Η Γαλάτεια Σουρέλη-Γρηγοριάδου, μια λογοτέχνης, μια φιλόλογος,  μια μάνα αγάπης και χριστιανικής προσφοράς

Γράφει  ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ.  Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου


Η σκέψη μου στράφηκε ξαφνικά στην ιερή μνήμη της. Γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και τον Ευαγγελισμό του Έθνους μας.

Η 25ης Μαρτίου 1821 είχε και έχει ήρωες, αγωνιστές και ανυποχώρητους Έλληνες ορθόδοξους χριστιανούς.

Αντιπροσωπευτική φυσιογνωμία η Γαλάτεια Σουρέλη-Γρηγοριάδου, που κοιμήθηκε στα 95 χρόνια της τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Η θύμησή μου αυτή φέρνει μπροστά μου την Σμυρνιά στην καταγωγή, γιαγιά, μάνα και Ελληνίδα καθηγήτρια, φιλόλογο, λογοτέχνη και υπόδειγμα σε τιμή σε πάθος πατριωτικό και θρησκευτικό αξέχαστη Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη.

Ετσι την γνώρισα και εγώ. Μέσα από τις συγκλονιστικές ανθρώπινες, γεμάτες εμπειρίες και βιώματα εκπομπές της. Πού αλλού; Στην Πειραϊκή Εκκλησία Στο ραδιόφωνο, που παρηγορεί και συντροφεύει ολάκερη την ελλαδική επικράτεια και το εξωτερικό όπου γης... επί 25 χρόνια και όχι μόνον.

Εκπομπές ατέλειωτες, συνεντεύξεις, ομιλίες, διαλέξεις σε ενορίες, σε Μητροπόλεις και στη Ρόδο είχε έλθει... “Κουβεντούλες με την Γαλάτεια...” ήτανε μία από τις χαριτωμένες εκπομπές της. Είχε επιστρατευτεί όπως συνήθισε να λέγει, από τον πρώην Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Καλλίνικο Καρούσοστο έργο της Εκκλησίας. Το συνέχισε μέχρι τέλος... Λάτρεψε το Θεό και την Εκκλησία... Την Παναγία, τη μάνα... την μητερούλα... την συντροφιά των μοναχικών και των πονεμένων όπως συνήθιζε να την λέγει...

Την καμάρωσα επί χρόνια ακούγοντας τη φωνή της και μετά έγινα προσωπικός της φίλος και επί χρόνια διατηρούσαμε μέχρι την παραμονή του θανάτου της επικοινωνία αγάπης, τηλεφωνική και προσωπική. Είχα την τιμή και την χαρά να την επισκεφθώ, να την τιμήσω με ευλογίες, αγιάσματα και δώρα δεκάδες φορές στο σπίτι της στην Κηφισιά στην οδό Αχαρνών 7. Από τους λίγους που δεχόταν επισκέπτες.

Ευγενική και πολυτάλαντη προσωπικότητα. Με χιούμορ και πλούσια θεματολογία. Με δύο γάμους στη ζωή της ευτύχισε πολύ με τον δεύτεορ σύζυγός της Γιώργο Σουρέλη φιλόλογο, που τον λάτρευε. Απέκτησε 4 παιδιά και αρκετά εγγόνια.

Μία μέρα να αργούσα να της τηλεφωνήσω έπαιρνε από την Αθήνα στη Ρόδο, μιλούσε με την πρεσβυτέρα μου λέγοντας το χαρακτηριστικό: «Εμείς στην Σμύρνη τις πρεσβυτέρες τους φιλάμε το χέρι», ευχόταν και συμβούλευε τα παιδιά μου. Δεν περιγράφονται μέσα σε λίγες γραμμές ότι έζησα, πήρα και μοιράστηκαν με την Γαλάτεια Σουρέλη-Γρηγοριάδου.

Απέραντοι θησαυροί και αιώνια παρακαταθήκη τα βιβλία της. Δεκάδες έγραψε για μικρούς και μεγάλους, απλές ιστοριούλες, διηγήσεις, την Αγία Γραφή σε απλή γλώσσα των παιδιών... άρθρα, ατέλειωτες εκπομπήες και συναρπαστικές συγκινησιακές επάρσεις και μνήμες. Προπαντός μνήμες αθάνατες για τις αλύτρωτες πατρίδες, για Χριστό και Ελλάδα.

Δεν πλούτισε από την πλούσια πνευματική της διαδρομή-ούτε εκείνη, ούτε τα παιδιά της. Πλούτισε πνευματικά χιλιάδες ψυχές.

Γέμσιε βιβλιοθήκες και σπιτικά με τα μοναδικά βιβλία της. Και σε εμένα και στα παιδιά μου όλα της τα έργα με ιδιόχειρη υπογραφή και αφιέρωση. Σε αγαπώ, μου έλεγε. Σε έχω στην καρδιά μου. Σου κάνω προσευχή για εσένα και την οικογένεά σου.

Το αισθανόμασταν αυτό. Δεκάδες οι τιμητικές διακρίσεις από την Πειραϊκή Εκκλησία και από δεκάδες Μητροπόλεις, Ακαδημία Αθηνών, φορείς, ενορίες, συλλόγους, οργανώσεις χριστιανικές. Γέμισε το σπίτι της με πλακέτες, εικόνες Αγίων. Ακοίμητα 3 καντήλια μερόνυκτα στο σπιτικό της. Και καθημερινά θυμίαμα στην ενορία της τον Άγιο Νεκτάριο Κηφισιάς, εκεί κοινωνούσε. Ζητιανεύω αγάπη... προσευχή... Δε θέλω να πεθάνω ακόμη. Θέλω να ετοιμαστώ. Κρατούσε στα σεβάσμια γέρικα χέρια της το κομποσχοίνι.

Διηγόταν, συμβούλευε. Ξυπνούσε συνειδήσεις και ευαίσθητες ψυχές. Αγαπούσε το ράσο. Τους Μητροπολίτες Πειραιώς, τους πατέρες Εφραίμ Παναούση και Πολύκαρπο Μπόγρη που συνεργάστηκε. Τον πατέρα Ανδρέα Κονάνο, εμένα προσωπικά, τον Άγιο Αλβανίας Αναστάσιο Γιαννουλάτο, τον γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη στην Αριζόνα που κρατούσε με όλους ιδιαίτερη σχέση αγάπης και φιλίας.

Τον πρόσφατα κοιμηθέντα άγιο γέροντα της Καμάριζας του Αγίου Νεκταρίου Λαυρίου, πάτερ Νεκτάριο Βιτάλη, άγιο Παΐσιο, όσιο Πορφύριο, όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη.

«Ευχαριστώ» έλεγε πάντα για όλα. Μια συνεχής ευχαριστία στην αγάπη του Θεού. Και κοιμήθηκε οσιακά απλά, μυστηριακά (με την Θεία Κοινωνία) η αγαπημένη μας Γαλάτεια Γρηγοριάδου Σουρέλη. Ποιάν άλλη θα μπορούσα να αναδείξω στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και αντάξιο τέκνο της.

Και θεώρησα ότι έκανα ένα απλό  και ταπεινό μνημόσυνο στην γλυκειά και ωραία μορφή της. Ευγνωμονώντας και ευχαριστώντας τον Θεό και την Κυρά την Παναγιά που έτσι την αποκαλούσε και την λάτρευε, που είχαμε την τιμή να την γνωρίσουμε. Να συνομιλήσουμε, να κερδίσουμε Χριστό, Ελλάδα και παιδεία πνευματικού ανθρώπου. Ευχαριστούμε Γαλάτεια για ό,τι έκανες και πρόσφερες. Στην Εκκλησία, στην παιδεία, στην οικογένεια που λάτρευες σε όλους μας.

Αυτή η φωτογραφία αποδεικνύει μέσα από το μεγάλο μου αρχείο τον σταυρό που της προσφέρω στο σπίτι της στις 8 Φεβρουαρίου του 2015. Μέχρι τέλους μιλούσαμε και είχαμε αγαθές αναμνήσεις. Η ευχή σου μαζί μας. Αιωνία σου η μνήμη Ελληνίδα, ορθόδοξη γνήσια Σμυρνιά Γαλάτεια.