Για τον παπά Βασίλη Τσαβαρή

Ο θάνατος  προσφιλών ατόμων, μας  γεμίζει θλίψη, πόνο, δάκρυα. Ο θάνατος προσφιλών συγγενών, μας φυτεύει στην καρδιά αβάστακτο καημό και αγιάτρευτο μαράζι. Αλλά και ο θάνατος πνευματικών ανθρώπων, πλην των ανωτέρω ψυχικών καταστάσεων, μας δημιουργεί ένα τεράστιο εσωτερικό κενό κι ένα μεγάλο αναπάντητο και πικρό «Γιατί». Ένα «Γιατί», τόσο βασανιστικό, που το απευθύνουμε κυρίως στον πλάστη και δημιουργό μας Θεό. «Γιατί να παίρνει τόσο σύντομα κοντά του τους καλούς καγαθούς ανθρώπους και να αφήνει να μακροημερεύουν οι κακοί»; Έτσι , κι ο θάνατος του πολυαγαπητού μου ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΑΒΑΡΗ, ιερέα του Αγίου Γεωργίου-Άνω/ πόλεως Ρόδου, μου δημιούργησε πόνο, θλίψη, κενό ψυχής.

Όχι μόνο διότι έφυγε νέος (μόλις 61 ετών) αφήνοντας χήρα πρεσβυτέρα και ορφανά τέκνα, αλλά και διότι ήτο καλός-καγαθός πνευματικός πατέρας που ενδιαφέρετο όχι μόνο για την αρίστην λειτουργικότητα του ναού του Αγίου Γεωργίου, τον οποίον υπηρέτησε επί δεκαετίες, αλλά και για την ανακούφιση πολλών αναξιοπαθούντων ανθρώπων και ενοριτών του ναού του, με προσφορές τροφίμων και χρημάτων προς αυτούς, παρά την πολυμελή οικογένειά του και παρά τα μεγάλα λειτουργικά έξοδα του ναού.

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής και της μνείας κανενός Ροδίου ότι ο παπα-Βασίλης Τσαβαρής, ήτο ο πρώτος που δημιούργησε στο Πνευματικό κέντρο του ναού την «ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑ» του, όπως ο μέγας Βασίλειος, για σίτιση και θαλπωρή φτωχών και μοναχικών ατόμων. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι δημιούργησε και την πρώτη-νομίζω- ΦΑΤΝΗ σε ναό, για να νοιώθουν καλύτερα οι πιστοί τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων.

Ότι δημιούργησε και τάξη εκμάθησης ζωγραφικής για ανάπηρα παιδιά και ΑΜΕΑ. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ήτο ο πρώτος ιερέας της Ρόδου που δημιούργησε Βυζαντινή Χορωδία γυναικών, η οποία-ελλείψει ανδρών ψαλτών- αυτή έψαλλε στο ναό του.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ήτο και δάσκαλος Βυζαντινής μουσικής, πριν ακόμα δημιουργηθεί η Βυζαντινή Σχολή της Μητροπόλεως Ρόδου. Δεν πρέπει να λησμονούμε τις ποικίλες πνευματικές δραστηριότητες που έκανε κατά την διάρκεια του χρόνου στον αύλειο χώρο του ναού με χορωδίες, χορευτικές ομάδες και λαογραφικά δρώμενα. Και δεν πρέπει να λησμονούμε το μειλίχιο και ήρεμο πρόσωπό του, την ευγενική φυσιογνωμία του, την μεγάλη Χριστιανική καρδιά του.

Όμως αυτά τα χαρακτηριστικά, γνωρίσματα ιδανικών ανθρώπων, φαίνεται πως ενοχλούν διαφόρους, που έχουν άλλα κατά νουν και επεργάζονται άλλα ή άλλων συμφέροντα υπηρετούντες, διαβάλλουν, συκοφαντούν, και κατηγορούν κατά το δοκούν τα πρόσωπα που ο λαός αγαπά. Είναι, ξέρετε, κι αυτό γνώρισμα της φυλής μας: Η μισαλλοδοξία, η ζήλεια, ο φθόνος, η εμπάθεια, το μίσος, η κακία. Και δεν ξέφυγε του γενικού αυτού κανόνος ο αγαπητός μας παπα΄-Βασίλης.

Έτσι, άτομο που κατασυκοφάντησε και τον ομιλούντα και έκανε τον αρθρογράφο στα τέλη του περασμένου αιώνα, δεν έχασε την ευκαιρία να κατασυκοφαντήσει και τον παπά Βασίλη και να τον εμπλέξει σε περιπέτειες και ψυχοφθόρες  καταστάσεις. Και μπορεί στο τέλος ο παπα Βασίλης να τον συγχώρεσε, όμως εγώ προσωπικά όχι!

Κλείνοντας την σύντομη αναφορά μου στην μνήμη του εκλιπόντος παπα-Βασίλη Τσαβαρή, θέλω να τονίσω δύο προσωπικές εμπειρίες και εκδηλώσεις Αγάπης προς το πρόσωπόν μου: 1) Ο παπα-Βασίλης ήτο ο πρώτος που μου δίδαξε την Βυζαντινή μουσική, με δωρεάν μαθήματα στο πνευματικό κέντρο του Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου (παλαιό νεκροταφείο Ρόδου), που όμως τα σταμάτησα λόγω προβληματικής μετακίνησής μου τότε, από την Κρεμαστή, όπου διέμενα νέος. 2) Ο παπά- Βασίλης ήτο ο πρώτος που με τίμησε στο ναό του Αγίου Γεωργίου, ως λογοτέχνη και εξαίρετο ποιητή της Ρόδου, με ιδιαίτερη Τιμητική Πλακέττα με τον Δικέφαλο Βυζαντινό αετό, επίχρυση, που κοσμεί σήμερα σε βιτρίνα το σαλόνι του μουσείου μου. Κι έγινε σε δημόσια τελετή και εκδήλωση στον αύλειο χώρο του Αγίου Γεωργίου, παρουσία Αρχών και πλήθος κόσμου.

Και ήτο φαίνεται ευλογημένη τιμητική πλακέττα, αφού άνοιξε διάπλατα μετά τον δρόμο για τις δεκάδες άλλες Πανελλήνιες και Διεθνείς Βραβεύσεις μου, που κοσμούν το Πολιτισμικό και Γεωλογικό Μέλαθρό μου. Δυστυχώς δεν αξιώθηκε να το δει ολοκληρωμένο από κοντά και να τελέσει τα εγκαίνιά του, φεύγοντας νωρίτερα από τα εγκόσμια.  

Για μένα λοιπόν και για μεγάλο πλήθος Ροδίων που τον γνώρισαν, παραμένει ζωντανός στη μνήμη και πολυαγαπητός στην καρδιά. Ελπίζω κι ο Πανάγαθος Θεός να τον έχει σφιχταγκαλιάσει στους φωτεινούς κόλπους του και η καλή ψυχή του να έχει βρεί την ανάπαυση και την γαλήνη που της αξίζει. Για μας τους εναπομένοντες ακόμα για λίγο καιρό στα εγκόσμια, ας είναι ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ  και ας ευχηθούμε να έχουμε ομοίαν με αυτόν «αναχώρησιν».                                                          
ΣΠΥΡΟΣ  ΔΡ.  ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ

 

* Ανεγνώσθη από τον γράψαντα στον Ι.Ν. Αγίας Ειρήνης και Τριών Ιεραρχών/Πανεπ. Αιγαίου κατά τον εσπερινό της 29-1-2018, μετά το μνημόσυνο που τέλεσε εις μνήμην αυτού και του θεολόγου καθηγητού κ. Μπάρδου ο παπά Κυριάκος Μανέττας μετά των ιερέων Αντωνίου και Χρήστου Σιάννα και όπου επανελήφθη η απαγγελία του ποιήματος για τον Αρχιεπίσκοπο  Χριστόδουλο (10ετές μνημόσυνο τελεσθέν εκεί την 28-1-2018).