Παραμύθια για Μεγάλους και Μικρούς του Αλέξανδρου Γκουσιάρη

Της Mαίρης Παπανδρέου

 

«Παραμύθια», που ευφραίνουν καρδιά και μας μαθαίνουν να βρίσκουμε τη γνώση και τη χαρά στα πάντα γύρω μας. Ιστορίες «παραμυθένιες» που μας δείχνουν την οπτική γωνία από την οποία θα έπρεπε να βλέπουμε, για να βρίσκουμε δύναμη ψυχής και χαρά σε κάθε γεγονός, σε κάθε άνθρωπο, για νάμαστε ευτυχισμένοι.

Ο Καθηγητής Μαθηματικών και Μελισσοκομίας, Φιλόσοφος κι επίτιμος Πρόεδρος του Μελισσοκομικού Συλλόγου Ρόδου, μας δίνει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, «μαθήματα για μια ευτυχισμένη ζωή», με το βιβλίο του «Η Λουλουδένια», που έχει εικονογραφήσει με ταλέντο και ευαισθησία, η Ιστορικός της Τέχνης, κόρη του Αλκμήνη Γκουσιάρη. Το βιβλίο το αφιερώνει: «στη γιαγιά μας την Τσιβούλα, που με τη λαλιά της, μας έμαθε να χαμογελάμε με αυτά που δεν αναμένουμε».

«Η Λουλουδένια» του Αλέξανδρου Γκουσιάρη, έχει πολυεπίπεδες αναγνώσεις, για διαφορετικών διανοητικών και συναισθηματιών ηλικιών αναγνώστες, καθώς φέρνει το «φανταστικό» στο «παρόν» όπως με την φράση που αρχίζει: «Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα τόπο σαν και τον δικό μας…», χωρίς να υστερεί σε φαντασία: «Όπου έπεφτε το βλέμμα της Λουλουδένιας, όλα ανθίζανε. Όλο το χρόνο. Φθινόπωρο, χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι». Ο συγγραφέας, με γνώσεις Ψυχολογίας και Αντικειμενικής Ηθικής, με σαφήνεια και λογοτεχνική δομή, διδάσκει πως η «ομορφιά της Φύσης» επενεργεί ως ίαμα: «Τα αρώματα, τα χρώματα, καθαρίζουν τις βρώμικες σκέψεις». Αποκαλύπτεται όμως και ο «Μελισσοκόμος Αλέξανδρος Γκουσιάρης», καθώς αναφέρει τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει η μέλισσα στη ζωής του πλανήτη. 

Πολλές από τις εκφράσεις του Αλέξανδρου Γκουσιάρη, μας ωθούν ν’ αναλύσομε λέξεις της καθημερινής μας ομιλίας όπως π.χ. τη λέξη «άνθρωπος» που προέρχεται από το «άνω θρώσκω» (κοιτάζω ψηλά), που δυστυχώς, πολλοί από εμάς σήμερα ξεχάσαμε, όπως Θρησκεία, θετικά αισθήματα και Ιδανικά. Όμως, ο συγγραφέας μας θυμίζει: «Κανένας άνθρωπος δεν σήκωνε το βλέμμα του ψηλά για να δει». Ωστόσο, «…η Λουλουδένια, παρόλα αυτά, περιδιάβαινε με το γνωστό της βάδισμα, που ήταν λίγο πιο ψηλά από τη γη…».

Τρυφερή και ήρεμη η περιγραφή της «Κρυφολίμνης», με τον μικρό καταρράχτη και ζωντανεύει με λόγια την εικόνα: «…Τα μόνα που ακουγότανε ήταν κάπου-κάπου τα κελαηδίσματα των πουλιών και το απαλό γουργουρητό ενός μικρού καταρράκτη. Τόσο γλυκό ήταν το κελάρυσμά του, που ακόμη και αν στεκόταν κανείς δίπλα του, έμπλεκε τον ήχο του νερού, με αυτόν της ανάσας του», και υπαινίσσεται τη ζωτική σημασία του νερού.

Με τις εκφράσεις του, «Μια στιγμή που κράτησε πιο πολύ από μια στιγμή…», «…ο χρόνος σιωπηλός, όπως πάντα, μα τώρα ακίνητος», μας δίνει τη Φιλοσοφική θέση πως: «…μόνον το τώρα, συνδέεται με την αιωνιότητα». Περιγράφει και τη «χρωματιστή σιωπή», που τόσο συχνά είναι πιο «εύγλωττη» από τη φλυαρία. Μας παρακινεί, για ενδοσκόπηση, με τη φράση του: 

«Οι άνθρωποι να μπορούν να καθρεφτιστούν στα διάφανα νερά και να βλέπουν πως είναι από μόνοι τους και όχι να τους λένε οι άλλοι πως μοιάζουν», μόνον που λίγοι είναι αυτοί που τολμούν αυτό το εγχείρημα, καθώς ο καθένας μας, “βλέπει” τον εαυτό του όπως θα ήθελε να είναι. Υπογραμμίζει ακόμα και το σημαντικό ρόλο της Μουσικής στη ζωή μας, με τη φράση: 

«Έτσι, για να μπει μια τάξη, η μουσική ανέλαβε δράση», διευκρινίζοντας ακόμα την οικουμενικότητα της Μουσικής,  που γίνεται κατανοητή από όλους ανεξάρτητα από γλώσσα και παράδοση, υπογραμμίζοντας και την ευεργετική επίδρασή της. Αναρωτιέται επίσης ο αναγνώστης, για τη βαθύτερη σημασία της φράσης του: «Δεν φταίει εκείνη που το βλέμμα της είναι διαφορετικό», που με ποιητική δομή, δίνει μιαν αλήθεια, που τόσες φορές αναρωτιόμαστε: γιατί σκεφτόμαστε όπως σκεφτόμαστε; 

Είναι ο χαρακτήρας που καθορίζεται από την κληρονομικότητα; Ή μήπως είναι η «προσωπικότητα» που διαμορφώνει η Παιδεία μας; 
Ιδιαίτερη η βαθύτερη σημασία της φράσης: «…επτά ζευγάρια ίδια γυαλιά, σε διαφορετικά χρώματα. Ένα για κάθε μέρα της εβδομάδας»! Τόσο απλά, ένα μάθημα ζωής, καθώς ανάλογα με το χρώμα των γυαλιών που φοράμε – τη γνώση μας και την ψυχοσύνθεσή μας - παρατηρούμε τη ζωή γύρω μας. Ας φροντίζουμε λοιπόν, να επιλέγουμε “χαρούμενα χρώματα” για να βλέπουμε τη ζωή μας, με αισιοδοξία, όπως η πρωταγωνίστρια στο Μύθο της Λουλουδένιας: «…ό,τι κοίταζε άνθιζε με μιας, με τα πιο όμορφα χρώματα του τόπου εκείνου, που ήταν σαν και τον δικό μας». Ο Καθηγητής Μαθηματικών και Μελισσοκομίας, συγγραφέας Αλέξανδρος Γκουσιάρης, ολοκληρώνει τον διδακτικό του Μύθο, σαν ένας σύγχρονος Αίσωπος, με τη Λουλουδένια: «…ακόμα και σήμερα που είναι Παρασκευή, με το βάδισμά της λίγο πιο ψηλά από τη γη, λίγο πιο γρήγορο από τις υπόλοιπες κοπέλες, με τις σκέψεις της χωρίς σταματημό…», μας θυμίζει πως ακόμα και μια αποφράδα ημέρα, όπως είναι η Παρασκευή για μας τους Ορθόδοξους Έλληνες, πρέπει να διατηρούμε ένα «διαφορετικό βλέμμα» και «το βάδισμα λίγο πιο ψηλά από τη γη».

Η «Λουλουδένια», είναι Μύθος αισιοδοξίας και χαράς και «μάθημα» στάσης ζωής, τόσο για τους μικρούς, όσο και για τους ενήλικες αναγνώστες.