Απάντηση για την εκπαίδευση των οδηγών στην οδό Ρόδου-Ιαλυσού

Από τον σύλλογο Εκπαιδευτών Οδηγών και Κυκλοφοριακής Αγωγής Δωδεκανήσου, αναφορικά με άρθρο του συνεργάτη της “Ροδιακής” κ. Γ. Παπαγεωργίου, για την εκπαίδευση των οδηγών στην οδό Ιαλυσού-Ρόδου,  πήραμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω απάντηση:

“Κύριε εκδότη,
με αφορμή το άρθρο ««Αδιανόητο!! Η οδός ΙΑΛΥΣΟΥ-ΡΟΔΟΥ χώρος εκπαίδευσης ΟΔΗΓΩΝ»!», του κ. Γεωργίου Β. Παπαγεωργίου, που δημοσιεύθηκε στο φύλλο της έγκριτης εφημερίδας σας στις 31 Μαρτίου 2018, θα επιθυμούσαμε να κάνουμε κάποιες απαραίτητες κατά τη γνώμη μας διευκρινίσεις – επεξηγήσεις τόσο για το αναγνωστικό κοινό σας όσο και για τους οδηγούς αλλά και επιβάτες κάθε λογής οχημάτων στην πόλη μας. Ό,τι αναφέρουμε, βέβαια, ισχύει σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια καθώς και την πλειοψηφία (αν όχι το σύνολο) των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και ειδικότερα:

1) Όλο το νησί της Ρόδου δεν διαθέτει αυτοκινητόδρομους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας παρά μόνο οδούς εντός και εκτός κατοικημένης περιοχής (υπόλοιπο οδικό δίκτυο) . Η επαρχιακή οδός Ιαλυσού – Ρόδου είναι μεν οδός μεγάλης κυκλοφορίας αλλά δεν είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας. Πρόκειται για απλή οδό εντός αστικού ιστού και η μέγιστη (αν και δύσκολα επιτεύξιμη λόγω ακριβώς της μεγάλης κυκλοφορίας και του περιβάλλοντος αστικού ιστού) επιτρεπόμενη ταχύτητα είναι τα 50 χλμ./ώρα.

2) Οι εκπαιδευτές υποχρεούμαστε εκ του Νόμου να εκπαιδεύουμε τους υποψήφιους οδηγούς σε κάθε πιθανή κατάσταση κυκλοφοριακών συνθηκών, των οδών μεγάλης κυκλοφορίας μη εξαιρουμένων.

3) Ακόμη κι αν δεν υποχρεούμαστε, όμως, προς αυτό, κάθε συνετός και ήρεμος συμπολίτης μας (οδηγός και επιβάτης) θα έπρεπε να απαιτεί από τους εκπαιδευτές υποψηφίων οδηγών – δηλ. των παιδιών μας (!), με την στενή ή την ευρεία έννοια – να εκπαιδεύουν τους τελευταίους σε κάθε πιθανή κατάσταση κυκλοφοριακών συνθηκών, των οδών μεγάλης κυκλοφορίας μη εξαιρουμένων. Αυτό θα προσέθετε στους νυν εκπαιδευόμενους και μελλοντικούς οδηγούς ανεκτίμητη εμπειρία.

4) Αναφερθήκαμε παραπάνω σε κάθε ήρεμο οδηγό και επιβάτη καθώς γνωρίζουμε και εμείς από πρώτο χέρι (αφού πέρα από επαγγελματίες της οδήγησης είμαστε και οδηγοί ή επιβάτες για τις προσωπικές μας ανάγκες) ότι η συνήθως χαμηλή ταχύτητα ενός εκπαιδευτικού οχήματος δημιουργεί κάποιο εκνευρισμό.

Αυτός, όμως, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι συνήθως αδικαιολόγητος αφού τα εκπαιδευτικά οχήματα κινούνται κοντά στο 60% - 80% της μέγιστης επιτρεπόμενης ταχύτητας (δηλ. περίπου με 35 χλμ./ώρα), κάτι που σημαίνει αφενός ότι δεν ευθύνονται αυτά που καθυστερούμε αλλά εμείς,  που ξεκινήσαμε αργά για την οποιασδήποτε αιτίας έξοδό μας με το όχημά μας.

Επιτρέπεται άραγε να διαμαρτυρόμαστε που εμποδιζόμαστε στην κατά πάσα πιθανότητα (για να μην πούμε βεβαιότητα...) παραβίαση του ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου ταχύτητας;

5) Αν πάλι δεχθούμε ότι τίποτα από τα ανωτέρω δεν ισχύει, τότε πόσο λογικό είναι να διαμαρτυρόμαστε (και μάλιστα τόσο πολύ) που χρειαστήκαμε 21' της ώρας (ας πούμε με 35 χλμ./ώρα) αντί για 15' της ώρας (με 50 χλμ./ώρα);

6) Μήπως θα ήταν σωστότερο αλλά και συνετότερο να φύγουμε για τη δουλειά μας 5' - 10' της ώρας νωρίτερα αντί να ζητάμε (τον ακόμη και για τις σκανδιναβικές χώρες φουτουριστικό) προγραμματισμό εξόδου εκπαιδευτικών οχημάτων σε τέτοιες (;) οδούς;

Φυσικά η επισήμανση της ανάγκης να τονισθούν – βαφούν εκ νέου οι διαγραμμίσεις καθώς επίσης και η συντήρηση και διόρθωση της κάθετης και οριζόντιας σήμανσης των οδών μας βρίσκει απολύτα σύμφωνους.
Με εκτίμηση στην εφημερίδα σας και το αναγνωστικό κοινό της,

Εκ μέρους του Δ.Σ.
Ο Πρόεδρος   
Πορτσέλλη Στέφανος                                                                             
Ο Γ. Γραμματέας
Πεταυράκης Αντώνιος”