Δημοκρατία, ποιά δημοκρατία;

Γράφει ο Χ. Βουτυράκης

 Tο αρχαίο Ελληνικό κράτος των πολιτών,(το κράτος του Δήμου), δηλαδή η αρχαία Ελληνική Δημοκρατία, μεταλλάχτηκε παγκόσμια σε κράτος των βουλευτών αντιπροσώπων, δηλαδή σε αντιπροσωπευτική δημοκρατία των λίγων. Με το τέχνασμα αυτό έγινε η δημοκρατία ολιγαρχία.

H άμεση Δημο-κρατία της αρχαίας Ελλάδας, είχε τρία χαρακτηριστικά, που η σύγχρονη ψευδοδημοκρατία των αντιπροσώπων-Βουλευτών δεν τα έχει. Αυτά ήταν η Ισοκρατία, η Ισονομία και η Ισηγορία. Ισοκρατία, σημαίνει ίση δύναμη της ψήφου όλων των πολιτών.

Ισονομία σημαίνει ισότητα όλων των πολιτών απέναντι στους νόμους. Και Ισηγορία, σημαίνει να έχουν όλοι οι πολίτες τα ίδια δικαιώματα να αγορεύουν (να μιλούν, να  εκφράζουν την γνώμη τους) για όλα τα θέματα που τους αφορούν. Εάν λείπει έστω και ένα από τα τρία αυτά χαρακτηριστικά,  το πολίτευμα μιας χώρας δεν είναι δημο-κρατικό.  

Στην Ελλάδα, την χώρα που γέννησε την άμεση Δημο-κρατία, αλλά και σε όλα τα κράτη που υπερηφανεύονται για την «δημοκρατία» τους,  τα τρία αυτά χαρακτηριστικά έχουν καταργηθεί. Έτσι η Ελληνική άμεση δημοκρατία αντικαταστάθηκε από την Αγγλική δημοκρατία των βουλευτών-αντιπροσώπων, (σύστημα Γουεστμίνστερ), με αποτέλεσμα να   μεταλλαχτεί σε ολιγαρχία. Με αυτή την μετάλλαξη, η Ισοκρατία, καταστρατηγήθηκε  από τα κόμματα και τα εκλογικά τους συστήματα. 

Η Ισονομία καταστρατηγήθηκε με τους νόμους περί μη ευθύνης υπουργών,  περί  βουλευτικής ασυλίας, περί ανεξάρτητων αρχών. περί απαλλαγής ευθυνών των κεντρικών Τραπεζιτών, περί δικαιωμάτων δικαστικών,  κλπ.

Με τους νόμους αυτούς οι αντιπρόσωποι μας βουλευτές και δικαστικοί εξαιρούν τους εαυτούς τους και άλλους «ισχυρούς» από τους νόμους που ισχύουν για τους υπόλοιπους,  πολίτες ενός κατώτερου θεού. Και αυτό το αντιδημοκρατικό νομικό έκτρωμα, καθιερώθηκε γιατί ενώ πριν την εκλογή τους, οι βουλευτές, εκλιπαρούν την ψήφο των πολιτών για να τους αντιπροσωπεύσουν δήθεν,  μετά  την εκλογή τους  θεωρούν τους εαυτούς τους  «ελέω θεού» άρχοντες.   

Η Ισηγορία έχει καταντήσει  στην σύγχρονη εποχή λέξη χωρίς νόημα, αφού το αρχαίο «Βήμα» πέθανε μαζί με τον αρχαίο κήρυκα, του οποίου  η φωνή  ήταν η φωνή της πατρίδας που καλούσε οποιονδήποτε «αγορεύειν βούλεται» (θέλει να μιλήσει) να ανεβεί στο μαρμάρινο βήμα.  Αντίθετα σήμερα επιτρέπεται να μιλούν επιλεκτικά στο σύγχρονο Βήμα, που είναι η τηλεόραση και τα  ΜΜΕ, μόνο οι ολιγάρχες  και οι υποταχτικοί τους βουλευτές-αντιπρόσωποι. 

Το  σύγχρονο Βήμα της τηλεόρασης και των λοιπών ΜΜΕ  αντικατέστησε απολύτως το νεκρό Αρχαίο μαρμάρινο Βήμα, προς ίδιο όφελος των ομιλούντων και των ολιγαρχών και όχι της πατρίδας  είναι δε απόλυτα ελεγχόμενο.  Δεν επιτρέπει «το σύστημα» να  μιλά σ’ αυτό όποιος θέλει να πει την γνώμη του, παρά μόνο  όποιος επιλεχτεί.  

Και αν ανέβει κάποιος κατά λάθος στο βήμα των ΜΜΕ και εκφράσει απόψεις αντίθετες  από τις επιδιώξεις  που υπηρετούν οι βουλευτές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, θα δεχθεί αμέσως επίθεση από τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και τους κόρακες ειδικούς (συνήθως ολιγαρχικούς καθηγητές), που καραδοκούν να τον γελοιοποιήσουν και να τον εμφανίσουν σαν γραφικό και άσχετο. Παραδείγματα άπειρα. 

Οι Λαφαζάνης και Κωνσταντοπούλου π.χ. πρώην κραταιά στελέχη της τωρινής κυβέρνησης που είχαν, καλώς ή κακώς, αντίθετη άποψη από  το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, αποκλείστηκαν από  «το βήμα» των ΜΜΕ και τους απαγορεύτηκε να μιλούν και να εκφράζουν την διαφορετική άποψη τους, σωστή ή λάθος .  
Ο Ελληνικός λαός και όχι μόνο αυτός, είναι βουβός μεν, αφού του έχουν στερήσει την πρόσβαση στο σύγχρονο Βήμα των ΜΜΕ,  αλλά με αυτιά   πόρτες ανοιχτές, εισόδου ειδήσεων και ιδεών σκουπιδιών που καταλήγουν σε εγκέφαλο χωματερή. . Άλλο παράδειγμα αποτελούν οι λαοί που αψήφησαν τους δανειστές τους και πτώχευσαν  τις τράπεζες τους, με αποτέλεσμα να σωθεί ο λαός τους.

Αυτός ο λόγος ήταν αρκετός για να αποκλειστούν από το παγκόσμιο «Βήμα» των ΜΜΕ,  αφαιρώντας τους οι πιστωτές το δικαίωμα να αγορεύουν.  Έτσι η όποια εναλλακτική λύση της κρίσης, περιέπεσε  σε άκρα του τάφου σιωπή, για να μη μαθαίνουν οι άλλοι οικονομικοί σκλάβοι λαοί, ότι υπάρχει εναλλακτική στην οικονομική δικτατορία τους. Βλέπε Ισλανδία.. 

Επομένως για να μην ακούγεται καμία αντίθετη άποψη από την κατεστημένη και συνήθως πληρωμένη άποψη, η σύγχρονη  κοινοβουλευτική «δημοκρατία», και το «Βήμα» των ΜΜΕ, είναι τελείως ελεγχόμενα και αντιδημοκρατικά ήδη από την ημέρα που εφευρέθηκε το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (Σύστημα Γουεστμίνστερ). 

Πόσο Ελεύθεροι ήταν από την αρχή οι  Άγγλοι πολίτες με την καθιέρωση της Αγγλικού τύπου αντιπροσωπευτικής – βουλευτικής «δημοκρατίας» μας το λέει ο φιλόσοφος Ρουσσώ. «Οι εγγλέζοι, νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι γιατί εκλέγουν βουλευτές, ψηφίζοντας  μια φορά κάθε πέντε χρόνια, αλλά βρίσκονται σε αυταπάτη, γιατί πραγματικά ελεύθεροι είναι μόνο για μια μέρα, την ημέρα της ψηφοφορίας. Εκείνη ακριβώς την ημέρα όποιον και να ψηφίσουν, ψηφίζουν  την σκλαβιά τους».

Το τέχνασμα αυτό για  τη δημιουργία πολιτών κατώτερου θεού και βουλευτών αρχόντων είναι τόσο επιτυχημένο, ώστε το καθιέρωσαν όλα  σχεδόν τα κράτη. Σ’ αυτού του είδους την «δημοκρατία», οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι –βουλευτές, για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι η εκλογή τους. Οπότε «ότι και να διδάσκουν περί αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας οι καθηγητές συνταγματικού δικαίου στα πανεπιστήμια , είναι με συγχωρείτε τρίχες». Δεν το λέω εγώ, το είπε ο  Φιλόσοφος, Οικονομολόγος,  και   καθηγητής  πανεπιστημίου στην Γαλλία Κορνήλιος Καστοριάδης. 

Στην σημερινή δημοκρατία με αντιπροσώπους, όλοι οι πολίτες έχουν πραγματικά το δικαίωμα  του «εκλέγειν», και θεωρητικά  του «εκλέγεσθαι»  αλλά αφού δεν έχουν την δυνατότητα να εμφανιστούν στο «Βήμα» των ΜΜΕ και να πουν τις απόψεις τους  δεν εκλέγονται αφού οι απόψεις τους είναι άγνωστες. Ούτε νέα κόμματα μπορούν να εμφανιστούν στο  «Βήμα» και επομένως δεν εκλέγονται.

Μόνο τα γνωστά και αξιόπιστα κόμματα της ολιγαρχίας εμφανίζονται στα ΜΜΕ και άρα αυτά έχουν πραγματικά το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Οπότε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση οι έχοντες το  δικαίωμα μόνο του εκλέγειν πολίτες, ψηφίζουν και κάθε φορά εκλέγεται ένας νέος «Μανωλιός που βάζει τα ρούχα του αλλιώς». 

Το ολιγαρχικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας μαϊμού, διαθέτει όλα τα χρώματα-κόμματα. Βαθύ μπλε, πράσινο, κόκκινο, ροζ, μαύρο, πολύχρωμο κτλ, ώστε ο ψηφοφόρος να μη στενοχωρηθεί αν δεν βρει το χρώμα του. Μετά τις εκλογές, το μόνο που μένει στους πολίτες είναι να κατηγορούν την ολιγαρχία και τους αντιπροσώπους-Βουλευτές που ψήφισαν. 

Κακώς όμως, γιατί η δουλειά τους είναι να είναι ολιγάρχες  όπως η δουλειά του κλέφτη είναι να κλέβει και του ξανθού να είναι ξανθός. Αν οι πολίτες δεν επέτρεπαν να κυριαρχούνται από την ολιγαρχία, το πρόβλημα του αν ο κυρίαρχος είναι αριστερός, δεξιός, κεντρώος, μέσα αριστερά έξω δεξιά ή φασίστας δεν θα είχε νόημα. Αυτή η Ερμαφρόδιτη αντιπροσωπευτική  δημοκρατία, οδηγεί σε απελπισία τους πολίτες, γιατί τους δημιουργεί τεράστια προβλήματα. Προβλήματα όπως  είναι  η καταπίεση και η φτώχεια, που έχει φθάσει το 80% της ανθρωπότητας. 

Στις  προηγμένες χώρες,  με τα σημερινά κριτήρια προηγμένες νοούνται όσες έχουν λεφτά, και όχι όσες έχουν ανθρωπιά και πολιτισμό, το ολιγαρχικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» φαίνεται να έχει ορισμένες φιλελεύθερες πλευρές. Οι άνθρωποι φαινομενικά έχουν κάποια δικαιώματα και υπάρχει κάποιος ελεύθερος τύπος αλλά εκείνοι που πραγματικά κυβερνούν είναι οι λίγοι.

Στην πραγματικότητα, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, βρισκόμαστε σε κατάσταση πολιτικής απάθειας, ανευθυνότητας,  κυνισμού, κομματισμού με  ποδοσφαιρικά κριτήρια, αδιαφορίας για τα κοινά  και τα πολιτικά, καθώς και σε κατάσταση μιας δυστυχώς αποχαύνωσης μέσα  στην καταναλωτική τηλεοπτική και διαδικτυακή αυτοϊκανοποίηση. 

Η  πραγματική Δημο-κρατία που δίδαξαν οι πρόγονοι μας έχει πεθάνει και μόνο οι πολίτες μπορούν να την αναστήσουν, ψηφίζοντας μη κατεστημένα  κόμματα που μιλάνε για συνταγματική καθιέρωση της άμεσης Δημο-κρατίας που δεν είναι σήμερα, τεχνικά, ουτοπία. Δυστυχώς στην Ελλάδα  την χώρα που γεννήθηκε η άμεση Δημο-κρατία, η παρούσα κυβέρνηση δημιούργησε ελπίδες προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά μετά την ακύρωση της ετυμηγορίας του δημοψηφίσματος του 2015, οι ελπίδες αναγέννησης της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις δολοφονήθηκαν.

Και η δολοφονία αυτή έδειξε ότι δεν φταίνε οι Τραμπ, Πέπε Γκρίλο, οι Αυστριακοί, οι Νεοναζί  οι φασίστες, αλλά τα «δημοκρατικά» κόμματα,  οι αντιπρόσωποι-βουλευτές και οι «δημοκράτες» αρχηγοί τους, Κλίντον, Ντ’Αλέμα, Μπλέρ, Ολάντ, Σρέντερ,  και οι ομότιμοι δικοί μας, διαχρονικά. Έτσι φθάσαμε στην εποχή του φασισμού, γέννημα θρέμμα   της Εγγλέζικης αντιπροσωπευτικής ψευδοδημοκρατίας ενώ η δημοκρατία του Δήμου είναι νεκρή και περιμένει τους πολίτες να την αναστήσουν με την ψήφο τους.