Δύο στιγμές πριν το αύριο

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

Είναι αναπόφευκτη η αναθεώρηση της τρέχουσας χρονιάς όταν αυτή φθάνει στο τέλος της. Όπως αναπόφευκτο είναι και το χτίσιμο των προσδοκιών για τη χρονιά που έρχεται, καθώς οι γιορτές αποτελούν μια μορφή παράκλησης προς το θείο να σβήσει όλες τις παλιές πληγές και να εκπληρώσει όνειρα και μύχιους πόθους.

Το 2017 ήταν η χρονιά που ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ αρνείται το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής, αποσύροντας τη χώρα του από τη συμφωνία τον Ιούνιο στο Παρίσι. Η κίνηση αυτή έδειξε από νωρίς το “χαρισματικό” του χαρακτήρα καθώς επίσης και το ότι δεν πρέπει οποιαδήποτε ενέργειά του να μας εκπλήξει κατά τη διάρκεια της θητείας του. 

Ήταν επίσης η χρονιά που οι παλινδρομήσεις στη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το μεταναστευτικό ξύπνησαν τον εφιάλτη στην Ευρώπη με τους ακροδεξιούς του AFD να τερματίζουν τρίτοι στις γερμανικές εκλογές. Μια εβδομάδα αργότερα ήρθε μια ακόμα ημέρα ντροπής, αυτή τη φορά στη Βαρκελώνη, όπου καταπνίγηκε βίαια το δημοψήφισμα για την αυτονομία της Καταλονίας, βυθίζοντας την Ισπανία σε μια μεγάλη περίοδο εσωστρέφειας.

Από την ειδησεογραφία δεν μπορούσε να λείπει ο Κιμ της Βόρειας Κορέας που προσπαθεί να αιματοκυλήσει τον πλανήτη, κάνοντας πυρηνικές δοκιμές και απειλώντας ανοιχτά τις ΗΠΑ. Οι σχέσεις των δύο χωρών βρίσκονται σε τεντωμένο σκοινί και ουδείς γνωρίζει ποια θα είναι η κατάληξη με δεδομένη την ιδιορρυθμία των ηγετών και των δύο χωρών.

Αυτό όμως που κυριαρχεί για ακόμα μια φορά είναι οι τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις σε Ευρώπη και Αμερική, όπου τυφλωμένοι από το μίσος, φανατικοί Μουσουλμάνοι σκορπίζουν τον τρόμο και προσπαθούν να επιβάλουν το δικό τους νόμο. Το φαινόμενο έχει πάρει πλέον τεράστιες διαστάσεις με τις αρχές ασφάλειας να βρίσκονται συνεχώς σε εγρήγορση για να προλάβουν πιθανά νέα χτυπήματα. 

Το 2017 για την Ελλάδα κυμάνθηκε στα ίδια επίπεδα με την προηγούμενη χρονιά. Οι Έλληνες αιμορραγούν κάτω από μια ανελέητη φοροκαταιγίδα, με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βάζουν λουκέτα η μία μετά την άλλη και τους νέους να μετανεστεύουν κατά κύματα προκειμένουν να περισώσουν το μέλλον τους. 

Σε επίπεδο πολιτικής ξεχωρίζουν οι επισκέψεις του Γάλλου Προέδρου Μακρόν και του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν, με τον δεύτερο να προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις αλλά τελικά να μην του περνάει. Πεθαίνει ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ενώ στην κεντροαριστερά επιχειρήθηκε ένα επιχείρημα όλων των σχηματισμών που την απαρτίζουν, αλλά η κοινωνία δεν μετείχε με τη μαζικότητα που προσδοκούσαν οι διοργανωτές και τελικά πέρασε στα ψιλά γράμματα. 

Για ακόμα μια φορά πυρκαγιές και πλημμύρες είχαν την τιμητική τους. Δεκάδες χιλιάδες στρέμματα παραδόθηκαν στις φλόγες, ενώ λίγους μήνες αργότερα 23 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Μάνδρα Αττικής από τη φονική πλημμύρα ενώ η δική μας Σύμη υπέστη μια πρωτοφανή καταστροφή από μια άνευ προηγουμένου καταιγίδα. 

Το πιο άσχημο για τη χώρα μας όμως δεν είναι τα δυσάρεστα γεγονότα που συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα. Το χειρότερο είναι πως οι πολίτες της χάνουν την όποια ελπίδα τους για την καλυτέρευση της ζωής τους βλέποντας πως μετά από 10 χρόνια κρίσης ακόμα δεν έχουμε κατορθώσει να “πατήσουμε στα πόδια” μας. Κι αυτό είναι πολύ χειρότερο από τις ίδιες τις δυσκολίες καθότι η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι καθοριστικός παράγοντας για να βγούμε από την κρίση. 

Σε πολλά στάδια της ιστορίας μας συνέβησαν γεγονότα που δεν εξηγούνται με τη λογική. Κάποιοι τα αποδίδουν στο θείο, κάποιοι άλλοι στην τύχη, κάποιοι άλλοι σε συγκυρίες. Κρατώντας την πίστη μας στην πραγματικότητα δίνουμε μια τονωτική ένεση τόσο στον εαυτό μας όσο και στην πατρίδα μας. Η μόνη ευχή που έχει αξία αυτή τη στιγμή είναι να μείνουμε ενωμένοι για ν’ αντιμετωπίσουμε το αύριο.