Σεβασμός

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

 

Τα χρόνια περνούν και είναι σχεδόν αναπόφευκτο κάποια γεγονότα να χάνουν τη λάμψη τους με την πάροδο του χρόνου, ώσπου να γίνουν ένα σημείο αναφοράς σε κάποιο βιβλίο ιστορίας.

Η Εθνική Παλιγγενεσία που γιορτάζεται την 25η Μαρτίου κοντεύει σχεδόν να ταυτιστεί με τη “μέρα του μπακαλιάρου” στα χρόνια μας. Πιθανόν διότι με την εγκληματική ευθύνη κάποιων οτιδήποτε ενέχει τον όρο πατρίδα ταυτίζεται με ακρότητες και φασίζουσες νοοτροπίες.

Αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν όσοι προσπαθούν να καταπνίξουν αυτό το πατριωτικό αίσθημα του λαού και να δημιουργήσουν ενοχές σε όσους σέβονται και τιμούν τα ιερά σύμβολα του Έθνους, είναι ότι χάρις σ’ αυτά και στην “παράνοια” του λαού να πολεμήσει γι’ αυτά μπορούν εκείνοι να απολαμβάνουν το δικαίωμα της αμφισβήτησης.

Πρέπει πρώτα να κατέχει κάποιος την ελευθερία του και μετά μπορεί να πιστεύει εκ του ασφαλούς ό,τι θέλει.
Προφανώς όλοι εκείνοι που θυσιάστηκαν δεν είχαν δεύτερες σκέψεις. Βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι της Ιστορίας και επέλεξαν το δύσκολο δρόμο, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το κόστος των επιλογών τους. Σκεφθείτε εκείνοι οι “παράφρονες” πολιορκημένοι του Μεσολογγίου να είχαν δειλιάσει και να παραδίδονταν αμαχητί.

Σκεφθείτε τον Κολοκοτρώνη, τον Ανδρούτσο, τη Μπουμπουλίνα, τη Μαντώ Μαυρογένους και όλους τους τεράστιους εκείνους Έλληνες να ζύγιζαν με τη λογική τις μάχες και να μην πήγαιναν καν να πολεμήσουν. Τι θα είμαστε σήμερα χωρίς την “παραφροσύνη” τους;

Σίγουρα ο πόλεμος δεν είναι κάτι που τιμά το ανθρώπινο γένος. Από την άλλη όμως όταν κάποιος απειλεί τη χώρα σου, το σπίτι σου, την οικογένειά σου, τι θα κάνεις εσύ; Θα του βγάλεις μπρούσκο κρασί και θα τον φιλέψεις μεζέδες μέχρι να κατανοήσει το λάθος του ή θα αμυνθείς μέχρι θανάτου για να τον διώξεις;

Είναι πολύ ωραίο να είμαστε όλοι οπαδοί του ανθρωπισμού και των υψηλών ιδεωδών. Τι γίνεται όμως όταν κάποιος μπει μέσα στο σπίτι του και δει σφαγιασμένα όλα του τα αγαπημένα πρόσωπα; Θα επικαλεστεί τον Καντ, τον Μοντεσκιέ και τον Ντιτρώ ή θα ζωστεί με τα “φυσεκλίκια” και θα πάει να “φάει” όσους μπορεί περισσότερους απ’ αυτούς που το έκαναν;

Βλέπετε ότι κάποια ερωτήματα είναι αμείλικτα και οι απαντήσεις μοιάζουν σχεδόν αυτονόητες. Καλό θα ήταν να υπήρχε ειρήνη παντού και να λύνονταν όλα τα προβλήματα γύρω από ένα τραπέζι με μόνο όπλο τα επιχειρήματα και τη λογική. Από τη στιγμή όμως που κάποιοι προσπαθούν να καταδυναστεύσουν τον πλανήτη με τη βία, όλοι οι υπόλοιποι τι πρέπει να κάνουν;

Δυστυχώς ο πλανήτης μας αυτή τη στιγμή διοικείται από πραγματικά επικίνδυνους και διανοητικά διαταραγμένους ηγέτες. Είναι θέμα χρόνου τα πολεμοχαρή τους ένστικτα να τους οδηγήσουν να “πατήσουν τα κουμπιά”. Αν γίνει κάτι τέτοιο, καμία ειρηνική διαμαρτυρία και καμία δημοσίευση δεν θα τους πτοήσει. Τα θεριά φοβούνται μόνο τα θεριά.

Ας αναλογιστούμε τώρα με τι θεριά εκείνης της εποχής τα έβαλαν οι πρόγονοί μας. Ας τολμήσουμε να κάνουμε και μια σύγκριση με τα αντίστοιχα της εποχής μας και μόνο τότε θα  καταλάβουμε πόσο τιτάνιο ήταν αυτό που έκαναν. Αυτό που σήμερα δεν έχουμε το σθένος ούτε καν να το σκεφθούμε, εκείνοι το έκαναν πράξη και μάλιστα επιτυχώς.

Κι αν κάποιοι επιμένουν ότι τα σύμβολα και οι αξίες είναι φασιστικά και μικροαστικά κατάλοιπα, ας κρατήσουν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους. Εμείς το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε προς όλους εκείνους τους ανώνυμους και επώνυμους ανθρώπους που μας έδωσαν το δικαίωμα ν’ αναπνέουμε ελεύθερα είναι να τους δείχνουμε σεβασμό. Γιατί μόνο τότε θα έχει αξία η θυσία τους.