Ψυχική ηρεμία:  Ανεκτίμητη...

Σε μια εποχή που ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται από παντού πιέσεις και όλα γύρω του αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς, η ηρεμία μοιάζει ουτοπική. Νιώθει ότι η ζωή του ορίζεται κυρίως από τις υποχρεώσεις του, ενώ ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να «χωρέσει» όλα όσα θα ήθελε μέσα στη μέρα του. Άγχος, ανασφάλειες, φόβοι, οικονομικές δυσκολίες είναι τα στοιχεία εκείνα που διαποτίζουν συνήθως την καθημερινότητά του.

Μια διαρκής ανησυχία και αγωνία τον καταβάλει για το αν θα καταφέρει να σταθεί όρθιος απέναντι στις προκλήσεις του μικρόκοσμού του.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθει ανήμπορος να αντιδράσει σε ό,τι τον καταπιέζει, σε ό,τι τον δυσανασχετεί. Σαν να μην έχει κουράγιο να εναντιωθεί, να κινητοποιηθεί. Αισθάνεται ότι τα ψυχικά του αποθέματα εξαντλούνται επικίνδυνα, ότι η αντοχή και η ανοχή του όλο και μειώνονται.

Έχει την εντύπωση ότι είναι πιο εύκολο να αφήνεσαι από το να αντιστέκεσαι τελικά. Κι ας ξέρει ότι μπαίνει σε φαύλους κύκλους…
Πόσο δύσκολο άραγε μπορεί να είναι να διασφαλίσουμε την ψυχική μας ηρεμία;  Πώς είναι δυνατό να κατακτήσουμε την εσωτερική γαλήνη όταν όλα γύρω μας μοιάζουν απειλητικά, καταστροφικά, αβέβαια; Οι εξωτερικές συνθήκες πάντα ήταν και πάντα θα είναι απρόβλεπτες.

Το ζήτημα είναι ποια είναι η δική μας ψυχική ανθεκτικότητα απέναντι σε όλα αυτά! Πόσο καλά φροντίζουμε τις υγιείς μας άμυνες και αντιστάσεις, ώστε να μη νιώθουμε ευάλωτοι, αλλά και εγκλωβισμένοι;

Η ευθύνη βαραίνει τον καθένα μας. Τι κάνουμε κάθε μέρα για την «ισορροπία» μας; Πού εκτονωνόμαστε; Πού  αποσυμπιεζόμαστε; Η ηρεμία εντός μας δεν τυχαίνει.
Είναι κάτι που κατακτιέται!

Οι επιλογές που κάνουμε, οι αποφάσεις που παίρνουμε, οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε, όλα όσα τελικά κάνουμε, αλλά και όσα δεν κάνουμε μας φέρνουν πιο κοντά στην εσωτερική μας γαλήνη ή μας απομακρύνουν από αυτή. Αυτό που τόσο πολύ, λοιπόν, όλοι επιθυμούμε διακαώς είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς παραγόντων κι όχι απλά μια αντίδραση σε μια εξωτερική κατάσταση.

Για να βρει κανείς τον τρόπο να «ισορροπεί» μέσα του, θα πρέπει προτίστως να είναι ένας «καλός» παρατηρητής του ίδιου του εαυτού του. «Τι κάνω από μένα για μένα»; «Πώς με προστατεύω από την αμφιβολία και την αβεβαιότητα»; «Τι κάνω για όλα όσα με ενοχλούν και με βαραίνουν»; «Τι προτίθεμαι να αλλάξω»; «Τι κόστος έχουν ψυχικά οι συμβιβασμοί που κάνω»; «Για πόσο ακόμα θα ζω μια ζωή που δεν με ικανοποιεί»; «Για πόσο θα υπομένω; Θα ανέχομαι»;

Πρόκειται για ερωτήσεις καίριες! Οι απαντήσεις που θα δώσω, θα χρωματίσουν ανάλογα την ποιότητα της ζωής μου.
Η ψυχική υγεία απαιτεί συνειδητοποιήσεις και σχετικές δράσεις. Δεν είναι δεδομένη, αλλά και ούτε αυτονόητη. Είναι υπό διαμόρφωση, αλλά και υπό διαπραγμάτευση κάθε μέρα. Δεν υπάρχει έτοιμη συνταγή.

Πρόκειται για μια συνεχή πρόκληση. Όσο αποκλίνουμε από αυτό που είμαστε κι από αυτό που επιθυμούμε για παρατεταμένο διάστημα, η ψυχική υγεία κλονίζεται. Όσο απέχουμε από την αυθεντική έκφραση του εαυτού μας, των αναγκών μας και των στόχων μας όλα μοιάζουν «βαριά», ασήκωτα, αδιάφορα.

 Αντίθετα, όσο πιο κοντά είμαστε στο κέντρο μας, στον πυρήνα μας, στην αλήθειά μας τα πάντα φαίνονται βατά, προσπελάσιμα, εφικτά.

Επομένως, ο μόνος τρόπος να φτάσουμε στην ψυχική ηρεμία που τόσο λαχταράμε είναι να τολμήσουμε να α­ντισταθούμε σε κάθε διαστρέβλωση, αλλοίωση και καταπίεση των καιρών μας. Να μην επιτρέψουμε να νοθευτούμε, να μη γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που νιώθουμε ότι είμαστε προορισμένοι να γίνουμε. Κάθε σιωπή, κάθε παραίτηση, κάθε αναβολή αφαιρούν κομμάτι από την ψυχική μας ισορροπία.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο να το αντιληφθούμε, αλλά να κάνουμε κάτι για αυτό… Τίποτα δεν κερδίζεται και δεν κατακτιέται χωρίς επίγνωση, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς υπέρβαση… Η ψυχική υγεία δεν είναι «υποχρέωση», αλλά αυτοσκοπός…!