Ποιανού είναι ο πατριωτισμός;

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

“Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό. Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι. «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα. Ας πιάσω να κάμω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του.» Και ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε το κάτω τον άλλον. Μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος!

« Ο διάολος θα με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι. Τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τι να κάμω;» Ολονύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα βρήκα» φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και τους έβαλε στο ταψί να παλέψουν.

Άρχισε το πάλεμα. Τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος. Μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν! Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του…!” - Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Νίκου Καζαντζάκη.

Κανείς δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τη μεγάλη κατάρα των Ελλήνων, αυτή του διχασμού, από το μεγάλο μας συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη. Οι πιο κρίσιμες στιγμές στην Ιστορία μας, μας βρήκαν διχασμένους και δεν ήταν λίγες οι φορές που αυτό μας οδήγησε σε εθνικές τραγωδίες. Κάποιες απ’ αυτές μας στοιχειώνουν μέχρι τις μέρες μας.

Κατά πως φαίνεται όμως μέχρι σήμερα επιμένουμε να μη μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Και μόνο τα τελευταία τριάντα χρόνια, όσο διήρκησε ο διαχωρισμός των πράσινων, μπλε και κόκκινων καφενείων, κατορθώσαμε μ’ αυτές τις μεθόδους να οδηγηθούμε στην οικονομική καταστροφή. Διότι ο οπαδισμός όλων δεν άφηνε τις αστοχίες και τις παραλείψεις των κυβερνώντων να ξεχωρίσουν.

Το μόνο που ενδιέφερε ήταν ποιος θα είχε περισσότερο κόσμο στις πλατείες και ποιος θα γίνει κομματάρχης - οπλαρχηγός στην περιοχή του. Το καταλάβαμε με το δύσκολο τρόπο αλλά και πάλι μυαλό δε βάλαμε.

Σήμερα που είναι ανοιχτό και πάλι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, σ’ ένα θέμα άκρως εθνικό, κατορθώσαμε ξανά να διχαστούμε όσον αφορά την αναγκαιότητα ή μη των συλλαλητηρίων και των διαδηλώσεων. Αντί όλη η χώρα να είναι στους δρόμους και να ζητά το αυτονόητο, δηλαδή να μη βεβηλωθεί η ιστορία μας, έχουμε χωριστεί στους προοδευτικούς και στους οπισθοδρομικούς. Κι όσο διαρκεί η διαμάχη θα βρουν τρόπο αυτοί που βολεύονται απ’ το διχασμό για να περάσουν το δικό τους.
Ο πατριωτισμός και τα σύμβολα αυτού του έθνους δεν είναι περιουσία κανενός.

Στα ίδια χώματα μεγαλώνουμε, μαζί τραβάμε τα ζόρια, μαζί χαιρόμαστε και τις χαρές. Κανείς δεν έχει μονοπώλιο τον πατριωτισμό. Αν κάποιοι νομίζουν το αντίθετο, πάσχουν σίγουρα από κάποια ανίατη ασθένεια και χρειάζονται ιατρική παρακολούθηση.

Όσοι πασχίζουν να βαπτίσουν ακραίους και φασίστες όλους εκείνους που σέβονται τη σημαία και το έθνος και αγωνιούν για τη χώρα φέρουν εξίσου βαρύτατα νοσήματα. Διότι προσπαθώντας να περιθωριοποιήσουν τα ακραία στοιχεία και να ταυτίσουν μαζί τους κάθε αντίθετη άποψη, στο τέλος θα καταφέρουν να ενισχύσουν τα ακραία στοιχεία και μετά θα αναρωτιούνται πως έγινε αυτό.

Προφανώς σε μια μεγάλη λαϊκή διαμαρτυρία θα παρεισφρήσουν και κάποια γραφικά στοιχεία, θα ακουστούν και κάποιες παραφωνίες, θα εκφραστούν και κάποιες ακρότητες. Είναι στο χέρι όμως των υπολοίπων να τις απομονώσουν και να προστατεύσουν το λόγο για τον οποίο γίνεται η διαμαρτυρία. Ας γίνει κατανοητό πως στο σημείο που βρισκόμαστε δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια να είμαστε διχασμένοι. Η πατρίδα είναι υπόθεση όλων μας.