Oι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, μετά την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα

Του Kοσμά Σφυρίου

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας - που με βάση τις θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, έχει τις ευθύνες των πολιτικών που ασκεί η χώρα – δια του προέδρου της Δημοκρατίας, προσκάλεσε τον πρόεδρο της Τουρκίας, να επισκεφθεί την Ελλάδα.

Η επίσκεψη έγινε – με πλήρη επισημότητα – στα τέλη του 2017.

Και βέβαια, για να απευθύνει ο κ. Τσίπρας αυτή την πρόσκληση, για μια επίσκεψη που είχε να γίνει εδώ και εξήντα πέντε (65) ολόκληρα χρόνια, κάποιους εθνικούς στόχους θα ήθελε να πετύχει. Διαφορετικά, γιατί να προσκαλέσει τον τούρκο πρόεδρο ; Όταν από το 1952, δεν το είχαν πράξει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (κυρίως προδικτατορικά), ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και όλοι οι μετέπειτα πρωθυπουργοί.

Τώρα που πέρασαν τόσες εβδομάδες από αυτή την επίσκεψη και πέρασε και η χαλάρωση των εορτών, ας αναρωτηθούμε:

• Ποιες ήταν οι εθνικές στοχεύσεις της χώρας μας, με αυτή την πρόσκληση;
Δεν άκουσα να τις λέει ο Έλληνας πρωθυπουργός στους αρχηγούς των κομμάτων ή στο αρμόδιο Συμβούλιο Εξωτερικών & Άμυνας. Μήπως έγινε και δεν το κατάλαβα ;
Ας αναρωτηθούμε ακόμη :

• Άραγε, επιτεύχθηκαν οι στόχοι του πρωθυπουργού;  Οι ελληνικοί στόχοι;
Άραγε που: στο Αιγαίο;  Στην Κύπρο;  Που;

Έστω, βελτιώθηκαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όλες αυτές τις εβδομάδες, μετά την επίσκεψη του τούρκου προέδρου στην χώρας μας, παρακολουθούμε:

• Τον πρωθυπουργό της Τουρκίας να κάνει «εμπρηστικές» δηλώσεις, με ευθεία αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης.

• Τον αντιπρόεδρο του και τον υπουργό Εξωτερικών της γειτονικής χώρας, να επιτίθεται – φραστικά – κατά μιας εικοσάδας (περίπου) ελληνικών (βάσει των διεθνών συνθηκών) νησιών.

• Τούρκο αρχηγό της αντιπολίτευσης να δηλώνει – με οργίλο ύφος – πως όταν θα κυβερνήσει, θα καταλάβει αυτά τα νησιά, γιατί - λέει – τα κατέχει η Ελλάδα παράνομα !
Παρακολουθούμε ακόμη :

• Την δέσμευση, για όλο το 2018 (!) μεγάλων θαλάσσιων περιοχών νότια και ανατολικά του Καστελορίζου, νοτιοανατολικά της Λήμνου κ.λ.π, για την πραγματοποίηση τουρκικών αεροναυτικών ασκήσεων, με πραγματικά πυρά !

• Και βέβαια τις παραβιάσεις του ελληνικού F.I.R και τις παραβάσεις των τουρκικών αεροσκαφών να συνεχίζονται και να εντείνονται.
Παρακολουθούμε τέλος :

• Τουρκική φρεγάτα να συνοδεύει νορβηγικό ερευνητικό, να πλέουν – προκλητικά – στο Αιγαίο, περνώντας πάνω από την υφαλοκρηπίδα ελληνικών νησιών (η οποία, ισχυρίζεται η Τουρκία, ότι δεν υπάρχει (!), κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας) και να προβαίνει σε ερευνητικές ενέργειες ευθείας αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί της κυπριακής Α.Ο.Ζ.

• Τις τουρκικές αρχές να απαιτούν από γερμανικό ερευνητικό, να ζητήσει την άδεια τους, για να πραγματοποιήσει έρευνα – για «φλέβα» πετρελαίου, γύρω από τα Κύθηρα !

• Την τουρκική κυβέρνηση, να χαρακτηρίζει το καθεστώς του κατεχομένου τμήματος της Κύπρου (που δεν έχει διεθνή αναγνώριση) ως «συνιδιοκτήτη» των πετρελαίων, που θα αντληθούν από την κυπριακή Α.Ο.Ζ και να αφήνει να αιωρούνται απειλές…
Άραγε, όλ’ αυτά, που γίνονται μετά την ελληνική πρόσκληση και την επίσκεψη του προέδρου της Τουρκίας στην χώρα μας, συνιστούν βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ;  Ή ραγδαία επιδείνωση ;

• Τελικά, υπήρχε εθνικός στόχος, όταν ο κ. Τσίπρας καλούσε τον τούρκο πρόεδρο στην Ελλάδα και ποιος; Έγινε κατάλληλη προπαρασκευή – πριν απευθυνθεί η πρόσκληση – για την επίτευξη του;  Επιτεύχθηκε ο ελληνικός στόχος;  Ποια είναι τα αποτελέσματα της επίσκεψης; Επιβεβαιώνουν τον πρωθυπουργό, που μετά την επίσκεψη μίλησε - με αυταρέσκεια - για επιτυχία;

• Άραγε, ποιες επινοήσεις και ποιες εγγυήσεις είχε ο κ. Τσίπρας και προσκάλεσε τον πρόεδρο της Τουρκίας, για συνομιλίες, που δεν τις είχαν όλοι οι πολύπειροι πρωθυπουργοί της χώρας μας μετά το 1952, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και όλοι οι επόμενοι, που επί 65 χρόνια (!), πριν τον κ. Τσίπρα, δεν απηύθυναν  τέτοια πρόσκληση;

Ας μην ξεχνούμε, ότι όλοι οι πολιτικοί χειρισμοί κρίνονται από τα αποτελέσματα τους. Και όχι από την εθνική ρητορική, που εκφέρεται δημόσια πριν & μετά τις συνομιλίες.