θεός είναι το αποκούμπι, η ελπίδα και η σωτηρία της πατρίδας μας και όλου του κόσμου. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!