O Aλέξης... ψαροντουφεκάς στην Τήλο

Είμαι εξ εκείνων που επικροτούν κάθε άσκηση, είτε σωματική είναι αυτή είτε πνευματική. Πιστεύω ότι αυτή καλλιεργεί τον άνθρωπο, τον βελτιώνει, τον κάνει καλύτερο.

Και επειδή χθες επέκρινα, σκληρά ίσως, τον πρόεδρο Τσίπρα διότι για πολλοστή φορά απέδειξε ότι οι σχέσεις του με τις εγκύκλιες γνώσεις που κάθε άνθρωπος προσλαμβάνει  στη διάρκεια των σχολικών του σπουδών δεν είναι και οι καλύτερες, ήρθε η στιγμή να τον αποθεώσω για ένα είδος/μέσο σωματικής άσκησης στο οποίο επιδίδεται εσχάτως.

Ενημερώθηκα ότι ο πρόεδρος Αλέξης έχει υποκύψει  στον πειρασμό του «ψαροντούφεκου», στο οποίο επιδίδεται μετά μανίας, όταν του το επιτρέπουν φυσικά οι πολυποίκιλες ασχολίες του.

Οπως πληροφορήθηκα εγκύρως από τις πηγές μου στην Τήλο, το Μεγάλο Σάββατο που όλοι εμείς οι υπόλοιποι προετοιμαζόμασταν ψυχολογικά για το μεγάλο θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου, ο πρόεδρος Αλέξης φόρεσε την ειδική φόρμα των «ψαροντουφεκάδων», πήρε και τον απαραίτητο εξοπλισμό, «ψαροντούφεκο», μάσκα, αναπνευστήρα, καταδυτικό μαχαίρι, φυσικά τσάντα για να φυλάξει τα ψάρια, και με τη συνοδεία βάρκας με άνδρα της ασφάλειάς του καταδύθηκε στα «παρθένα» νερά του νησιού.

Αλλά, θες τώρα γιατί είναι καινούργιος στο «άθλημα», θες γιατί τα ψάρια στη θέα του τρομοκρατημένα κρύφτηκαν στα θαλάμια τους, αναδύθηκε με άδειο σάκο.

Οπως εξήγησε ο ίδιος στους διαπορούντες συγγενείς και φίλους «χτύπησε έναν ροφό, αλλά του πήρε το καμάκι» (ο ροφός!) - πράγμα σύνηθες, θα του εξηγούσε ο και «ψαροντουφεκάς» Καμμένος εταίρος του, αν δεν προσέξεις και χτυπήσεις τον ροφό κοντά στο θαλάμι του.

Διότι χώνεται μέσα σε αυτό, ανοίγει τα πτερύγιά του και σφηνώνει στα τοιχώματα της φωλιάς του, οπότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψεις το καμάκι, για να μη σε «πάρει» μαζί του.

Αυτό που με ενέβαλε σε υποψίες περί των ικανοτήτων του προέδρου όμως είναι το γεγονός ότι όπως με ενημέρωσαν οι ίδιες πηγές «βούτηξε» και δεύτερη φορά, προχθές Δευτέρα του Πάσχα, αλλά και πάλι επέστρεψε χωρίς «λέπι».

Με αυτά τα δεδομένα θα αναφέρω κάτι σχετικό από τη λαϊκή σοφία, η οποία δηλώνει για κάτι τέτοιες περιπτώσεις το ακόλουθο: «Του κυνηγού και του ψαρά το πιάτο, δέκα φορές είν' αδειανό και μια φορά γεμάτο»!

(Από την στήλη του Γ. Παπαχρήστου  στα “Νέα”)