Η μαζική απώθηση της Αλήθειας

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

Τρέχουν εθνικά θέματα χωρίς να υπάρχει χαραγμένη μια υπερκομματική εξωτερική πολιτική.

Συμπυκνώνεται επικίνδυνα ο χρόνος στα οικονομικά δρώμενα χωρίς να υπάρχει εθνικό συναινετικό σχέδιο απο τα κόμματα για επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές των εξοντωτικών στόχων του πλεονάσματος κάθε χρόνο.

Εμφανής δε είναι η ανυπαρξία στρατηγικού σχεδιασμού για φόρμουλα σταδιακής μείωσης των φορολογικών συντελεστών ώστε να προσελκύσουμε επενδύσεις στη χώρα. 

Η Ελλάδα της μεγάλης έλλειψης συνεννόησης για τα αυτονόητα βαδίζει στην παγκοσμιοποιημένη Οικονομία χωρίς δικό της δίχτυ ασφαλείας, παρά την ρητορική της δήθεν εξόδου απο τα δύσκολα.

Η ελληνική κοινωνία δεν προστατεύεται απο την συναίνεση του πολιτικού κόσμου για τα προφανή. Μια αδιαμεσολάβητη σχέση της Κοινής Λογικής με την Αλήθεια απαιτείται ώστε να εκπαιδευτεί ο μέσος νους στα αναγκαία, στα αναπόφευκτα.

Δυστυχώς βλέπουμε καθημερινά μια μιμητική συμπεριφορά,παρόμοια με αυτή στο νεοελληνικό επιχειρείν, να κυριαρχεί στα επικοινωνιακά κομματικά παιχνίδια. 

Αναρωτιέται κανείς για πόσο ακόμη θα αντέχει η χώρα στον αυτόματο πιλότο. Σε κανένα πεδίο πολιτικής δεν υπάρχει η ελάχιστη αναγκαία συναίνεση ώστε οι βραχυπρόθεσμες θυσίες να φέρουν τα μακροπρόθεσμα οφέλη. Την ίδια ώρα δεν συνειδητοποιούμε ως κοινωνία οτι τα μικρά υποκειμενικά κίνητρα (micromotives)του καθενός καθορίζουν την συλλογική μας συμπεριφορά σε μακροοικονομικό επίπεδο (macrobehavior). Η συλλογική Θυσία έχει εξαφανιστεί, έχει χαθεί ολοσκαιρώς μέσα στην ατομική Ανάγκη. Και πορευόμαστε σε μια τροχιά ανορθολογισμού αναμένοντας αυτόματες διορθώσεις στην Οικονομία για να επαναρυθμιστεί το  βιοτικό μας επίπεδο.

Η Ελλάδα δεν "γνωρίζει" εδώ και μια δεκαετία τι εστί αποτελεσματική οικονομική και κοινωνική πολιτική. Μια οριζόντιας φύσης καλοσχεδιασμένη Βιοπολιτική προκαλεί καθίζηση των κοινωνικών αντανακλαστικών. Η κοινωνική μηχανική καθυπόταξης της μαζικής συνείδησης στηρίζεται στην εξισου μαζική απώθηση της Αλήθειας. Χρειαζόμαστε ορό ορθολογισμού, ένεση προσαρμογής στα αυτονόητα που συμβαίνουν σε άλλες χώρες, όπως στην δική μας Κύπρο όπου εξωτερική και οικονομική πολιτική είναι μακροπρόθεσμα καθορισμένες σε συναινετικό πλαίσιο.

Θα αναρωτηθεί κάποιος αναγνώστης τι εστί αυτονόητο και γιατί δεν αναφέρω παραδείγματα του.Το αυτονόητο δεν χρήζει ερμηνείας, δεν χρειάζεται υπόδειξη. Εθισμό στην κοινή λογική απαιτούν οι καιροί.Και κοινή λογική είναι να ξέρει μια χώρα, μια κοινωνία, την αλυσίδα παραγωγής-κατανάλωσης, την σχέση αποταμίευσης-επένδυσης, ξαναβάζοντας τον κουμπαρά στα σχολεία, για παράδειγμα.

Κοινή λογική είναι να γνωρίζει η ηγεσία της χωρας οτι η Πατρίδα δεν σηκώνει ανιστόρητες επιλογές και ενδοτικότητα, ούτε όμως και κίβδηλο υπερπατριωτισμό. Να αφομοιώνει η δημόσια διοίκηση την πρόοδο στην τεχνολογία ώστε να εποικοινωνούν πχ. με email δυο υπάλληλοι διαφορετικών ασφαλιστικών ταμείων, όταν ο ένας ζητάει απο τον άλλο ενα χαρτί, μια βεβαίωση ενός ασφαλισμένου πολίτη και στα δυο ταμεία-  με συνέπεια να καθυστερεί μήνες και χρόνια η απονομή σύνταξης στον δυστυχή πολίτη.

Απωθούμε μαζικά την κοινή λογική, ξορκίζουμε το μέλλον με ανάσχεση της Αλήθειας στο Παρόν. Με αυτο τον τρόπο,δεν προλαβαίνουμε το αύριο αν δεν πράξουμε με σύνεση στο σήμερα. Πρέπει να ορίσουμε ξανά την σχέση Θυσίας-Απόδοσης, αλλά και την σχέση Μίμησης-Καινοτομίας. Πρέπει σαν λαός να μην απωθούμε άλλο την προσαρμογή στα δεδομένα της Δύσης επειδή πάσχουμε απο ανιστόρητα ανατολίτικα σύνδρομα. Καιρός είναι να σκοτώσουμε τη νεοφοβία μας και να κάνουμε την μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που χρειαζόμαστε σε αυτό τον τόπο: την αλλαγή νοοτροπίας. Απο όλους...