Απολογισμός:  υποσχέσεις και αναβολές

Για άλλη μια φορά φτάνει εκείνη η εποχή του χρόνου που καλείσαι να κάνεις τον απολογισμό σου. Τι τήρησες, τι ανέβαλες, τι ξέχασες… Δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, γιατί φοβάσαι ότι θα απογοητευτείς ή και θα θυμώσεις με τον εαυτό σου, αλλά θέλεις να την κάνεις. Αναρωτιέσαι πόσο πιστός έμεινες στις ανάγκες, στις επιθυμίες και στα όνειρά σου… Πόσο ακόμη έμεινες με ανθρώπους που σε καταπιέζουν ή σε στεναχωρούν… Πόσο εξελίχθηκες, πόσο ωρίμασες, πόσο αγάπησες και αγαπήθηκες…

Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορείς να τα αποβάλλεις από το μυαλό σου. Σε καταδιώκουν όπου και αν πας, γιατί ζητούν απαντήσεις. Είναι η υπαρξιακή σου ανησυχία που δεν σε αφήνει να λιμνάσεις, αλλά και ούτε να αποφύγεις την κατά μέτωπο αντιπαράθεση με έναν εαυτό που έχει πολλά να σου πει για όλα όσα του έταξες και δεν έκανες! Έναν εαυτό που δεν απαιτεί εκ των προτέρων, αλλά δεν μπορεί και να σωπάσει όταν όλα γίνονται πιο σημαντικά από την αλήθειά του.

Δεν μπορείς να κρυφτείς από τις αναμνήσεις σου, από τα συναισθήματα που βίωσες, από τις κομβικές στιγμές που κλείδωσες μέσα σου στη διάρκεια όλου του χρόνου και που τώρα θέλουν να αναμετρηθούν με τις προσδοκίες που είχες. Αν έφτασες μέχρι εκεί που ήθελες ή όχι. Αν η διαδρομή σου σε ικανοποιεί και σε πληροί ή αν σε πνίγει… Έχεις ανάγκη να βρεις ένα νόημα σε όλα όσα έγιναν: σε αυτά που συνέβησαν, αλλά και σε αυτά που σε προσπέρασαν. Δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και σε ποια σημεία να σταθείς. Ωστόσο, η καταμέτρηση μέσα σου θα γίνει. Το συμπέρασμα θα βγει. Χωρίς απαραίτητα να γνωρίζεις αν είναι περισσότερο η λογική ή το συναίσθημα που θα αποφανθεί. 

Ο απολογισμός δεν έχει σκοπό να σε κάνει να νιώσεις κατηγορούμενος για κάτι. Μόνο να σε αφυπνίσει θέλει. Να σε ενεργοποιήσει και να σε ταρακουνήσει σε περίπτωση που είσαι πολύ πίσω από ότι είχες φανταστεί. Δεν είναι η τύχη που πρέπει να αφορίζεις, αλλά η θέλησή σου, η αφοσίωση και η αποφασιστικότητά σου που πρέπει να επαναξιολογήσεις. Γιατί δεν κάνεις επιτέλους κάτι για όλα αυτά που ανέχεσαι; Που παραπονιέσαι και δυσανασχετείς; Πόσο ακόμα θα πιστεύεις ότι θα αλλάξουν από μόνα τους τα πράγματα; Για πόσο ακόμα θα ελπίζεις και θα προσδοκάς ότι οι άλλοι γύρω σου θα καταλάβουν και θα αλλάξουν από μόνοι τους;

Αυτό που πονάει περισσότερο στον απολογισμό του έτους είναι η υπενθύμιση της δικής μας συμμετοχής σε ό,τι μας συμβαίνει, η επίγνωση του δικού μας μερτικού στα κακώς κείμενα της ζωής μας. Ως πότε θα φταίνε πάντα οι άλλοι; Ως πότε θα περιμένουμε άλλες συνθήκες, άλλα δεδομένα για να βρούμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας; Ο χρόνος κυλάει και τα απωθημένα στοιβάζονται. Τα παράπονα πληθαίνουν και παγιώνονται ως φωνή μέσα μας που εκφράζει θυμό και οργή. Όσο δίκιο, ωστόσο, κι αν έχει αυτή η φωνή, κινδυνεύουμε να μείνουμε στάσιμοι αν παραμείνουμε αδρανείς. 

Θέλει τόλμη να υπερβούμε τον θυμωμένο, αναβλητικό, κουρασμένο εαυτό μας. Ξέρουμε πόσο τον έχουμε ταλαιπωρήσει. Από την άλλη, κάτι μας λέει μέσα μας ότι “δεν μπορεί, θα υπάρχει και κάτι καλύτερο που μας περιμένει”. Οφείλουμε να το αναζητήσουμε, να το ανακαλύψουμε και στην ανάγκη, αν δεν υπάρχει, να το δημιουργήσουμε! Όλα είναι πιθανά, αρκεί να μην εγκαταλείψουμε, να μην επαναπαυθούμε. Ό,τι αφήνεις, σε αφήνει… Η καθημερινότητα είναι ήδη πολύ σκληρή, οπότε αν αφεθούμε αμαχητί, ποιος θα παλέψει για όλα τα όνειρά μας...

Κάθε στιγμή που συναντάμε μπορεί να γίνει μια καινούρια αρχή. Μια νέα αφετηρία για έναν νέο τρόπο σκέψης, για μια νέα στάση ζωής, μια νέα αγάπη, μια νέα φιλία, έναν νέο στόχο... Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και χαρισματικός σε κάτι. Η έλλειψη πίστης σε ένα νόημα και σκοπό ζωής, μας κάνει αδύναμους, ευάλωτους, απαισιόδοξους. Δεν θα πρέπει να περιορίζουμε και να καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε αυτή του την αρνητική εκδοχή!! Ας αναζητήσουμε όλοι μας με πάθος την αυθεντικότητά μας, τη δημιουργικότητά μας, την ποιότητα που όλοι γυρεύουμε στη ζωή μας. Ας σταθούμε όρθιοι με πείσμα ενάντια σε ό,τι θέλει να μας πείσει ότι δεν θα τα καταφέρουμε!

Ας μείνουμε κοντά σε εκείνη την άσβεστη φλόγα μέσα μας που περιμένει να γίνει έμπνευση, πυροτέχνημα και να ανοίξει το δρόμο για ό,τι αξίζει να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε. Ας είναι για όλους μας αυτή η χρονιά μια χρονιά εσωτερικής επανάστασης, όπου η αλήθεια του καθενός θα είναι η μόνη φωτεινή πυξίδα του σε έναν κόσμο που «τρέχει και δεν φτάνει» χωρίς, ωστόσο, να ξέρει απαραίτητα που θέλει να φτάσει... Τίποτα δεν θα σου δώσει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το ότι σηκώθηκες από την καθήλωσή σου, από τη λήθη σου και βγήκες από το «καβούκι» σου. Αυτό είναι το ταξίδι άλλωστε: να πας σε «μέρη» που δεν ήξερες ότι υπάρχουν...