Μικρά ποσά καταθέσεων των πολιτικών στις ελληνικές τράπεζες

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Είναι δυνατόν όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας όλων των βαθμίδων διοίκησης και διαχείρισης να δηλώνει ιδιωτικές καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες ελάχιστα ή σχεδόν μηδενικά ποσά -εκτός πολύ ελαχίστων εξαιρέσεων- που όλοι μας γνωρίζουμε και το αναγνωρίζουμε, είναι δηλαδή με την πιο απλή λογική και συλλογιστική ότι οι πολιτικοί μας, δεν εμπιστεύονται τις Ελληνικές Τράπεζες, δεν εμπιστεύονται το Εθνικό Τραπεζικό σύστημα που εποπτεύεται από την Τράπεζα της Ελλάδος.


Υπουργός, Βουλευτής, Περιφερειάρχης, Δήμαρχος, των οποίων οι ετήσιες κρατικές αμοιβές τους, δηλαδή οι μισθοί τους, που προσεγγίζουν τις 85.000,00-100.000 του ευρώ ετησίως πλην αυτών των συζύγων τους, ή από άλλες πηγές, να δηλώνουν χωρίς ντροπή καταθέσεις που ξεκινούν ενίοτε και από τα 200,00 ευρώ με μέσες μέγιστες καταθέσεις να μην ξεπερνούν το ποσό των 2.000,00-5.000,00 ή και 10.000,00, ένα φαινόμενο που ξαφνιάζει και θέτει σε αυστηρή κρίση και κριτική όλα όσα αναλαμβάνει ένα ΠΟΘΕΣΝ ΕΣΧΕΣ.

Ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει και δεν επωφθαλμιώ κανέναν πολιτικό όταν δηλώνει 5, 10, 15 και 20 ακόμη εγγραφές σε ακίνητα, χαλάλι του, αυτός μόνον γνωρίζει πως τα απέκτησε, από εργασία, από αυστηρή οικονομία, από κληρονομιά, όμως αυτό που χαρακτηρίζει την προσωπικότητα του πολιτικού ανδρός είναι όταν τα λόγια του, οι υποδείξεις του, οι συστάσεις, οι προτροπές του, προς τον Έλληνα πολίτη να εμπιστευθεί το Ελληνικό Τραπεζικό σύστημα έρχονται σε ακραία και απόλυτη αντίθεση με τα προσωπικά του επιφανειακά πιστεύω του, φαίνεται ότι δεν εμπιστεύεται την Ελλάδα.

Η οικονομική ξαφνική εθνική κρίση που την ακολούθησε κατά πόδας και η ιδιωτική πτώση της οικονομίας των έργων και της απασχόλησης που έθεσε εν κινδύνω και εν αμφιβόλω το όλο τραπεζικό σύστημα, με αποτέλεσμα, η έλλειψη εμπιστοσύνης να φανεί με την μείωση, την ανάληψη των οικονομιών, των πολιτών από το τραπεζικό σύστημα γιατί η τράπεζα και οι καταθέσεις απαιτούν και προϋποθέτουν κυρίως απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη.

Προσωπικά πίστευα μετά πάθους και πιστεύω και σήμερα στο σημερινό Τραπεζικό σύστημα που δεν μοιάζει όμως καθόλου με αυτό των δεκαετιών 1960, 1970, 1980 και 2000 ακόμη και τούτο γιατί δυστυχώς οι Τράπεζες έγιναν απρόσωπες, σκληρές και ενίοτε αδυσώπητες, προκειμένου να προστατεύσουν εις βάρος των λαών και των πολιτών το Διεθνές κεφάλαιο, το οποίο και έχει μετατραπεί σε σωστή λερναία ύδρα, κατασχέσεις, πλειστηριασμοί, κόκκινα και μαύρα δάνεια. Η εμπιστοσύνη των πολιτών με την επιστροφή καταθέσεω σε αυτές είναι αποκλειστική τους ευθύνη και όχι υποχρέωση.