Ήρθαν Χριστούγεννα...

Της Αναστασίας Δ. Βεργωτή
Ψυχολόγου-Ψυχοθεραπεύτριας

Τι σημαίνουν τα Χριστούγεννα; Για όλους το ίδιο ... Και για τον καθένα κάτι ξεχωριστό... Κάθε γέννηση έτσι κι αυτή  σηματοδοτεί αλλαγές! Αλλαγή στη διάθεση, στις ισορροπίες και τους ρόλους!

Κι εμείς ως άλλοι συγγενείς του βρέφους έχουμε εκρήξεις χαράς για τη "ζωή" που ήρθε και μαζί της έφερε προσδοκία για το καινούργιο!

Ένα μεγάλο πάρτυ γενεθλίων, πολύ φαγητό, πολλά  φωτάκια, κεράκια, γλυκά, χοροί, πολυκοσμία! Μια οικουμενική γιορτή, που μας ωθεί σε μια γλυκιά αποδιοργάνωση!

Όλα τα παραπάνω για σένα και για μένα που έχουμε αυτιστική  "ρουτίνα", πιεστικές μέρες στη δουλειά, έναν σύντροφο που δε μας καλύπτει, ένα σπίτι με λίγα τ.μ, ένα πορτοφόλι όχι και τόσο γεμάτο για να αγοράσει το νέο backpack και το κάρντιγκαν που επιτάσσει η μόδα.

Τι σημαίνουν όμως τα Χριστούγεννα για κείνους που απολύθηκαν, για κείνους που μετανάστευσαν, για κείνους που κρυώνουν στα παγκάκια της πρωτεύουσας, για κείνους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, για κείνους που αρρώστησαν, για κείνους που πόνεσαν για κείνους που έμειναν μόνοι...;

 




Ορισμένοι βιώνουν συναίσθημα χαράς τούτες τις μέρες, άλλοι για τους λόγους του ο καθένας βαθιά θλίψη & τέλος, όπως πρόσφατα μου απάντησαν σε σχετική ερώτηση, τα Χριστούγεννα είναι "χαρμολύπη" ένα κομμάτι της ψυχής θρηνεί για κείνα που έφυγαν και δε θα γυρίσουν και ό,τι μένει από το ψυχικό απόθεμα γιορτάζει την επόμενη μέρα!

Και κάθε εορτασμός που σέβεται τον εαυτό του περιλαμβάνει τραγούδια ...
"Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αϊ Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν’ ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός

Με τ’ όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι � μαμά
Πλακώνεται απ’ τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δε θέλουμε ν’ ανοίξει ξανά
 
Χριστούγεννα
Τα πλεϊμομπίλ μου είν’ εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νά `ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν’ αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;
Κι ο,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ’ ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θά `ναι ξανά
 
Χριστούγεννα
Κι εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πώς σε μισώ
Θες νά `σαι η ίδια και ν’ αλλάζω εγω... ;"
 
Τελικά Χριστούγεννα είναι το ταξίδι κι ο προορισμός της ψυχής μας.. Που λαχτάρα να αντικρίσει ξανά τη ζεστασιά των ανθρώπων του παρελθόντος, να σφίξει στην αγκαλιά του τους σημαντικούς άλλους του παρόντος και να τους φέρει στο μέλλον του προίκιζοντάς τους συναίσθημα ...