Νίκος Θεοδωρίδης:  Ο συμπατριώτης, ο φίλος, ο αδελφός

Του
Μάνου Δ. Κόκκινου

 

Όσο κι αν επιστρατεύσει κανείς τα λίγα ψυχικά αποθέματα που μας απέμειναν από τη σκληρή μοίρα του πρόωρου θανάτου φίλων και συμπατριωτών μας, είναι αδύνατο να αντέξει τη νέα αυτή σκληρή δοκιμασία που μας επεφύλαξε ο θάνατος ενός τόσο δικού μας και τόσο αγαπητού, του Νίκου Θεοδωρίδη. Σκληρό το μαντάτο που βγήκε το πρωϊνό της Παρασκευής από το σπίτι της οδού Καναδά.
 Ο Νίκος Θεοδωρίδης, το εύθυμο και γελαστό παιδί, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Πήρε κι αυτός πρόωρα και αναπάντεχα το δρόμο προς την αθανασία.

Γνωστή η κατάσταση της υγείας του. Όχι, όμως, αναμενόμενος ο θάνατός του. Γιατί ο Νίκος αγαπούσε τη ζωή, τη γέμιζε καθημερινά με αγάπη, με εργασία, με προσφορά. Πάλευε ενάντια στην αρρώστια του. Πάλευε να ορθοποδήσει, να ξαναβρεί την κορμοστασιά του, τη λεβεντιά του, τη σωματική και ψυχική του δύναμη για να συνεχίσει. Όμως, ο μοιραίος αυτός κοινός ανθρώπινος κλήρος δεν του έδωσε αυτή την περίοδο χάριτος. Μια περίοδο κατά την  οποία είχε ακόμη πολλά να προσφέρει.

Η βαθιά θρησκευτική συνείδηση που του χάρισε η Νισύρικη ανατροφή του, τα εκκλησιαστικά ακούσματα από τις γλυκύτατες φωνές των Νισύριων ιεροψαλτών και ο ευλαβικός χριστιανικός δογματισμός του τον οδηγούσαν στην εκκλησία σε κάθε Κυριακάτικη λειτουργία αλλά και σε κάθε άλλη θρησκευτική γιορτή, για να προσευχηθεί «γι΄αυτούς που μας αγαπούν αλλά και γι΄αυτούς που δεν μας αγαπούν», όπως χαρακτηριστικά συνήθιζε να λέει, να γεμίσει την ψυχή του από δύναμη, πίστη και αισιοδοξία και να ξεκινήσει το καθημερινό του πρόγραμμα.

Μέσα από το έντονο αυτό θρησκευτικό συναίσθημα φύτρωσε και η αγάπη του στην αγιογραφία, στην οποία αφοσιώθηκε με το ίδιο πάθος που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή και να αφήσει πίσω σπουδαία έργα που κοσμούν την αγιογραφική συλλογή του.  
Μεγάλη, γεμάτη και επιτυχημένη η κοινωνική και η οικοδομική του δραστηριότητα. Οι εξειδικευμένες γνώσεις του στην οικοδομή, το πάθος του για δημιουργία, η αγάπη του στο τέλειο και το ωραίο, η βαριά συνέπεια της ευθύνης απέναντι σ΄αυτό  που αναλάμβανε και η υπέρμετρη σχολαστικότητά του τον ανέδειξαν σε έναν από τους πρώτους στις επαγγελματικές του δραστηριότητες και τον καθιέρωσαν στη συνείδηση όλων των συμπολιτών μας μέσα από τις πολλές οικοδομικές κατασκευές που φέρουν έντονη τη γνήσια και υπεύθυνη σφραγίδα του.

Ο Νίκος αγάπησε και αγαπήθηκε όσο λίγοι. Προσέφερε πολλά περισσότερα από αυτά που εισέπραττε.  Έφυγε από τη ζωή με μεγάλα θετικά πλεονάσματα ανθρώπινης καλωσύνης και προσφοράς. Και είναι αυτή η καλοσύνη και προσφορά το απόσταγμα της επίγειας ζωής του αλλά και το μεγάλο βάλσαμο που θα απαλύνει τον βαρύ πόνο των συγγενών του αλλά και  όλων μας από τον πρόωρο θάνατό του. 
Καλό σου ταξίδι Νίκο!