Επιλογές και αποφάσεις

Πόσες φορές υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας ότι την επόμενη φορά δεν θα κάνουμε το ίδιο λάθος; Πόσες φορές τελικά ακολουθήσαμε και πάλι την ίδια διαδρομή; Έρχεται η στιγμή που πραγματικά αισθανόμαστε κουρασμένοι από τις επαναλήψεις.

Ενώ ξέρουμε ότι θα το μετανιώσουμε, ενώ το έχουμε «ξαναδεί το έργο» επιλέγουμε και πάλι ένα παρόμοιο σενάριο. Σαν να αναζητάμε το γνώριμο, το οικείο κι ας ξέρουμε ότι η κατάληξη δεν θα μας αρέσει.

Επιλέγουμε και αποφασίζουμε άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε μη συνειδητά. Κάποιες φορές μάλιστα παρορμητικά ή με βάση το συναίσθημα. Δεν είναι εύκολο να αποκτήσεις επίγνωση του γιατί «επιλέγεις» το καθετί στη ζωή σου. Ωστόσο, αναρωτιέσαι έστω και εκ των υστέρων.

Προσπαθείς να καταλάβεις σε τι σε ωφελεί και σε τι σε ζημειώνει. Συγκρούεται συχνά η λογική με το συναίσθημα και εσύ νιώθεις χαομένος.
Σίγουρα, δεν υπάρχει κάποιο εγχειρίδιο «καλών» αποφάσεων και επιλογών.

Είναι σημαντικό όμως να ακούς τον εαυτό σου, την αλήθειά σου, τις ανάγκες και τα «θέλω» σου. Να ξέρεις κάθε στιγμή τι βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που είσαι και που σκέφτεσαι. Αν υπάρχει αυτού του είδους η ενδοεπικοινωνία, τότε θα είναι πιο εύκολο να διαλέξεις τι θες από τη ζωή σου.

Θα πεις όχι στις αναβολές, τις δικαιολογίες, τους φόβους,  τις επιρροές από άλλους και θα σου είναι πιο ξεκάθαρο και διαυγές τι θες εσύ πραγματικά. Αυτό που κάθε φορά επιλέγεις –από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο- επιδρά στην ποιότητα της ζωής σου, στις ευκαιρίες που αποζητάς, στις σχέσεις σου με τους άλλους, στα πάντα. Τα κριτήρια με τα οποία διαλέγεις ή απορρίπτεις κάτι είναι μέσα σου ριζωμένα και σε βάθος χρόνου θα είναι υπεύθυνα για τη συνολική σου πορεία.

Θα συναντήσουμε πολλά διλήμματα στη ζωή μας. Στα κομβικά ωστόσο διλήμματα, όπου η απόφασή μας μπορεί να αλλάξει και να ανατρέψει πολλά, αισθανόμαστε αγχωμένοι, γεμάτοι αμφιβολίες και ανασφάλειες για το αν θα επιλέξουμε το «σωστό» για εμάς.

Κανείς όμως δεν μπορεί να είναι σίγουρος στο ακέραιο αν τελικά έπραξε σωστά, γιατί αυτό μόνο η ιστορία μπορεί τελικά να το αποδείξει. Ρισκάρουμε, τολμάμε, ελπίζουμε να είναι καλύτερα τα πράγματα μετά από κάθε νέα επιλογή.

Μερικές φορές αρκεί και μόνο να φύγουμε από εκεί που δεν είμαστε καλά, από εκεί που φθειρόμαστε. Και αυτό είναι μια μικρή νίκη…
Υπάρχουν στιγμές που αν δεν πάρουμε κάποιες αποφάσεις καθοριστικές, είναι σαν να καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε μια ζωή που δεν μας γεμίζει, που δεν μας ικανοποιεί.

Μαθαίνουμε έτσι να συμβιβαζόμαστε –με όποιο ψυχικό κόστος- και να παίρνουν άλλοι αποφάσεις για εμάς, τις οποίες αποδεχόμαστε σιωπηλά χωρίς απαραίτητα να συμφωνούμε.
Δεν χρειάζεται να επαναστατήσουμε, αλλά να συνειδητοποιήσουμε και να αφυπνιστούμε. Να δούμε πιο καθαρά που βρισκόμαστε και αν το «εδώ και τώρα» της ζωής μας είναι αυτό που θέλουμε.

Πολλές φορές θέλουμε να αποφύγουμε την ευθύνη της επιλογής και της απόφασης, γιατί δεν επιθυμούμε να «χρεωθούμε» τις όποιες συνέπειες, δυσκολευόμαστε να αντιμετωπίσουμε τους ανθρώπους εκείνους που θα δυσανασχετήσουν. Πόσο ακόμα, όμως, θα ζούμε για τους άλλους;
Θέλει τόλμη και πίστη η κάθε μας επιλογή και είναι χρέος μας να την υπερασπιζόμαστε, αφού πρώτα την έχουμε μελετήσει καλά. Απαιτείται αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση να μπορείς να προασπιστείς αυτό που νιώθεις και αυτό που θέλεις να κάνεις. Εδώ δεν υπάρχει «σωστό-λάθος», φτιάχνεις το δικό «σωστό» και το δικό σου «λάθος».

Η μόνη πυξίδα που έχεις είναι η αυθεντικότητά σου, αυτό που είσαι, αυτό που θέλεις να γίνεις και εκεί που θέλεις να φτάσεις. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν όλοι μαζί σου. Αρκεί που μέσα σου είναι πολύ δυνατό και ξεκάθαρο τι δεν θέλεις να κάνεις και που δεν θέλεις να μείνεις…