Η φωτογραφία του 2017...

Του Αγαπητού Ξάνθη
Αρχιτέκτονα

Η χρονιά που φεύγει σημαδεύτηκε (ακόμη μια φορά) με το πρόβλημα του προσφυγικού. Χιλιάδες πρόσφυγες περιμένουν στις ακτές της Τουρκίας για ένα καλύτερο μέλλον.

Αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης του Συριακού θέματος, άνοιξε άλλη μια φορά, ο ασκός του Αιόλου από «μεταφερόμενες ψυχές». Η γειτονιά βράζει, οι μεγάλες δυνάμεις παραγκωνίζονται ποιά θα καταλάβει την καλύτερη θέση ισχύος και με τις ΗΠΑ να ρίχνουν λάδι στη φωτιά με την μεταφορά της έδρας της πρεσβείας τους στην Ιερουσαλήμ, ανατρέποντας το status quo διπλωματικής ισορροπίας στην εύφλεκτη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Πόλεις της Συρίας και του Βόρειου Ιράκ παραδιδόμενες στο μένος των φανατικών ισλαμιστών, μνημεία παγκόσμιας κληρονομίας υποταγμένα στο μίσος των τζιχαντιστών, δομές και υποδομές κατεστραμμένες  αλλά το κυριότερο οι 320.000 νεκροί και οι 4 εκ. πρόσφυγες και μετανάστες.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ έχει γίνει εκτεταμένη παραβίαση και καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με χρήση βίας και χημικών αερίων και από τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές στη δύνη του υπάρχοντος εξαετούς μέχρι και σήμερα εμφυλίου πολέμου.    

Ο κόσμος σε αναβρασμό άλλη μια φορά μετά την «Αραβική Άνοιξη» του 2011, μετά την επίθεση στο Ιράκ  το 2003 από τις  συμμαχικές δυνάμεις σε ακολουθία της «καταιγίδας της ερήμου» του 1990 στο κόλπο του Κόλπου.

Ο κόσμος σε μια τρελή κούρσα ανισορροπίας και αναρχίας.

Το «κυνήγι της  χίμαιρας», η «επιδίωξη του ανέφικτου» καταντάει τον άνθρωπο «Πράγμα» σε ένα «τσιμεντένιο κουτί» της αναλγησίας και της μη αισθητικής. Ο ατομικισμός και η εγωπάθεια συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον για την πορεία, αποστειρώνοντας την κοινωνία από τον αλτρουισμό, τη αλληλεγγύη, τη ευθύνη του κοινού χώρου, σύμφυτα της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού.

Ο Ουμανισμός του Χθες έχει μετατραπεί σε γρανάζια των αγορών, ο Homo politicus σε Homo economicus, ο Homo consensus σε Homo vicious.

Ο πολιτισμός του ήθους και της συνύπαρξης σε κρίση, ο δε άνθρωπος σε κατάπτωση.

Όμως μέσα από τα ερείπια του πολέμου της Συρίας αναδύεται η ελπίδα της συνέχειας, της αγάπης, της αντοχής.

Επέλεξα αυτή τη φωτογραφία γιατί εκπέμπει ζωή για το 2018 παρά τις αντιξοότητες.

Όχι έκφραση οίκτου, πόνου και δυστυχίας που και αυτά αποτελούν κομμάτι του βίου μας.
Είναι η φωτογραφία του αύριο μέσα από τις στάχτες του πολέμου. Όπως το όνειρο θρέφει τη σκέψη, η φαντασία τη ιδέα, η ελπίδα την ευτυχία και η φωτογραφία την αναγέννηση.

Με φόντο την «ειλικρίνεια» του πολέμου, το γκρίζο του τοπίου, τα κτήρια-κουφάρια, δύο άνθρωποι ανοίγουν τα φτερά τους αψηφώντας τη μυρωδιά από το μπαρούτι και το σφύριγμα από τις σφαίρες.

Μετά από το πέσιμο, η ανάταση. Μετά το φόβο, το θάρρος.  

«Ο φόβος είναι αντίδραση. Το θάρρος είναι απόφαση» έλεγε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, (1874-1965), Βρετανός πρωθυπουργός, Νόμπελ 1953.

Με αυτή την ελπίδα του καινούργιου, της αναζωογόνησης, της απόφασης της αυτοσυντήρησης υποδεχόμαστε το νέο έτος 2018 ελπίζοντας για ένα ειρηνικότερο κόσμο, με λιγότερη φτώχεια και δυστυχία, πείνα και ανεργία.

Οι μεγάλοι ας αποφασίσουν ότι οι κοινωνικές πληγές προκαλούνται από τους ίδιους, τη μάστιγα του πολέμου την κρατούν οι ίδιοι, την ερημοποίηση τη σχεδιάζουν οι ίδιοι, την αδικία τη διαμορφώνουν οι ίδιοι.

Οι διακηρύξεις των διεθνών Συναντήσεων και Καθεστώτων δεν πείθουν πλέον.
Η ενημέρωση, η πληροφορία διαχέεται πλέον ταχύτατα και η στρατηγική του επίπλαστου αντικειμένου του ατομικού κέρδους και  του σλόγκαν της παγκοσμιοποίησης «ευημερία σε όλους, ανάπτυξη παντού» έχουν πλέον ξεθωριάσει.

Χρειάζεται μια κοινωνική επανάσταση της Αλήθειας και του Ονείρου.      

Ένας ομαδικός μετασχηματισμός στη βάση της κοινωνικής ισότητας. Οι κοινωνικές ελίτ, η διανόηση να σηκωθούν από το ήσυχο καναπέ τους και να ταράξουν τα νερά της εξουσίας. Της υφιστάμενης «πλανητικής» εξουσίας του αποκλεισμού και της διάκρισης υπέρ των ολίγων.

Το αύριο δεν περιμένει  γιατί το σήμερα μόλις τελείωσε.