Νίκος Φιλίππου: Η ανεξαρτησία είναι για τους μάγκες

Το κάθε σωματείο που συμμετέχει στα τοπικά ποδοσφαιρικά δρώμενα οφείλει να κατανοεί τον λόγο της ύπαρξής του, να αντιλαμβάνεται το ρόλο του και να ανταποκρίνεται, διαχρονικά, στην αποστολή του.

Άλλοι σύλλογοι έχουν πίσω τους μία μεγάλη ή μικρή κοινότητα, άλλοι μία μεγάλη ή μικρή γειτονιά στην πόλη, άλλοι μία ιδέα και μία ιστορία, άλλοι πάλι ένα όραμα για το μέλλον, που έρχεται ως το απόσταγμα του ρομαντισμού μίας παρέας παραγόντων. 

 Αν ψάξει κάποιος για τη δύναμη του Ευαγόρα, το πιθανότερο είναι να τη βρει στις παραπάνω τελευταίας γραμμές. Το μεράκι μίας παρέας είναι αυτό που τον κρατάει όρθιο και του επιτρέπει να συνεχίζει να αναζητά τον ρόλο που θα τον εδραιώσει και θα τον καταστήσει απαραίτητο στο ροδίτικο ποδόσφαιρο.

Ο πρόεδρος των «πράσινων» της πόλης, Νίκος Φιλίππου, μίλησε στην «Ροδιακή» και στον Παύλο Ντοκοούπιλ για την ομάδα στην οποία βρέθηκε από… σπόντα αλλά αγάπησε παράφορα, για την… ανεξαρτητοποίησή της από την αγαπημένη του Ρόδο, για τον καθημερινό αγώνα που δίνει με τους συνεργάτες του, για το όραμά του, για τις αγωνίες του, για τον νέο προπονητή Γιάννη Καμίτση, για τη συνεργασία του με τον Ιάλυσο, καθώς και για τις σχέσεις του με τα «ελάφια».   

*Ο Ευαγόρας επιχείρησε να αλλάξει σελίδα, αναθέτοντας την τεχνική ηγεσία στον Γιάννη Καμίτση. Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή του νέου προπονητή;

«Μετά το παιχνίδι με τη Σύμη πήραμε την απόφαση να λύσουμε τη συνεργασία μας με τον Αντώνη Αχιολά, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά του. Ο ίδιος είχε δηλώσει την παραίτησή του μετά το παιχνίδι με τον Νηρέα, όμως  δεν την κάναμε αποδεκτή, ελπίζοντας σε αντιστροφή του κλίματος. Ακολούθησαν κάποια αρνητικά αποτελέσματα, οπότε το θέμα επανήλθε. Κρίναμε πως αν συνεχίζαμε μαζί, δεν θα κάναμε καλό ούτε στην ομάδα, ούτε στον Αντώνη.

Η πρώτη επιλογή ήταν η επιστροφή του Γιάννη Κουμέντου.  Ήταν μία ταυτόχρονη σκέψη και εισήγηση δική μου και του Γιάννη Καλούδη. Ο Γιάννης Κουμέντος είναι ένας προπονητής που δένεται με τους παίκτες, ένας προπονητής ψυχολόγος, τον οποίο γνωρίζουμε και μας γνωρίζει. Σ΄ αυτό συμφώνησαν όλοι. Όπως κατά τη διάρκεια της συζήτησης, στο τραπέζι έπεσε και το όνομα του Γιάννη Καμίτση, τον οποίο πρότειναν τα άλλα τρία μέλη του συμβουλίου.  Δεν πήγαμε κόντρα. Πήγαμε σε ψηφοφορία και προκρίθηκε η επιλογή του Γιάννη Καμίτση. Αποφασίσαμε ωραία, δημοκρατικά.

Ο Γιάννης Καμίτσης θέλει να αποδείξει πράγματα. Είναι ένας καλός προπονητής, ο οποίος επανήλθε μετά από ένα μεγάλο διάστημα τιμωρίας και θέλει να δείξει πως η άσχημη στιγμή δεν τον αντιπροσωπεύει.

 Από την πρώτη ημέρα στους κόλπους της ομάδας άρχισε να πνέει ένας άλλος αέρας. Φάνηκε από την πρώτη προπόνηση. Άλλαξε η ψυχολογία. Η ομάδα ήταν καλή, έκανε ευκαιρίες, όμως δεν είχε αυτοπεποίθηση και πίστη. Δεχόταν γκολ και σήκωνε τα χέρια. Στο παιχνίδι με τον Δαμάγητο η προσέγγιση ήταν εντελώς διαφορετική. Παρότι βρέθηκαν πίσω στο σκορ, τα παιδιά δεν απογοητεύτηκαν, επέμειναν και γύρισαν το ματς. Περιμένουνε ανάλογη συνέχεια».

*Από τα λεγόμενά σου προκύπτει πως ο Ευαγόρας δεν είναι ενός ανδρός αρχή. Ακόμα κι αν ο πρόεδρος διατυπώνει διαφορετική άποψη, στο τέλος σέβεται την επιθυμία των πολλών.

«Ακριβώς. Από τη στιγμή που όλοι βοηθάμε την ομάδα μας, όλοι έχουμε λόγο στις αποφάσεις».

*Πόσα μέλη της διοίκησης είναι ενεργά;

«Είμαστε πέντε. Εγώ, ο Γιάννης Καλούδης, ο Γιάννης Πιστόλας, ο Μιχάλης Μιχαλάκης και ο Ηρακλής Παπασεβαστός. Βέβαια για να είμαι δίκαιος, οφείλω να πω πως πολύτιμο στέλεχος είναι και ο Γιώργος Κεχαγιόγλου, όμως δεν μπορεί να είναι όσο κοντά θα ήθελε,  λόγω της ενασχόλησής του με τις μικτές ομάδες της Δωδεκανήσου. Επίσης, θα ήταν παράλειψή μου αν δεν αναφερόμουν στην πολύτιμη βοήθεια της Ειρήνης Πέρου». 

* Έχετε βοήθειες από άλλους ανθρώπους;

 «Τίποτα. Ό, τι κάνουμε εμείς. Ούτε ημερολόγια βγάλαμε φέτος, ούτε χοροεσπερίδες διοργανώσαμε. Δεν είναι εύκολη η κατάσταση. Ο κόσμος κουράστηκε με τις χορηγίες, ακόμα κι έναν λαχνό της ΕΠΣΔ να πουλήσεις, πρέπει να κάνεις… μετάνοιες. Είναι δύσκολοι καιροί για όλους.  Έχουμε την πολύτιμη βοήθεια του Γιάννη Πιστόλα, ενός ανθρώπου που βοηθάει όλες τις ομάδες και περισσότερο τη δική μας, πέραν της μηνιαίας συνδρομής που πληρώνει, όπως και όλα τα μέλη του Δ.Σ. Σ’ αυτό είμαστε τυπικοί».

*Σε ποια φιλοσοφία στηρίζεται ο Ευαγόρας; Ποιο μπορεί να είναι το μέλλον αυτού του συλλόγου που δεν δείχνει να διαθέτει μία ισχυρή λαϊκή βάση, μία παραδοσιακή έδρα και μία δεξαμενή παραγόντων; Πάντα υπάρχει η πιθανότητα να κουραστείτε.

 «Είναι γνωστό το πώς μπήκαμε στην ομάδα. Κάθε χρόνο ανανεώνουμε το Δ.Σ. και  ως προς αυτό είμαστε τυχεροί,  μέχρι στιγμής  βρίσκουμε ανθρώπους. Φέτος έγιναν εκλογές.  Εγώ ήθελα να σταματήσω από την προεδρία γιατί για να πω την αλήθεια, κουράστηκα. Όταν έχεις οικογένεια, είναι δύσκολο.  Όμως οι υπόλοιποι σύμβουλοι δεν θα κατέβαιναν αν δεν κατέβαινα εγώ, οπότε συνεχίζουμε παρέα. Πέρα από αυτό, φοβάμαι πως δεν υπάρχει τίποτα. Αν φύγουμε εμείς, δεν βλέπω να υπάρχει μέλλον και λυπάμαι πολύ που το λέω»

*Κόσμος έρχεται στο γήπεδο;

«Έρχεται. Κατά κύριο λόγο οι γονείς και οι φίλοι των παιδιών. Από τους παλιούς Ευαγορίτες, δύο τρία άτομα με το ζόρι. Λίγοι.  Κατά τα άλλα δεν έχουμε παράπονο. Στο γήπεδο θα δεις και σαράντα και πενήντα ανθρώπους. Βέβαια, σε βάθος χρόνου έτσι δεν πας πουθενά. Όταν κάποια στιγμή φύγουμε, φοβάμαι ότι αυτή η ομάδα θα πάψει να υπάρχει.

Όμως εμείς δεν την παρατάμε. Για να πούμε ότι εγκαταλείπουμε, θα έχουμε φροντίσει να βρούμε ανθρώπους να συνεχίσουν. Στο σημείο αυτό θέλω να γίνει γνωστό πως ο Ευαγόρας δεν χρωστάει πουθενά. Είναι ένα νοικοκυρεμένο σωματείο χωρίς εκκρεμότητες. Ακόμα και πρόστιμα πληρώσαμε για παλιές παραλείψεις προκειμένου να είμαστε τυπικοί και καθ’ όλα εντάξει.

  Η φιλοσοφία μας είναι να φέρνουμε μικρά παιδιά. Δεν έχουμε ακαδημίες. Αρχίσαμε να κάνουμε και δεν τα καταφέραμε. Τώρα το σκεφτόμαστε σοβαρά. Ο Γιάννης Καμίτσης είναι ένας άνθρωπος που έχει τρέλα με τις ακαδημίες και έχει βγάλει πολλά ταλαντούχα παιδιά. Μας έριξε την ιδέα και ίσως μετά τον Μάρτιο να ασχοληθούμε. Έχουμε πολλά παιδιά στη γειτονιά και θα το δούμε».

*Ξεκινήσατε ως θυγατρική της Ρόδου, αλήθεια, γιατί δεν προχώρησε αυτό το εγχείρημα;  

«Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως με τη Ρόδο έχουμε τις καλύτερες των σχέσεων. Ο πρόεδρος Αυγουστίνος Γιακάι, να είναι καλά, νομίζω ότι είναι ο καλύτερος πρόεδρος των τελευταίων ετών. Έχει νοικοκυρέψει την ομάδα. Ρόδος είμαστε, το γνωρίζουν όλοι. Έγινε και μία παρεξήγηση με τον Ιάλυσο, μας κατηγορούσαν ότι γίναμε θυγατρική του Ιάλυσου. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Απλά , σέβομαι τον αγώνα του Μιχάλη Χατζηνικήτα. Με τον Μιχάλη είμαστε κολλητοί από μικρά παιδιά, μεγαλώσαμε μαζί. Στη Ρόδο βρήκαμε κλειστές πόρτες. Από τον Ιάλυσο πήραμε αθλητικό υλικό, ανταλλάξαμε κάποια παιδιά, έχουμε συνεργασία. Όμως δεν ήμαστε θυγατρική.

Το 2013 είχε μία ιδέα ο Νίκος Διακίδης, ο τότε πρόεδρος της Ρόδου, να πάρουμε μία ομάδα, καθώς η ακαδημία τότε είχε 170 παιδιά και μετά το πέρασμά τους από το εφηβικό, δεν είχαν πού να παίξουν. Εγώ εκείνη την περίοδο είχα διατελέσει για τρεις μήνες υπεύθυνος των ακαδημιών. Η πρώτη επιλογή ήταν ο Δωριέας, επειδή ο πατέρας του Νίκου Διακίδη ήταν Δωριέας. Για κάποιους λόγους η παραπάνω ιδέα δεν προχώρησε και τότε εμφανίστηκε ο Γρηγόρης Σαρρής με τον Ευαγόρα. Η ομάδα του ερχόταν από μία μεγάλη τιμωρία, θα ξεκινούσε τη χρονιά με μείον πέντε βαθμούς και ο ίδιος δεν ήταν πρόθυμος να συνεχίσει. Μετά από συζητήσεις, ο Γρηγόρης Σαρρής τα βρήκε με τον Νίκο Διακίδη και προχωρήσαμε. Εγώ ήμουν μέλος του Δ.Σ. της Ρόδου, έφορος, κι έκανα τα πάντα.

Ό, τι μπορείς να φανταστείς. Για δύο χρόνια δεν με έβλεπε το σπίτι μου. Ο Ευαγόρας ήταν μεν θυγατρική της Ρόδου, όμως έπρεπε να αποκτήσει διοίκηση. Υποχρεωτικά μπήκα, παρότι δεν ήταν στις προθέσεις μου. Μέχρι τα μισά της πρώτης χρονιάς, ο ρόλος μας ήταν περισσότερο τυπικός, καθώς ασχολούμασταν κατά κύριο λόγο με τη Ρόδο. Για τα πάντα έτρεχε ο Γιάννης Κουμέντος. Ήταν ένας ήρωας. Όσα παιδιά της Ρόδου δεν είχαν το δικαίωμα να παίξουν στο εφηβικό, μεταπηδούσαν στον Ευαγόρα. Δεκαέξι παιδιά στήριζαν την ομάδα και δύο μεγάλοι, που όταν λέω μεγάλοι, αναφέρομαι σε ποδοσφαιριστές 19 και 20 ετών, που κι αυτοί κάποια στιγμή αποχώρησαν.

 Εκείνη τη χρονιά ο Ευαγόρας υποβιβάστηκε, όμως το έκανε με ψηλά το κεφάλι. Τις αρχικές βαριές ήττες άρχισαν να διαδέχονται επιτυχίες και τελικά η ομάδα έπεσε για έναν και μοναδικό βαθμό, πληρώνοντας το μείον πέντε του ξεκινήματος. Μάλιστα, η χρονιά κρίθηκε όχι στο βαθμό, αλλά στο γκολ, στο λάθος μίας βοηθού διαιτητή.

 Πριν αναλάβω τον Ευαγόρα, ρώτησα τι γίνεται με τα έξοδα της ομάδας και με την καθημερινότητά της. Έλαβα διαβεβαιώσεις πως για τα πάντα θα μεριμνούσε η Ρόδος.

 Τις πρώτες αγωνιστικές πράγματι βοήθησαν. Όμως σταδιακά άρχισαν να εξαφανίζονται. Μόνο ο Σάκης Σαραφίδης και ο Φραντζής Καλούδης βοηθούσαν. Βέβαια, κατανοώ απόλυτα τον μεγάλο αγώνα που έκαναν για τη Ρόδο, αλλά αυτό εμένα δεν με βοήθησε. Άρχισα να τρελαίνομαι, ειδικά από τη στιγμή που άρχισα να δέχομαι εκ του ασφαλούς κριτική.

 Μετά από ένα συγκεκριμένο περιστατικό, σχετικό με τον Γιάννη Κουμέντο που κάποιοι δεν γούσταραν παρά την προσφορά του,  πήρα την απόφαση να αφοσιωθώ αποκλειστικά στον Ευαγόρα. Δεν ήθελα να εκτεθώ, ούτε να μου χρεώσει ο οποιοσδήποτε ότι ρίξαμε την ομάδα και δεν προσπαθήσαμε να την επαναφέρουμε».

*Θα μπαίνατε ξανά στη διαδικασία να λειτουργήσετε τον Ευαγόρα ως θυγατρική ενός ισχυρότερου συλλόγου; 

«Θυγατρική όχι. Μόνο συνεργασία. Συνεργαστήκαμε με τον Ιάλυσο πήραμε αθλητικό υλικό, είπαμε να κάνουμε πέντε πράγματα, κάποια τα κάναμε, κάποια όχι ακόμα. Με τη Ρόδο είχαμε παρεξηγήσεις. Τη νέα διοίκηση της Ρόδου την πληροφόρησαν λανθασμένα για μας, σε σημείο που στην αρχή να μη θέλει ούτε καν να μας δει. Έπρεπε να εξηγήσουμε για να λύσουμε τα θέματα. Με τον Αυγουστίνο Γιακάι τα πάμε μια χαρά.

Ξεκαθαρίζω πως δεν τον έχω ενοχλήσει, δεν έχω πάει και ούτε το σκοπεύω, όμως είμαι βέβαιος πως αν χρειαστούμε κάτι, θα μας στηρίξει. Πιστεύω ότι η διοίκησή του είναι από τις πιο σοβαρές και θα πάει για κάτι καλό. Ομολογώ πως στην αρχή διαφωνούσα με την προοπτική να αναλάβει τη Ρόδο ένας αλλοδαπός, όμως στην πορεία αναθεώρησα. Ο άνθρωπος αξίζει. Βάζει τα χρήματά του, αγαπάει τον σύλλογο και θα πρέπει να στηριχθεί από τους πάντες».

*Με τι θα είσαι ευχαριστημένος στο τέλος της φετινής χρονιάς; Τι θα θεωρήσεις επιτυχία;

«Να σωθούμε. Στην κατάσταση που βρεθήκαμε, ο στόχος είναι να σωθούμε. Να μην κινδυνεύσουμε και να κάνουμε μία καλή πορεία. Να κάνουμε βήματα μπροστά.  Έγιναν αρκετά λάθη απ’ όλους μας και μαθαίνουμε.

 Με ρώτησε κάποιος από τους λίγους  Ευαγορίτες που βρίσκω ποιο είναι το μέλλον αυτής της ομάδας. Προχθές στο δρόμο. Του λέω ελάτε κοντά να σας πω. Δεν σας βρίσκω. Πήγα να πουλήσω έναν λαχνό 5 ευρώ σ ένα καφενείο και με έδιωξαν.  Στο κάτω κάτω, εγώ τι δουλειά έχω με τον Ευαγόρα;  Γέννημα θρέμμα Ορφεΐτης είμαι και ασχολούμαι με τον Ευαγόρα, τον οποίο και αγάπησα βαθιά. 

Παίζει ο Ολυμπιακός και δεν ξέρω τι κάνει. Έχω κόλλημα με τον Ευαγόρα, γυρίζω κάθε φορά στο σπίτι μου με 18 πίεση και θα μου πεις εσύ ποιο είναι το μέλλον της ομάδας; Έλα κοντά, βάλε ένα ευρώ από την τσέπη σου, κόψε ένα εισιτήριο και  θα δεις ποιο θα είναι το μέλλον. Έχω παράπονα από τους Ευαγορίτες. Δύο μόνο έρχονται. Ο κ. Βλαστός με το μπαστουνάκι του, καλή του ώρα, και ο Γιώργος Νικολέττος, παλιός ποδοσφαιριστής. Μετρημένοι είναι.

 Εν πάσει περιπτώσει, ο σκοπός μας είναι να κάνουμε μία ακαδημία. Για την ακρίβεια, μία δεύτερη ομάδα, καθώς κι η έννοια της ακαδημίας έχει ξεφτιλιστεί. Η ομάδα μας έχει χαμηλό μέσο όρο ηλικίας, θέλουμε να τον κάνουμε ακόμα μικρότερο, ενώ το ευτύχημα είναι πως έντεκα από τους ποδοσφαιριστές μας ανήκουν στο σύλλογο».