« Ένα χωριό ήταν το Μαρμαρίς και κοίτα πώς έγινε…»!
Πόσες φορές δεν ήρθε η φράση αυτή στο στόμα μας! Η Ρόδος διατηρεί τις δυνάμεις της στον τουριστικό στίβο, αλλά το άλμα έγινε στα απέναντι τουρκικά παράλια!

Με περίπου ένα εκατομμύριο τουρίστες το χρόνο το Μαρμαρίς προσπαθεί τώρα να βελτιώσει την ποιότητα που προσφέρει και να επιμηκύνει τη σεζόν σε 12 μήνες! Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο για αυτούς που μέσα σε λίγα χρόνια πέτυχαν τόσα πολλά. Πέτυχαν άλλωστε να λειτουργήσουν πέντε μαρίνες, σε 15 χρόνια, πράγμα βαθιά πληγωτικό για εμάς, που μένουμε και περιμένουμε…


Μπορεί η θάλασσά τους να μην έχει το ίδιο βαθύ μπλε χρώμα, αλλά εκεί ο τουρίστας αισθάνεται ότι… τον θέλουν. Πως είναι τιμή τους που τον υποδέχτηκαν κι έχουν ένα δραστήριο δήμαρχο τον Ali Acar- ξενοδόχο, με δύο ξενοδοχεία στο Μαρμαρίς- που έχει στόχους. Στόχους που υλοποιεί.

«Ένα χωριό ήταν το Μαρμαρίς και κοίτα πώς έγινε…»! Αυτό λέμε εμείς συχνά όταν μιλούμε για την εξέλιξή σας. Πως κάνατε λοιπόν αυτό το άλμα;
Το 1957 το Μαρμαρίς καταστράφηκε, σχεδόν ολοσχερώς, από ένα μεγάλο σεισμό. Η τουρκική κυβέρνηση έφερε τότε ακόμα και Γιαπωνέζους επιστήμονες προκειμένου να φτιάξουν δυνατά, αντισεισμικά κτήρια.

Χτίστηκαν πολλά διώροφα τα οποία οι κάτοικοι του Μαρμαρίς, παραχωρούσαν δωρεάν, για τη διαμονή τούρκων τουριστών που έρχονταν από την Ινσταμπούλ διότι το Μαρμαρίς, εξ αυτού του λόγου, είχε γίνει δημοφιλής προορισμός τη δεκαετία του ΄60. Το 1967 οι περισσότεροι τουρίστες μας ήταν Τούρκοι ενώ σπάνια περνούσαν και κρουαζιερόπλοια που έρχονταν από τη Ρόδο. Έχουμε αυτές τις φωτογραφίες. Μετά το ΄80 είχαμε στρατιωτική χούντα αλλά ύστερα ο Τουρκούτ Οζάλ ξεκίνησε ένα μεγάλο τουριστικό κίνημα σε όλη τη χώρα που κατέστησε τελικά το Μαρμαρίς μεγάλο τουριστικό προορισμό για την Τουρκία.

Από ποιες χώρες ήταν οι τουρίστες που σας επισκέπτονταν τότε;

Ιταλοί, Γάλλοι, Σκανδιναβοί, Γερμανοί. Μεταξύ 1985 και 1995 το Μαρμαρίς έγινε πολύ δημοφιλής προορισμός για τους Ολλανδούς. Τότε όμως άλλαξαν και οι τιμές, μπήκε φόρος στα αλκοολούχα ποτά, το ηλεκτρικό ρεύμα έγινε πολύ ακριβό κι όλα αυτά ίσχυαν και για τους τουρίστες μας. Σήμερα έχουμε διαπιστώσει ότι πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία. Αν χάσεις την ισορροπία τότε αρχίζεις να χάνεις.

Είμαστε υπερφορτωμένοι στην παραλία του Μαρμαρίς όπου συγκεντρώνεται ο μεγάλος τουριστικός όγκος. Το κράτος πρέπει να σταματήσει να δίνει επιπλέον άδειες και ο ιδιωτικός τομέας να επενδύει. Έχουμε 65.000 κλίνες και δεν χρειαζόμαστε περισσότερες. Αυτό που χρειάζεται είναι βελτίωση της ποιότητας που προσφέρουμε. Κάθε τουριστικό θέρετρο έχει τις δικές του φυσικές ομορφιές και μπορεί να χάσει κάποιες από αυτές με κάθε επιπλέον άδεια που δίνεται.

Οι Βρετανοί γιατί σας «αγάπησαν» τόσο;

Με την άνοδο και πάλι των ξενοδοχείων-διαμερισμάτων που είναι αυτοδιαχειριζόμενα, τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια, φιλοξενούμε ʼγγλους τουρίστες με χαμηλό εισόδημα. Από το 1995 και μετά γίναμε διάσημος προορισμός για τους Βρετανούς και ακολουθούν οι Ολλανδοί, οι Βέλγοι, οι Σκανδιναβοί.

Έχουμε 500.000 Βρετανούς το χρόνο από το περίπου ένα εκατομμύριο τουρίστες που μας επισκέπτονται. Είναι ευπρόσδεκτοι οι Βρετανοί, τους θέλουμε, αλλά από το 2004 που είμαι δήμαρχος κάνω μια προσπάθεια αναδόμησης της πόλης. Θέλω να διώξω όλα τα παράνομα κτήρια, να κλείσω όλα τα παράνομα ή ύποπτα μπαρ, να κάνω το Μαρμαρίς ποιοτικό ώστε να μην προσφέρουμε φθηνό τουρισμό και σε ένα βαθμό το έχω καταφέρει να συμβαδίζουν η ποιότητα με την ποσότητα. Τα πεντάστερα ξενοδοχεία που λειτουργούν Μάιο με Οκτώβριο κατακλύζουν πια την παραλιακή ζώνη.

Έχουμε και τα «Γκουλέτς», τα καραβάκια που την δεκαετία του ΄60 λειτουργούσαν σαν ψαράδικα και τώρα ενοικιάζονται από πλούσιους αμερικανούς και ρώσους τουρίστες που τα χρησιμοποιούν σαν ιδιωτικά πλωτά ξενοδοχεία.

Πεντάστερα με all inclusive! Κι αναρωτιόμασταν εμείς τα προηγούμενα χρόνια γιατί έρχονται όλοι στο Μαρμαρίς!

Ναι, αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος. Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί στην ποιότητα που προσφέρει το σύστημα με το βραχιολάκι στο φαγητό, το ποτό και τις υπηρεσίες. Τα μεγάλα ξενοδοχεία μπορούν να το αντέξουν και να έχουν υψηλά στάνταρτς, δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τα μικρά κι αυτό είναι ένα κρίσιμο θέμα, που μας απασχολεί.

Πώς τα καταφέρατε μέσα σε λίγα μόλις χρόνια να λειτουργήσετε πέντε (!) μαρίνες;

Έχουμε τέσσερις μαρίνες σε αυτή την παραλία και μία πολύ κοντά στο Μαρμαρίς. Η μία είναι Νομαρχιακή και συνολικά έχουν 5.000 θέσεις. Έχουμε επίσης ένα μεγάλο λιμάνι με κρουαζιερόπλοια.

Η διαφορά με τη Ρόδο είναι ότι σε εσάς βλέπουμε μεγάλα κρουαζιερόπλοια . Εμείς γιότ εσείς κρουαζιερόπλοια. Κι εσείς μπορείτε να φτιάξετε μαρίνες, σε πιο απόμερα μέρη ίσως κι όχι στην παραλία. Πολιτική βούληση χρειάζεται. Όμως και σε εμάς δεν είναι ακόμα εύκολο να γίνονται πράγματα. Για να γίνει μία μαρίνα χρειάζονται τριάντα αδειοδοτήσεις, και γραφειοκρατία.

Φτιάξαμε την πρώτη μαρίνα το 1995. Τα τελευταία δέκα χρόνια έγιναν οι υπόλοιπες. Μέσα σε 15 χρόνια κάναμε τέσσερις μαρίνες. Σε όλη την Τουρκία οι μαρίνες έγιναν τα τελευταία 15 χρόνια.

Είστε δήμαρχος ήδη επτά χρόνια και έχετε άλλα τρία για την ολοκλήρωση της δεύτερης πενταετίας σας. Ποιους στόχους έχετε για την πόλη σας;

Τα επτά πρώτα χρόνια προχώρησα σε βασικές αλλαγές για να γίνει το Μαρμαρίς μία μοντέρνα ευρωπαϊκή πόλη. Ένα από τα μεγαλύτερα έργα μου ήταν το αποχετευτικό δίκτυο. Φτιάξαμε τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τα πάρκα, την πρόσβαση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Στόχος μας είναι ο τουρισμός των 12 μηνών και προς αυτή την κατεύθυνση θα προχωρήσω. Στο κέντρο της πόλης λειτουργεί ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ το οποίο είναι παλιό κτήριο. Θα το γκρεμίσω για να δημιουργήσω μια μεγάλη πλατεία με πολύ πράσινο.

Το δεύτερο σχέδιό μου είναι στο λιμάνι να δημιουργήσω μια μεγάλη ζώνη διασκέδασης, για όλες τις ηλικίες και το τρίτο είναι ένα μεγάλο συνεδριακό κέντρο το οποίο εκτός από τους συνεδριακούς χώρους θα περιλαμβάνει θέατρα και χώρους πολιτισμού που θα φέρουν κόσμο και το χειμώνα.

Επισκέπτεστε τη Ρόδο; Πώς σας φαίνεται;

Ναι, έρχομαι συχνά και την περπατάω. Η τελευταία φορά ήταν τον περασμένο Νοέμβρη που ήρθα με μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά σε ιδιωτική επίσκεψη. Μου αρέσει το κέντρο της πόλης, η Παλιά Πόλη- είναι ένα καλό παράδειγμα πώς μπορεί να διατηρηθεί ζωντανό ένα ιστορικό μνημείο- μου αρέσει η φύση.

Τα τελευταία 10 χρόνια όμως, όταν σας επισκέπτομαι, αισθάνομαι ότι το νησί της Ρόδου χρειάζεται έναν αέρα ανανέωσης. Χρειάζεται να αλλάξει. Ο ιδιωτικός τομέας δεν φαίνεται να φέρνει κάτι στα ξενοδοχεία και στον τρόπο που χτίζονται τα κτήρια. Κάτι λείπει.

Η κατάργηση της Visas για τους Τούρκους τουρίστες που έχουν πράσινο διαβατήριο και θέλουν να επισκεφτούν τη Ρόδο, θα πρέπει να σας ικανοποιεί.

Βεβαίως, είναι μια πολύ θετική εξέλιξη γιατί υπάρχει μεγάλη επιθυμία να σας επισκεφτούν τούρκοι για τουρισμό. Όσοι όμως δεν έχουν πράσινο διαβατήριο και είναι η συντριπτική πλειοψηφία των τούρκων πολιτών, θέλουν επίσης να σας επισκεφτούν. Μέχρι τώρα πρέπει να πάνε στη Σμύρνη και για μία εβδομάδα να μπλέξουν στη γραφειοκρατία, κάτι που λειτουργεί αποτρεπτικά.

Το Μαρμαρίς είναι η πύλη της Τουρκίας προς τη Ρόδο. Ένα ελληνικό προξενείο εδώ που συγκεντρώνονται ένα εκατομμύριο τουρίστες το χρόνο, οι περισσότεροι από τους οποίους θέλουν να έρθουν και προς τη Ρόδο θα ήταν κάτι πολύ καλό αν γίνει. Κυρίως οι τούρκοι τουρίστες, ξοδεύουν χρήματα τρώγοντας και ψωνίζοντας και χαίρονται πάντα όταν συναντούν Έλληνες. Αισθανόμαστε αδέλφια σας, μπορούμε να καταλάβουμε την κουλτούρα σας, να πιούμε μαζί ρακί και να πούμε «στην υγειά σου».
Έλληνες και Τούρκοι είμαστε το μισό ενός μήλου.