Ενός λεπτού σιγή….στη μνήμη Εκείνων

Γράφει ο πατήρ Παΐσιος Φαρμακίδης

Λίγο χώμα και πολύ φως, αραιές οι δάφνες και οι μυρτιές…. σε έναν χώρο χωρίς περίφραξη, χωρίς ανάπαυλα, χωρίς πουλιών κελαήδημα, χωρίς μέλισσες, εκεί όπου το νερό είναι λίγο, εκεί που κοντεύει το κάθε όρνεο να κατασπαράξει και να διαμελίσει αυτό το λιγοστό λιτοδίαιτο, φτωχό και κουρελιασμένο, ελληνικό σαρκίο, εκεί όπου θεριεύει η ψυχή και περισσεύει η ανδρειοσύνη, εκεί όπου η ελευθεριά στέκεται ρακένδυτη μα όρθια καψαλισμένη από το μπαρούτι και το δυναμίτη.

Εκεί όπου διαβαίνει σε κάθε σοκάκι, σε κάθε απόμερο πετρόχτιστο καλυβάκι, σε κάθε απάνεμο λιμάνι και νησάκι, εκεί όπου μετρά το μέγεθος της καταστροφής μα δεν πτοείται, μετράει και συνεχώς μετράει, με βλέμμα σπινθηροβόλο και αετίσιο, εκεί όπου υπερήφανα στέκεται με σπασμένο θηκάρι, μα τι τη νοιάζει; αφού δεν πρόκειται το σπαθί να ξαναγεμίσει αυτό το θηκάρι, έως ότου μετρήσει σπιθαμή προς σπιθαμή αυτό που της ανήκει και αλίμονο αν δεν το βρει σωστό…

25η Μαρτίου και εμείς γιορτάζουμε και φέτος αυτή την ελευθεριά μετά από δουλεία αιώνων. Αυτή την ελευθεριά που βγήκε από τα βάθη της ελληνικής ψυχής και μεγαλούργησε.  Και  μεγαλούργησε διότι ήταν αδέσμευτη από κάθε χοϊκό και γήινο, ζυμωμένη στα νάματα της ελληνικής φυλής.

Ημέρα κατά την οποία έγινε το μεγάλο θαύμα, ένα έθνος χωρίς προοπτική, χωρίς όνειρο, μέσα από τα σιδηρόφρακτα δεσμά του τουρκικού ζυγού , να σηκώνεται ως τιτάνας και να αναζητά το δίκαιο και την ελευθεριά του. Λιοντάρια Εκείνοι που δεν πρόδωσαν κανέναν Θεό, καμία πατρίδα, καμία πίστη, αλλά στάθηκαν επάξια στο διακύβευμα της φυλής τους. Ενός λεπτού, λοιπόν σιγή στη μνήμη Εκείνων.

Πραγματικά δεν ξέρω και δεν μπορώ να διανοηθώ, αν οι σημερινοί πολιτικοί ζούσαν στην εποχή εκείνων των ηρώων, αν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από όλη εκείνη την κακομοιριά της εποχής, αν θα μπορούσαν  να υπερασπιστούν αυτή την πατρίδα, να πάρουν τα όπλα στα χέρια τους και να την κάνουν δυνατή και υπερήφανη όσο την έκαναν Εκείνοι….. Αλίμονο!!!!

Αν ζούσαν οι σημερινοί πολιτικοί εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι θα ήταν οι κοτζαμπάσηδες, οι προεστοί και οι βολεμένοι θρησκευτικοί ηγέτες προσκολλημένοι στα προνόμια του Σουλτάνου.

Άραγε ποια ενότητα θα τους διέκρινε; ποια αγάπη για την πατρίδα; ποια αγάπη για το Θείο και τη προσφορά τους για αυτή την αιματοβαμμένη ελευθερία; την ελευθερία της Ελλάδος; Αυτοί θα προτιμούσαν την Οθωμανική αυτοκρατορία, στη μίζερη και μηδαμινή ζωή τους. Θα προτιμούσαν την Ελλάδα να παραμένει στα συνοριακά όρια της Μελούνας, λίγο πιο πάνω από την Πελοπόννησο.

Θα προτιμούσαν  όπως τώρα τα γρόσια, το βιός τους όπου με αυτά θα υποδούλωναν όλο και περισσότερο τον περήφανο «ραγιά». Κοντά στο σουλτάνο και τον ισχυρό, όπως συμβαίνει και σήμερα, κανείς δεν θα έπαιρνε θέση , αντίθετα θα έβλεπαν πού  γέρνει ο καιρός, το κλίμα, η κατάσταση για να μπορέσουν ως ανδρείκελα και αυτοί και γνωστοί καιροσκόποι να γείρουν εκεί όπου ο αγέρας φυσάει.

Ημέρα Μαρτίου σήμερα, δύο μεγάλα γεγονότα συγκλίνουν , ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η μεγάλη εθνική γιορτή της ελευθερίας μας. Ας το καταλάβαιναν όμως, ας το ένιωθαν έστω και λίγο, ας ομονοούσαν ως «Έλληνες» πολιτικοί, όλοι αυτοί που σήμερα κρατούν τα ινία αυτής της υπερήφανης ελευθερίας, της ελευθερίας της πατρίδας μας και ας πρωτοστατούσαν σε κάθε τι μίζερο, το οποίο βλέπουμε γύρω μας να μας πλακώνει.

Ας έβαζαν μπουρλότο στον κακό χαρακτήρα της ψυχής τους και ας έβρισκαν πέρα από ιδεολογίες, πέρα από νόρμες και κομματικές προτιμήσεις εκείνο το ιδανικό, το οποίο κάποτε τους ένωνε, μπορεί να τους ενώσει αλλά και μπορεί να τους ενώνει στο μέλλον….. Και αυτό δεν είναι άλλο από την ελευθερία της  πατρίδας, από την ελευθερία και την αγάπη για τη πατρίδα.

Ας μπορούσαν να αφουγκραστούν αυτό που τους επιτάσσει και νοιώθει ο λαός και τέλος αυτό που ζει ο λαός. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο μπροστά στη Βαβυλωνία των σύγχρονων διασταυρούμενων ιδεολογικών ρευμάτων, από το να μένουμε προσηλωμένοι και ασυμβίβαστοι όπως Εκείνοι, στην πίστη μας, στην παράδοσή μας, στη ιστορία μας, για να περισώσουμε μέσα από παγκοσμιοποιημένα  συμφέροντα αυτή τη ρακένδυτη, μα προπάντων υπερήφανη  ελευθερία της πατρίδας μας.

25η του Μαρτίου και η ελευθερία της πατρίδας μας γίνεται ένα με την νύμφη την ανύμφευτη, την Παναγιά μας. Εκείνη,  όπου κάθε αγωνιστής βλέπει στο πρόσωπό της την παρηγοριά, την ελευθερία, την αγάπη στο Θείο και τη πατρίδα. Με αυτήν την νύμφη, την Παναγιά μας ξεκίνησαν Εκείνοι τον υπέρτατο αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας τους, στον υπέρτατο βωμό της ορθόδοξης πίστης και της ελληνικής φυλής.

Ενός λεπτού σιγή…. στη μνήμη Εκείνων, που δεν μοιάζουνε ποτέ στους σύγχρονους «Έλληνες» πολιτικούς.  Ενός λεπτού σιγή σε αυτούς που δεν θέλησαν να τους πειράξουν την πατρίδα, τη πίστη και δεν πρόταξαν ποτέ κανένα  ιδιοτελές συμφέρον μπροστά σε αυτή τη ρακένδυτη και υπερήφανη ελευθερία της πατρίδας τους. Ενός λεπτού σιγή σε αυτούς που πολλαπλασίασαν τα εδάφη της Ελλάδος και δεν τα ξεπούλησαν ή τα μείωσαν στο βωμό οποιασδήποτε προσωπικής εξουσίας.

Είναι χρέος μας αυτή η σιγή…. Ένα χρέος ευγνωμοσύνης στη παρακαταθήκη που μας άφησαν, οι μεγάλοι και αδούλωτοι Έλληνες, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Παπαφλέσσας, η Μαντώ Μαυρογένους, η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και τόσοι άλλοι…… Αυτοί που πότισαν με το αίμα τους το χώμα αυτό το οποίο πατούν και δεν τιμούν σήμερα όλοι αυτοί οι ανθέλληνες και ανορθόδοξοι πολιτικοί της πατρίδας μας…..  ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ!!!