Η επίσκεψη του κ. Ερντογάν στη χώρα μας  και η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης

Γράφει ο Αργυρός Ν. Αργυρού

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα της όλης κατάστασης σε ό,τι αφορά την προ μηνός περίπου επίσκεψη του κ. Ερντογάν στη χώρα μας ίσως θα έλεγα αιφνιδίως είναι πλέον καταφανής οι βλέψεις της Άγκυρας και η κατάστρωση των σχεδίων που ενεργοποιείται και κινείται μεθοδικά είτε δια της απειλής (καταπίεση) επιζητώντας διάλογο ήκαι ακόμη αν χρειασθεί της πολεμικής σύρραξης.

Η συνολική και όχι η μονομερής κυβερνητική πολιτική του κ. Ερντογάν, αποτελούμενη από το στρατιωτικό κατεστημένο τους Γκρίζους Λύκους και την αντιπολίτευση, η οποία προσδοκώντας την αναρρίχησή της στην κυβερνητική πολιτική είναι οι δυνάμεις,  ας μου επιτραπεί η έκφραση, καταπίεσης και επιβουλής των δικαίων συμφερόντων της χώρας μας. Είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι είναι η χώρα της παρανομίας δεν επιδέχεται νόμους ή αποφάσεις ούτε Συνθήκες ούτε Διεθνές Δίκαιο ούτε διάλογο και εάν γίνει είναι η χώρα της αναξιοπιστίας.

Είναι όντως περιφερειακή δύναμη,κάνει επίδειξη της στρατιωτικής δύναμής της, είναι απειλητική σε γενικό πλαίσιο συμπεριφοράς ούτε υποτάσσεται (και κατ’ αυτήν υπόδειγμα νομιμότητας!!) θα αναφερθώ σε ορισμένα πεπραγμένα της γείτονας χώρας στο παρελθόν που υποδεικνύουν την όλη κάκιστη συμπεριφορά της. Είναι βέβαιο ότι η χώρα αυτή όταν αριθμεί 100 στο ενεργητικό της οπωσδήποτε πρέπει να γίνει 101 μη νοηθεί κανείς ότι θα επιστρέψει στο 99 είναι λυσσαλέος κατακτητής.

Αυτή η χώρα μόνο με μεγάλη αμυντική θωράκιση μπορεί να αντιμετωπισθεί με την συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέτω ως ερώτημα και η ίδια η χώρα μας πρέπει να το επιδιώξει ότι επιβάλλεται η αμυντική θωράκιση της Ελλάδας να είναι και Ευρωπαϊκή που πολύ αμφιβάλλω ότι αυτό δεν είχε τεθεί θέμα ποτέ, οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απειλείται πρέπει να είναι συλλογική.

Οι συνεχείς παραβάσεις και παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας που έχει γίνει κατεστημένο πουθενά δεν συμβαίνει και την ανεχόμαστε όταν η Ρωσία προ ενός έτους περίπου παραβίασε για λίγα δευτερόλεπτα τον εναέριο χώρο της γείτονας και το κατέρριψε, αυτό εκμεταλλεύεται και μας αναγκάζει πάντα για υποχωρητικότητα στα εθνικά θέματα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης.

Η αποτρεπτική δύναμη της Τουρκίας είναι η άμεση αμυντική θωράκιση της χώρας εδώ και τώρα ώστε η ισορροπία των δυνάμεων ή και η υπέρβασή μας να είναι σημείο αναφοράς για ειρήνη, αυτή η χώρα δεν επιδέχεται ποτέ τη νομιμότητα όπου και εάν αναφερθώ το αποδεικνύει είτε θέμα επίλυσης του Κυπριακού είτε νομιμότητα του Αιγαίου. Απόφαση συμβουλίου ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (3212) Νοεμβρίου του 1974 που ζητούσε την άμεση απομάκρυνση όλων των ξένων στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο και η άμεση επιστροφή των 180.000 χιλ. προσφύγων στις εστίες τους ποτέ δεν εφαρμόσθηκε. Ούτε Διεθνές Δίκαιο αποδέχεται ούτε χωρικά ύδατα των νησιών μας.

Σύμφωνα με αυτό τα χωρικά ύδατα και των δύο χωρών εκτείνονται στα 6 μίλια με δικαίωμα επέκτασης στα 12 μίλια από τις ακτές τους (1982) την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια η Τουρκία έχει ήδη κάνει χρήση. Η Ελλάδα απέφυγε να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια υπό την άμεση απειλή της γείτονας “casus belli” αιτία πολέμου!

Η χώρα της παρανομίας και της ποτέ αποδοχής του Δικαίου, οι παραβάσεις της είναι αναρίθμητες, δεν έχουν τέλος, για οιονδήποτε θέμα απορρίπτει τα πάντα είναι ο ταραχοποιός της ευρύτερης περιοχής δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος τα πεπραγμένα της. Κάνω ελάχιστα σημεία αναφοράς προς απόδειξη και μόνο. Σε ό,τι αφορά τα Ίμια υπήρξε ιταλοτουρκική συμφωνία το 1932 (28 Δεκεμβρίου) η οποία υποδεικνύει την οριογραμμή των θαλασσίων συνόρων των δύο χωρών στην περιοχή της Δωδεκανήσου στο μέσο της απόστασης των υπό ιταλική κατοχή τότε Ιμίων και της νήσου Κάτω Ανατολίας (τουρκική).

Βάσει του άρθρου 15 της Συνθήκης της Λωζάννης και της ιταλοτουρκικής συμφωνίας 1932 ουδέποτε η Τουρκία είχε αμφισβητήσει την οριογραμμή των 3 ναυτικών μιλίων από τις ασιατικές ακτές, από τον Εβρο μέχρι τη Σάμο και την ιταλοτουρκική οριογραμμή από τη Σάμο μέχρι το Καστελλόριζο, τώρα τις απορρίπτει. Τα Ίμια ανήκουν στην Ελλάδα. Η συμφωνία του 1932 αποτελεί το ακλόνητο νομικό στοιχείο υπαγωγής των Ιμίων στην Ελληνική κυριαρχία.

Η κυβέρνηση Ερντογάν πάντα υποκεινούμενη από την αντιπολίτευση του κ. Κιλιτσντάρογλου αρχηγού της Κεμαλικής αντιπολίτευσης για την κατάληψη 18 νησιών όπου κατ’ αυτόν παρανόμως κατέχει η Ελλάδα! Απορρίπτει την στρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου όταν αυτή εποφθαλμιά και επιτίθεται παραβιάζοντας τον εναέριο χώρο μας (έχοντας το δικαίωμα άμυνας) όταν απειλείται ανεξαρτήτως του άρθρου 14 παράγραφος 2 της Συνθήκης της Λωζάννης όπου και ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Στρατηγός Μάρσαλ το 1948 αυτό το δικαίωμα το είχε επιβεβαιώσει.

Η ίδια η Τουρκία αρνείται την δέσμευση του άρθρου ΙΒ’ της Σύμβασης της Γενεύης του 1958 (αφού δεν την επικύρωσε) η οποία ρυθμίζει το καθεστώς της υφαλοκρηπίδας των νησιών. Αρνείται την εισήγηση της Ελλάδας για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο και όχι μόνο αυτό αλωνίζοντας το Αιγαίο σε καθημερινή βάση.

Σε ότι αφορά δε το άρθρο 14 τα νησιά Ιμβρος και Τένεδος εποικίστηκαν με Τουρκικούς πληθυσμούς ενώ οι Έλληνες όπως και της Κωνσταντινούπολης αναγκάστηκαν υπό την συνεχή πίεση να καταφύγουν στην Ελλάδα ενώ κατά τον κ. Ερντογάν η Θράκη ευημερεί και όχι καταπιέζεται, σε ό,τι αφορά την επίσκεψη του (ως ομόθρησκους που αποκάλεσε αλλά αντιθέτως όχι κατ’ εμέ ομοεθνής του).

Ο κ. Ερντογάν δεν έχει επίγνωση ότι τον Οκτώβριο του 1924 οι Τουρκικές αρχές είχαν φυλακίσει 3.500 χιλ. Έλληνες της Κωνσταντινούπολης πιεζόμενες που δεν δεχόνταν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Θα ήτανε παράλειψη να μην κάνω αναφορά για το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης η οποία προσδιορίζει την κυριαρχία της Ελλάδας επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου εκτός Ίμβρου και Τενέδου και Λαγουσών νήσων, τα νησιά αυτά είναι Λήμνος, Σαμοθράκη, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος, Ικαρία.

Εκτός αυτού ορίζει ότι νησιά-νησίδες που ευρίσκονται εις μικροτέραν απόσταση των 3 μιλίων από της Ασιατικής ακτής παραμένουν υπό την Τουρκική κυριαρχία. Στις 30 Ιανουαρίου 1923 που έγινε η Συνθήκη της Λωζάννης εκτός από την Ελλάδα και την Τουρκία υπέγραψαν Γαλλία, Ιαπωνία, Ιταλία και Ρουμανία είναι πλήρως κατηρτισμένη.

Η όλη εικόνα ολοκληρωμένη που συμφωνήθηκε τα άρθρα 12-13-14-15-16 υποδεικνύουν με σαφήνεια το καθεστώς των νησιών του Αιγαίου. Τα δε άρθρα 20-21 καθορίζουν το καθεστώς της Κύπρου πριν από τις συμφωνίες της Ζυρίχης του 1959. Αυτή είναι η Τουρκία. Επιγραμματικά η πλήρης ετοιμότητα και ενίσχυση της αμυντικής θα έλεγα θωράκισης της χώρας είναι το πρώτιστο όχι για τον πόλεμο αλλά για την ειρήνη. Αυτός είναι ο λαός που αιφνιδιάζει η ψυχραιμία, η σύνεσις, η μη υποχωρητικότητα και επαγρύπνιση αποτελούν βασική προϋπόθεση για την εμπέδωση της ειρήνης και την διαφύλαξη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.