Η ωραία του πέραν

Γράφει η Ρένα Παπακωνσταντίνου

Τι θέση έχει το ρομάντζο στην εποχή μας; την εποχή όπου τα μάτια δε θωρούν, Το άγγιγμα έχει χαθεί ανεπανόρθωτα από μία πιθανή σχέση. Τα μάτια εντυπωσιάζονται μόνο από τις ίντσες της οθόνης, η καρδιά αυξάνει τους παλμούς στη θέα από μαγικά μηλαράκια στην συσκευή και τα χέρια χαϊδεύουν οθόνες, άλλοτε σταθερά, άλλοτε ανεβοκατεβαίνοντας αφηρημένα και απροσδιόριστα.

Σε μία τέτοια εποχή λοιπόν, μία παράσταση που πραγματεύονταν ένα κλασικό ρομάντζο εποχής,  άντεξε στη σκηνή και στο χειροκρότημα τρία ολόκληρα χρόνια. Είχα ακούσει για αυτήν από τον πρώτο χρόνο που ανέβηκε, όμως δεν έτυχε να πάω. Όταν όμως συνειδητοποίησα ποιος ήταν ο πρωταγωνιστής, έτρεξα αμέσως ν' απολαύσω την ερμηνεία του.

"Γιώργος Παπαγεωργίου", για μένα φετινή αποκάλυψη στα θεατρικά δρώμενα, στην παράσταση σταθμό για αυτή τη χρονιά " Η Δύναμη του Σκότους".
Θέατρο "Νέος Κόσμος", Δευτέρα βραδάκι και είναι η τελευταία παράσταση. Ο καιρός είναι ήπιος και ο ξάστερος ουρανός σου ανεβάζει τη διάθεση.  Η πρόσβαση με το ΜΕΤΡΟ είναι εύκολη και φτάνω γρήγορα στον προορισμό μου.

Ο κόσμος την ώρα που φτάνω είναι λιγοστός, Ε ναι και ότι ήμουν εκεί αρκετά νωρίτερα από την ώρα της παράστασης. Το φουαγιέ είναι πολύ όμορφο και το μπαρ διαθέτει υψηλής ποιότητας προϊόντα.  και το αφηρημένα τους πίνακες που κοσμούν τους τοίχους και ξαφνικά το βλέμμα μου πέφτει σ' έναν νέο που ψάχνει κάτι αφίσες για τον "Αρίστο".
 


Δεν αργώ να καταλάβω ότι πρόκειται για τον ταλαντούχο ηθοποιό που εξαιτίας του βρέθηκα ως εκεί. Τον κοιτώ και άμεσα αντιλαμβάνομαι ότι αυτό σημαίνει ηθοποιός. Ν' ανεβαίνεις στη σκηνή και το ανάστημά σου ν' ανεβαίνει, η ηλικία σου να διπλασιάζεται ή να εκμηδενίζεται, η ανέμελη ξεγνοιασιά των νιάτων σου να μετατρέπεται σε ωριμότητα παροιμιώδη. Ένας καθημερινός μοντέρνος νέος που τώρα τον Κοιτά και απορώ πώς μεταμορφώνεται σε έναν δύσκολο ρόλο με τόσο ταλέντο.

Η ώρα περνά γρήγορα και η πόρτα για την είσοδο στην κεντρική σκηνή ανοίγει. Παίρνω ήσυχα τον δρόμο για την θέση μου μιας και το ρομάντζο δεν ξεσήκωσε καμία από την παρέα μου, πόσο μάλλον το αρσενικό της οικογένειας κι έφτασα εκεί απολύτως μόνη.

Σε λίγα λεπτά με τα φώτα ανοιχτά, εμφανίζονται στη σκηνή δύο νέοι με ρούχα εποχής και τον νεαρό να κρατά μια κιθάρα. Ζωντανά και η μουσική με τον Γ.Μακρίδη.   "Τικ Τικ τίκι τίκι τίκι τακ, κάνει η καρδιά μου σαν σε βλέπω να διαβαίνεις....." τραγουδάω κανταδόρος στην αγαπημένη του. Λέει ότι είναι η τελευταία παράσταση και είναι πολύ συγκινημένος και συνεχίζει ν' αυτοσχεδιάζει μιλώντας με όποιον επιλεγεί από το κοινό, να κάνει χιούμορ και να δημιουργεί ένα κλίμα αμεσότητας με τον θεατή.

Πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι στο κατάμεστο θέατρο, οι άντρες είναι μόνο οχτώ!!! «Δεν πειράζει «λέει και αυτοί καλοί είναι, υπάρχει ακόμα μία μικρή ελπίδα. Είναι εμφανής η άνεσή του με τη μουσική καθότι έχει το δικό του συγκρότημα POLKAR που ξεσηκώνει τους πάντες σε κάθε συναυλία του.

Χωρίς να το καταλάβεις, ξαφνικά γίνεται άλλος, ο ερωτευμένος Αιμίλιος. Γραμμένο το 1920, το ερωτικό ρομάντζο του Δημήτριου Παπαδόπουλου βγαίνει από τη σκονισμένη βιβλιοθήκη και γίνεται παράσταση, ύστερα από την τεράστια επιτυχία που γνώρισε τους λαϊκούς θιάσους της εποχής, τα γνωστά μπουλούκια. Η ερωτική ιστορία του Αιμίλιου και της Ερμιόνης ξαναζωντανεύει σε μία παράσταση που υπερασπίζεται με πάθος τον "μαύρο" ρομαντισμό της εποχής.

Ο ανεκπλήρωτος και μοιραίος έρωτας των δύο νέων έρχεται από τα στενά του Βοσπόρου να σε συναντήσει τους δύο ηθοποιούς που μας ταξιδεύουν στην ιστορία που συγκίνησε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας.

Η σκηνοθεσία είναι της Θεοδώρας Καπράλου και του Γιώργου Παπαγεωργίου και η μουσική του Γιώργου Μαυρίδη, που εμφανίζεται και ζωντανά στη σκηνή.

Δεν πρέπει να παραλείψω να σχολιάσω την "Ωραία του Πέραν" την Αντιγόνη Φρυδά, που μαγεύει με το σκέρτσο της, τις κινήσεις της και την εύθραυστη παρουσία της. Η ευκολία της στις εναλλαγές ρόλων αποδεικνύει την τιμή της ικανότητας στο χώρο που επέλεξε να δραστηριοποιείται. Μία εξαιρετική ηθοποιός που τιμά τον θεατή απέναντί της, αντάξια του πληθωρικού και μοναδικά ερωτευμένου  Αιμίλιου- Γιώργου Παπαγεωργίου.

Η συγκίνηση είναι διάχυτη προς το τέλος της πλοκής και πεποίθηση ίδια με όλες τις εποχές. Ο έρωτας είναι ικανός να καταστρέψω ακόμα και την ίδια την ύπαρξη.  είναι θύελλα, είναι σεισμός, είναι τυφώνας. Σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Αν είσαι τυχερός και τον αντέξεις, διασώζεσαι, αλλιώς η ύπαρξη αφανίζεται και η καρδιά σταματά να χτυπά. Παύει να υπάρχει ο ένας χωρίς την απόλυτη ταύτιση με τον άλλον.
 


Το χειροκρότημα είναι δυνατό στο τέλος της παράστασης και ο κόσμος όλος μαγεμένος από την γλύκα της αγάπης και του έρωτα.

Κατευθύνομαι προς τα καμαρίνια όπου κόσμος αρκετός περιμένει να συγχαρεί τους πρωταγωνιστές. Οι περισσότεροι γνωστοί τους, αγκαλιάζονται σφιχτά και ανταλλάσσουν λόγια θαυμασμού και ικανοποίησης. Και οι δύο χαιρετούν θερμά όποιον τους επισκέπτεται και αφήνουν να φανεί ο πλούσιος σε αισθήματα εσωτερικός κόσμος τους.

Όταν φτάνει η σειρά μου του συστήνομαι και αμέσως καταλαβαίνει για ποιο άρθρο του μιλάω. "Ώστε μ’ εντόπισες λοιπόν"  αποκρίνεται. Με ευχαριστεί θερμά και δίνουμε ραντεβού στην επόμενη παράσταση που σκηνοθετεί στην ίδια σκηνή τον "Αρίστο". Θα το δούμε παρέα λοιπόν, συμφωνήσαμε και οι δύο.

Βγαίνω στη Λεωφ.Καλλιρόης και προχωρώ προς το ΜΕΤΡΟ. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου το τραγούδι της παράστασης:

" Κοίτα με κοίτα με πρώτη μου αγάπη,
Σήμερα είμαι εδώ,
Σήμερα είμαι αύριο δεν θα μαι,
Θα πάω στην Πόλη,
Θα πάω στην Πόλη πρώτη μου αγάπη,
Τι να σου φέρω.
Φέρε μου να πιω Γλυκιά μου αγάπη,

Φέρε μου φέρε μου πικρό φαρμάκι να φαρμακωθώ.
Κοίτα με κοίτα με πρώτη μου αγάπη σήμερα είμαι εδώ..."

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου Γιώργο Παπαγεωργίου και σε όλους όσους παραμένουν αθεράπευτα ρομαντικοί στην πιο αδέσποτη εποχή που ζούμε.