Εις μνημόσυνο αιώνιον: Αρχιμανδρίτης Λεόντιος Πετρίδης, ο σεμνός και αγαπητός Δωδεκανήσιος κληρικός

Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ. Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου

Συμπληρώθηκαν την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017 σαράντα ημέρες από την οσιακή κοίμηση (ανακοπή καρδιάς), ενός σεμνού, υπερήφανου, αξιοπρεπούς και καλού ιερομόναχου του αειμνήστου Λεοντίου Πετρίδη κατά κόσμον Μιχαήλ Πετρίδη.
 
Γεννημένος το 1937 πριν 80 χρόνια δηλαδή στη Μονόλιθο, στα χρόνια της προπολεμικής και κατοχικής περιόδου φοίτησε στο Μονόλιθο στο δημοτικό σχολείο. Ήτανε πνευματικό παιδί-μοναχοπαίδι του μακαριστού παπά-Κλήμη Διακομανώλη, όπου ο ηρωικός αυτός βρακοφόρος παπάς, του έδειξε τον δρόμο της πίστης και της αγάπης του για τον Χριστό και την εκκλησία.

Μετά την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου, τελειώνοντας το δημοτικό σχολείο, πήγε στην Πατμιάδα εκκλησιαστική σχολή για δύο χρόνια μετά στο νυχτερινό Βενετόκλκειο Γυμνάσιο στο εξατάξιο όπου δούλευε συγχρόνως σε χρυσοχοείο στην Παλιά Πόλη όπου εξασκούσε το ταλέντο του σε σχεδιασμούς χειροποίητων κοσμημάτων.

Μετά το Γυμνάσιο τελείωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου σαν δάσκαλος, δίδαξε στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια «Παπαϊωάννου» στην Αθήνα, όπου πήρε τη σύνταξή του.

Τις ελεύθερες ώρες του ασχολιόταν με τη ζωγραφική και την αγιογραφία.Το 1994 επί μητροπολίτη Ρόδου Αποστόλου Διμέλη, χειροτονήθηκε διάκονος και αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε, λίγια χρόνια στην εκκλησία του Αποστόλου Θωμά στο Μονόλιθο, στον Άγιο Παντελεήμονα Παλιάς Πόλης και στον Ευαγγελισμό Ρόδου.
Ανήσυχο πνεύμα ο Μιχάλης (Λεόντιος) Πετρίδης. Αγαπούσε και τα δύο ονόματά του, όπως και τη δασκαλική και την εκκλησία και την ηρωίδα όπως έλεγε μητέρα του. Την γηροκόμησε με περισσή αγάπη και αυταπάρνηση.

Στα χέρια μου έχω γράμμα των Μονολιθιατών για τη χαρά που ένιωσαν ότι θα γινόταν κληρικός στο χωριό του, όπου μικροί και μεγάλοι συνηγορούσαν και συνυπόγραφαν. Του αφιερώνω ευλαβικά τις λίγες αυτές γραμμές σε ένα αθόρυβο, ανήσυχο και αξιαγάπητο κληρικό-δάσκαλο.

Δίδασκε με τη σιωπή του που έλεγε πολλά. «Κρείττον την σιγήν από του λαλείν... έτσι όπου πέρασε άφηνε τη δική του σφραγίδα. Με τίμησε σε πανηγύρεις και εκδηλώσεις μας. Πάντα καμάρωνε και μου έλεγε «μου αρέσεις που τα λες όλα έξω από τα δόντια και είσαι αληθινός και ντόμπρος».

Το ίδιο και εγώ και το ήξερε. Στις απέραντες ώρες της μοναξιάς του όπου αποσύρθηκε στην Καλλιθέα στην Αθήνα, τον επισκέφθηκα και του γνώρισα πνευματικούς αδελφούς εκεί τηλεφωνιόμασταν και πάντα τον εμνημόνευα. 

Εισέπραξε αδικία, πόνο και μοναξιά, που τον έκανε πιο σοφό, και ιεροπρεπή όσο ποτέ. Βλέποντάς τον σε σύγχρονες φωτογραφίες βλέπεις την ωριμότητα και τη βιβλική μορφή οσίου κληρικού. Έτσι και η κοίμησή του. Ήρεμα, γαλήνια απλά και αθόρυβα. 

Συγγενείςκαι φίλοι, πνευματικά του παιδιά οι λίγοι και όχι το πλήθος γνωρίζουν το βάθος και την προσφορά πόσους βοήθησε, ελέησε και στήριξε από δάσκαλος μέχρι πρόσφατα ως κληρικός. 

Κηδεύτηκε από το ναό του Ευαγγελισμού Ρόδου και ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Παραμυθίας μαζί με το σύγχρονο κατά Χριστον σαλόν, τον όσιο ιερομόναχο Χρυσόστομο Μουστάκα, από τα Κοσκινού. 

Είναι συγκινητικό που όσα είχε σε χρήματα, σε εκκλησιαστικά είδη, βιβλία και το σπίτι του την Καλλιθέα τα άφησε στη μονή της μετάνοιάς του, που είναι η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης στην Ιξιά. Ο Θεός να τον αναπαύσει με τους αγίους και δικαίους. Η ευχή του μαζί μας. Αμήν.