Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας


«Τύχη είναι η υποτιθέμενη «δύναμη» που αποδίδεται σε έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα και η οποία είναι σε θέση να επηρεάσει, πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, γεγονότα και καταστάσεις ώστε να έχουν θετική κατάληξη. Στην αρχαιότητα η τύχη ήταν θεά, κόρη του Ερμή και της Αφροδίτης, και λατρευόταν από τους αρχαίους έλληνες ως προστάτιδα των πόλεων.» - Βικιπαίδεια, Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια του Διαδικτύου.

Κάθε φορά που συναντιέμαι με ανθρώπους όπως η Ελευθερία Ντεκώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, όχι λόγω της βαρύτητας της προσωπικότητάς τους όσο της ευκαιρίας να αντλήσεις μέσα από μια συζήτηση τα ερεθίσματα εκείνα που σε ωθούν να γίνεις καλύτερος ως άνθρωπος. Η Ελευθερία Ντεκώ είναι η γυναίκα που φώτισε κυριολεκτικά το υπερθέαμα των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ως Διευθύντρια και Σχεδιάστρια Φωτισμών. Είναι η Ελληνίδα που απέσπασε το διεθνές βραβείο ΕΜΜΥ τον Σεπτέμβριο του 2005 για την εξαιρετική δουλειά της στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτό δεν ήταν τυχαίο.

Τυχαίο θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν το γεγονός ότι ασχολήθηκε με το φως. Όμως όλα τα υπόλοιπα είναι απλά αποτέλεσμα σκληρής εργασίας και δημιουργικότητας. Σίγουρα τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι παρά το τεράστιο βιογραφικό της και την αξιοζήλευτη δραστηριότητά της παραμένει σεμνή και αφοσιωμένη σ’ αυτό που κάνει, με άποψη και στυλ μοναδικό.

Θα μπορούσα να αναπτύξω πάρα πολλά θέματα από την τελευταία μας συζήτηση κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στη Ρόδο. Από όλα όσα είπαμε όμως θα κρατήσω μια φράση που μου είπε αυθόρμητα: «Η αναζήτηση όσων δεν έχουμε είναι απόδειξη της δυστυχίας που βιώνουμε».

Σ’ αυτή τη φράση ίσως να βρίσκεται αποτυπωμένη η ουσία της ζωής. Κάθε άνθρωπος γεννιέται με κάποια χαρακτηριστικά και κάποιες ικανότητες. Σίγουρα καθένας μας επιθυμεί το καλύτερο για τον εαυτό του και προσπαθεί να το διεκδικήσει. Που σταματούν όμως τα όρια της επιθυμίας και που ξεκινούν εκείνα της μιζέριας;

Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε την κακή μας μοίρα για όσα δεν μας έφερε ή για όσα μας στέρησε. Είναι όμως δύσκολο να παραδεχθούμε ότι και αυτά που έχουμε, για άλλους ανθρώπους δεν είναι δεδομένα. Το γεγονός για παράδειγμα ότι ξυπνάμε και η ζωή μας δεν κινδυνεύει από τον παραλογισμό μιας αδέσποτης βόμβας, δεν συμβαίνει σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Κάποιοι ίσως στενοχωριούνται που δεν μπορούν να αγοράσουν ένα ζευγάρι παπούτσια. Τι θα έλεγαν όμως σε έναν συνάνθρωπο μας που έχασε τα πόδια του;

Αν τελικά η ευτυχία είναι στάση ζωής, τότε το πρώτο βήμα της είναι η αποδοχή της πραγματικότητας και η εκτίμηση αυτών που μας δόθηκαν. Το επόμενο βήμα είναι η εξέταση εκείνων που μπορούν να αλλάξουν, θέτοντας μικρούς και ρεαλιστικούς στόχους. Ευτυχώς ή δυστυχώς οι μεγάλες αλλαγές διέρχονται μέσα από τις μικρότερες. Πρώτα μαθαίνουμε να περπατάμε και κατόπιν να τρέχουμε. Είναι η σοφία της φύσης που επιβάλλει να γίνουν έτσι. ʼλλωστε και η τύχη αυτή την σοφία την αποδέχεται όπως είναι. Επειδή απλά υπάρχει, όπως θα έλεγε και ο Νεύτωνας.

Ακόμα και η κακοτυχία έχει την αξία της. Πριν βιαστούμε όμως να ρίξουμε εκεί την υπαιτιότητα μιας καταστροφής, φρόνιμο θα ήταν στην όλη διαδικασία να εξετάσουμε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για να την αποτρέψουμε. Προφανώς πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν λάβαμε υπόψη. Και τελικά προκύπτει το ερώτημα: Αν στην αποτυχία ευθύνεται η τύχη να προκύψει κάτι που δεν είχαμε προβλέψει, μήπως και στην επιτυχία ευθύνεται το ίδιο όσον αφορά το να μην προκύψει εκείνο το μικρό γεγονός που θα τα κατέστρεφε όλα;