Λίγα γεράνια,  στοιχείο καλλωπισμού και ανάτασης…

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Όταν αντίκρισα το συνεργείο του Δήμου Ρόδου, να φυτεύει το μικρό παρτέρι στον κόμβο του κτηρίου ΕΟΤ ικανοποιήθηκα. Είναι το παρτέρι που αγκαλιάζει τον μεγάλο φίκο που δεσπόζει μπροστά από το κτήριο και χαρίζει τη δροσιά του σ’ εμάς τους απλούς χρήστες του.  Αμέσως  ο χώρος πλούτισε.   

Καιρός τώρα το κηπάκι έμενε ορφανό, ξεροστάλιαζε στις καιρικές συνθήκες χωρίς συντροφιά, χωρίς παρέα. Σήμερα γιορτάζει την άνοιξη με συντροφιά τα κόκκινα λουλούδια από γεράνια που επιλεγμένα τοποθετήθηκαν από τη Δ/νση Πρασίνου του Δήμου Ρόδου για να τονίσουν το χρώμα της δημιουργίας.    
Το ίδιο στοιχείο παρουσιάστηκε σε όλη την πόλη παρά το μέγεθος της. Πολλές γωνίες καλύφθηκαν, ευπρεπίστηκαν,  παρεδόθησαν στην αισθητική του χρώματος.
Γιατί όπως λέει και ο ποιητής «Είμαστε οι εραστές της Γης, λαβωμένοι βαριά από την ορμητική ομορφιά της»  
Το μεγάλο στοίχημα είναι η διάρκεια αντοχής τους από τις καιρικές συνθήκες. αλλά και από το ανθρώπινο χέρι.   

Το χέρι που χαδεύει αλλά και καταστρέφει, το χέρι που αγγίζει αλλά και ξεριζώνει. Είναι ο παράγοντας άνθρωπος ο οποίος από ήρεμο και αξιοπρεπές ον γίνεται επιθετικό και βάρβαρο. Η στιγμή γίνεται μοναδική μόνο μέσα από την παιδεία και την αποδοχή της συνύπαρξης με το «άλλο», μπορεί να βρεθεί η απάντηση. Είναι ο διαρκής διάλογος του «άρχοντα» άνθρωπου με τη Φύση κατά πόσο συνεργάζεται και συντρέχει σε μια κοινή διαδρομή για ένα βιώσιμο μέλλον. 

Ο άμετρος άνθρωπος χωρίς αίσθηση ικανοποίησης και ορίου, νοιώθει ηγεμόνας της φύσης, κατακτητής των φυτών, σατράπης της ηρεμίας που η φύση καλλιέργησε. 
Σίγουρα είναι απεχθές, αποκρουστικό, αντιπαθές να διακρίνεις κάποιον να ποδοπατά ένα λουλούδι, να  χλευάζει ένα κηπουρό, να πατάει με τις ρόδες του αυτοκινήτου ένα τριαντάφυλλο για να μπαρκάρει ευκολότερα. 
Είναι σαν να μουντζουρώνεις ένα όνειρο, μια ελπίδα μιας και τα άνθη έχουν συνδεθεί με τη χαρά , με τη σύζευξη, με την αναπαραγωγή, με την αναζωογόνηση. 
Κρατώντας τις λίγες ιδέες που εισέπραξα στο κοίταγμα των κόκκινων λουλουδιών απέναντι από το γραφείο μου, αναφώνησα:
 «από το λουλούδι γεννιέται ο  έρωτας και από τον έρωτα  το λουλούδι».