Ο κύριος Τζίμης της καρδιάς μου

Γράφει η
Ρένα  Παπακωνσταντίνου
εκπαιδευτικός  Α’ βαθμιας εκπαίδευσης

 

Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, άλλα τόσα θυμάμαι και όλα όσα σχετίζονται με την ύπαρξη ενός ανθρώπου- σταθμού για την οικογένειά μου. Στα παιδικά μου χρόνια δεν γνώριζα το μέγεθος της προσωπικότητάς του, γνώριζα όμως το πόσο χώρο καταλάμβανε  στην καρδιά του πολυαγαπημένου μου πατέρα.

Γι' άλλους ο κύριος Δημήτριος Κρεμαστινός,  ο Υπουργός,  ο βουλευτής, ο καθηγητής,  ο ιατρός, ο γνωστός καρδιολόγος....
Για μένα απλά ο κύριος Τζίμης.
Από πού να ξεκινήσω όταν πρόκειται να μιλήσω για κάποιον Με τόσες διαφορετικές προεκτάσεις στην ζωή του. Θυμάμαι μέρες γιορτινές που θα ερχόταν στο νησί για διακοπές τον πατέρα μου να παραληρεί από ευτυχία. Ο άνθρωπος που τόσο του άρεσε να μονάζει  στην προσωπική του ζωή και να ρουφά το νέκταρ της ποίησης και της λογοτεχνίας σε χαλαρούς σπιτικούς ρυθμούς, ξαφνικά μεταμορφωνόταν σε άνθρωπο κοινωνικό και εξωστρεφή. Ήθελε να βγει και να πάει τον αδελφικό του φίλο στην ταβέρνα που ήξερε ότι θα γευτεί  αγαπημένα του εδέσματα, να του πάρει παραδοσιακά γλυκά που ήξερε ότι λαχταρά και να τον κάνει να περάσει όσο πιο όμορφα μπορούσε.

Πιο πολύ όμως παραμένουν χαραγμένες μέσα μου οι εικόνες όπου οι δυο τους κάθονταν απομονωμένοι και σαν γνώστες  και λάτρεις των μεγάλων φιλοσόφων και ρητόρων, ακολουθούσαν πιστά τους κανόνες του διαλόγου και ανέλυαν ατελείωτα θέματα ιστορικού, πολιτικού και πολλών άλλων περιεχομένων θέματα  κοιτώντας στα μάτια με απόλυτο σεβασμό ο  ένας τον άλλο.
Όσο μεγάλωνα εγώ, τόσο μεγάλωναν και τα έργα του κυρίου Τζίμη. Ώσπου μία μέρα ανακοινώνει στον πατέρα μου ότι θέλει να εμπλακεί με την πολιτική. Ίσως και να ήταν η πρώτη φορά που ο πατέρας μου να διαφώνησε μαζί του. 
" Εσύ είσαι ταγμένος στην επιστήμη σου, πρέπει να κάνεις έρευνα, γιατί θέλεις να μπλέξεις με τα πίτουρα;"
Όμως το μικρόβιο είχε ήδη εισαχθεί από τον δεινό ρήτορα της σύγχρονης εποχής και όχι αυτών  που μελετούσαν χρόνια τώρα τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Εκεί φάνηκε η ανιδιοτέλεια της φιλίας τους, όταν ο Σοφοκλής Παπακωνσταντίνου αν και κομματικά ποτέ δε στιγματίστηκε, έκλινε σαφέστατα  στην οικογένεια που μπήκε ως γαμπρός με  πρωτοστάτη τον Πατριάρχη Νικόλαο Σορωνιάτη στη δεξιά παράταξη, στήριξε με όλη του την δύναμη την απόφαση του φίλου του ερχόμενος σε ρήξη ακόμα και με τον αγαπημένο του πεθερό. Ακόμη  χαμογελώ Όταν Θυμάμαι τα σχόλια του παππού για την επιλογή του κυρίου Τζίμη, καθώς και τους χαρακτηρισμούς για τον  αρχηγό αυτού του κόμματος. Ακόμη και ο ίδιος γελούσε στο άκουσμά τους και αρέσκονταν συχνά τα δύο φιλαράκια να προκαλούν τον  γηραιότερο ,αλλά σε δυναμισμό ακμαιότατο παππού.

Η Χάλκη αποτελεί σημείο αναφοράς,  αφού εκεί περάσαμε τις ωραιότερες καλοκαιρινές διακοπές, απολαμβάνοντας τα κρυστάλλινα νερά του λιμανιού της με τα σπιτάκια σαν κολιέ πολύχρωμο στον  λαιμό της και τον  Αι-Γιάννη μπροστάρη στους χορούς και τα πανηγύρια.... Χαλκίτικο γαριδάκι, μακαρόνια με τις μύγες,  αστακοί, κατσικάκι στον ξυλόφουρνο και ότι καλύτερο έβγαζε ο τόπος, όλα στο τραπέζι μας πεσκέσια των κατοίκων στο τιμημένο τέκνο  τους που έκανε το όνομα του νησιού τους ξακουστό στα μεγάλα σαλόνια της Αθήνας κι όχι μόνο  κι έγινε προορισμός για τα πολυτελή σκάφη τους, να συναντήσουν τον καλό τον φίλο το καλοκαιράκι στις ακρογιαλιές.

Πόσες προσωπικότητες δε γνώρισα εκεί, πόσους αξιόλογους επιστήμονες εξαιτίας του.
Ο πατέρας μου συνήθιζε να μου λέει: “Εγώ έχω έναν φίλο καρδιακό, είναι ο αδελφός που δεν έχω,  ο Τζίμης." Το’λεγε και καμάρωνε τόσο πολύ. Πόσες ιστορίες μού είχε πει σε χαλαρές στιγμές μας, τους έρωτές τους, τις δυσκολίες τους, τα όνειρά τους,τις ανησυχίες τους.
Από ένα σημείο και μετά ο κύριος Τζίμης έγινε μου έλεγε, Τζίμης και Τζένη. Παντού μαζί, μεγάλος έρωτας. Πόσα πειράγματα δεν έκαναν στην κυρία Τζένη για όλες αυτές τις αιθέριες υπάρξεις που τον περιτριγύριζαν καθημερινά είτε στο ιατρείο του, είτε στην πολιτική.

Τον θυμάμαι αμυδρά να τραγουδά τη "Μυρτιά" του Μίκη Θεοδωράκη και να κοιτά γλυκά με τα όμορφα πράσινα μάτια του  έξω από το υπέροχο σπίτι στο λιμάνι της Χάλκης στον δρομο που έχει το όνομα του πατέρα του που υπήρξε ο πρώτος Δήμαρχος του νησιού.Σε όλες τις φάσεις της ζωής μου ήταν παρών, είτε ευχάριστες, είτε δυσάρεστες.
Τα λόγια του μετρημένα και φειδωλά, όμως το νόημά τους πολυσήμαντο και ουσιαστικό.
Στην απώλεια του αγαπημένου μου Λούη, μέσα στην συντριβή μου, τον θυμάμαι να με αγκαλιάζει και να μου λέει με νόημα ότι είναι εδώ πάντα για μένα και μετά να μου ψιθυρίζει ότι ο πατέρας μου του είχε πει ότι γράφω και εγώ, σαν εκείνον και μάλιστα έκρινε ότι έγραφα καλά κι εκείνος  το διαπίστωσε  εκεί στην άσχημη εκείνη ώρα. Χάρηκα για αυτό και ένιωσα ικανοποίηση που ο πατέρας μου είχε επισημάνει κάτι τέτοιο κι ας μην είχε προλάβει να πιάσει στα χέρια του τα πιο ώριμα γραπτά μου.
Δεν θα ξεχάσω την προεκλογική εκστρατεία στο πολιτικό του γραφείο στην Καναδά, στη Ρόδο όπου τηλεφωνούσα σε όλα τα νησιά και μιλούσα με ανθρώπους γι' αυτόν: “Κορίτσι μου εγώ Θα ψηφίσω τον γιατρό, δεν είμαι ΠΑΣΟΚ, αλλά Θα ψηφίσω τον άνθρωπο,  όχι το κόμμα."

Πόσα λόγια λατρείας άκουσα από ηλικιωμένους για τον γιατρό της καρδιάς τους, πόσο υπερήφανη  ένιωθα γι' αυτόν που τόσο αγαπούσα!!!

Αρχάγγελος, ένα άλλο  μεγάλο κομμάτι της ζωής του συνδεδεμένο άμεσα με τα παιδικά του χρόνια, τις ζαβολιές του, τις  πιο ξέγνοιαστες ώρες της ύπαρξής του. Ως σήμερα, όταν πηγαίνει εκεί, όλοι μαζεύονται να τον συναντήσουν, να μιλήσουν μαζί του, Να του πουν τα προβλήματά τους και να τον  νιώσουν κοντά τους όπως παλιά.
Αυτό που κάνει τον  κύριο Τζίμη να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους επιτυχημένους επαγγελματίες είναι το ήθος του και η αγνότητα που παραμένει αναλλοίωτη σε κάθε ενέργειά του. Όσα σκαλοπάτια κι αν ανέβηκε, όσα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα και αν συναναστράφηκε παρέμεινε ο ίδιος απλός άνθρωπος, πιστός στην ασκητική του θα έλεγε κανείς καθημερινότητα, λιτοδίαιτος και αποστασιοποιημένος από τα υλικά αγαθά που θα μπορούσαν να αποσπούν πολύτιμο χρόνο από το έργο του.
Δεν ξεχνά τους παλιούς του γνωστούς και δεν κινείται διπλωματικά στα μεγάλα σαλόνια που εισχώρησε. Υποστηρίζει με πάθος την άποψή του και πάντα πασχίζει για το κοινό καλό, υποστηρίζοντας δυναμικά τη δημόσια υγεία, που είναι μέρος και των καθηκόντων του αφού στο παρελθόν διετέλεσε και Υπουργός Υγείας.

25/1/2018 λίγο πριν τις 7:00 κατεβαίνω στην Πανεπιστημίου και κατευθύνομαι προς το κεντρικό κτίριο του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών όπου θα γίνει η παρουσίαση του τρίτου του βιβλίου "Τώρα νικάμε τις καρδιοπάθειες". Φτάνοντας κοιτώ με δέος τις μαύρες λιμουζίνες που είναι σταματημένες έξω από το κτίριο καθώς και την αυξημένη αστυνομική δύναμη. Στην είσοδο φύλακες με αλεξίσφαιρα γιλέκα σού κάνουν χώρο να περάσεις. Κοντοστέκομαι και ασυναίσθητα κάνω μία στενάχωρη σκέψη. Αν συνοδευόμουν  σήμερα από κάποιον θα δάκρυζε από συγκίνηση, τον φίλο του τον επιστήθιο,  τον Σοφοκλή. Αφού περνώ τον έλεγχο ασφαλείας και μπαίνω στην κεντρική αίθουσα, στέκω αποσβολωμένη από την ομορφιά αυτής της αίθουσας,αυτό το κομψοτέχνημα του τόπου μας. Τι μεγαλοπρέπεια, τι αρχιτεκτονικό θαύμα είναι αυτό!
Κοιτώντας μπροστά τους παρευρισκομένους, έχεις στιγμιαία την εντύπωση ότι βρίσκεσαι στη Βουλή από το πλήθος των κοστουμαρισμένων κυρίων που κάθονται με σκοπό να δουν την παρουσίαση του ιατρικού αυτού βιβλίου. Όλοι επώνυμοι είτε από το χώρο της Πολιτικής, είτε της Ιατρικής, Ακόμη και απλοί φίλοι που παρέστησαν εκεί για να συγχαρούν τον αναγνωρισμένο πια διεθνώς από την έρευνά του καρδιολόγο. Χαιρετώ από μακριά γνώριμες παρουσίες από το νησί μου και αναλογίζομαι το μέγεθος αυτής της στιγμής.

Το ψηλόλιγνο αγόρι από τη Χάλκη Δωδεκανήσου ξεπέρασε τον εαυτό του, ακολούθησε τον δρόμο για τη δική του Ιθάκη και έφτασε ως εδώ, να έχεις για προσκεκλημένους του τους ανώτατους άρχοντες της χώρας, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.κ. Προκόπη Παυλόπουλο και τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο καθώς και τον πρώην πρωθυπουργό κ Σημίτη.

Όλοι όσοι παρουσίασαν το βιβλίο, από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών κύριο Αθανάσιο-Μελέτιο Δημόπουλο, τον καθηγητή καρδιολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών κ. Στάθη Ηλιοδρομίτη έως και  τον συγγραφέα Μίμη Ανδρουλάκη, στάθηκαν σε ένα σημείο: στο ήθος και στην απαράμιλλη συμπεριφορά του ιατρού κυρίου Κρεμαστινού είτε έχει μπροστά του έναν επώνυμο ασθενή είτε έναν απλό ανώνυμο άνθρωπο σε εφημερία κλινικής. Η ιατρική του φροντίδα παραμένει ίδια και η σχέση που συνάπτει με τον ασθενή αναντικατάστατη. "Το καλύτερο φάρμακο για τον ασθενή είναι ο γιατρός του", ομολογεί ο ίδιος όταν παίρνει τον λόγο και τονίζει τα λόγια του Ιπποκράτη: "Μη βλάπτειν"!!! δεν χρησιμοποιεί το "ωφελέειν"  αλλά το "μη βλάπτειν" στο βιβλίο του. Ο γιατρός δεν πρέπει να κάνει λάθη, ο γιατρός δεν πρέπει να παρασύρει επιπόλαια τον ασθενή σε αγωγή είτε δευτερογενή είτε  τριτογενή. Θα πρέπει να είναι ακέραιος και ευέλικτος  στον κάθε ασθενή που αποτελεί ξεχωριστή οντότητα και χρήζει εξατομικευμένη ιατρική αντιμετώπιση.

Ονόματα σταθμοί στο χώρο της Ιατρικής, ο κύριος Κώστας Στεφανής και ο κύριος Δημήτρης Τριχόπουλος που δεν είναι πια κοντά μας μιλούν στην οθόνη προβολής  και επαινούν τις μελέτες του αγαπημένου συναδέλφου τους. Το βιβλίο εξάλλου είναι αφιερωμένο σε αυτούς τους δύο ξεχωριστούς επιστήμονες που καθόρισαν τη ζωή μας μέσα από την επιστήμη τους. Ο ένας στο χώρο της Ψυχιατρικής και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών  και ο άλλος στο χώρο της Αιματολογίας και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.Είχα την τύχη να τους γνωρίσω και τους δύο. Τον ένα στο Γεννάδι Ρόδου  ένα Πάσχα, όπου έκανα ατέλειωτες συζητήσεις μαζί του και όταν βρεθήκαμε λίγο πιο απομονωμένοι μου εκμυστηρεύτηκε ότι είμαι τελειομανής και αυτό λίγο θα με ταλαιπωρεί. Τον δε κύριο Τριχόπουλο τον γνώρισα στη Χάλκη ένα καλοκαίρι.  Όντας λάτρης της υγιεινής διατροφής, μίλησα μαζί του για πολλά άκρως ενδιαφέροντα θέματα και πέρασα κοντά του πολλές δημιουργικές ώρες. Ήταν τόσο γλυκός και συνάμα τόσο  ευγενής, που σε αφόπλιζε με την απλότητα του, ειδικά αν ήξερες ότι είναι καθηγητής με σπουδές στο Harvard και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Κάποια στιγμή σηκώθηκα και χόρεψα σούστα. Όταν γύρισα στο τραπέζι μού  λέει: " κορίτσι μου θέλω να σε φιλήσω, τα πόδια σου όταν χόρευες δεν πατούσαν στη γη,  ήταν μαγεία να σε βλέπω. Να χορεύεις, να χορεύεις όποτε μπορείς, φαίνεται η ψυχή σου. Πόσο με συγκίνησες!",  και με φίλησε. Ήταν πολύ ωραίες στιγμές, δυνατές και ξεχωριστές, αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας του εκλεκτού μας φίλου κυρίου Τζίμη. 

Όλοι οι ομιλητές επεσήμαναν τη σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον θεράποντα ιατρό του. Ο κύριος Ηλιοδρομίτης τόνισε ότι ήταν παρών σε πολλές στιγμές που όταν ο κύριος Τζίμης εμφανιζόταν κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου, εκείνος ένιωθε μεγάλη ανακούφιση και αυτό φαινόταν καθαρά στο πρόσωπό του. Η σχέση που ανέπτυξαν μεταξύ τους, έγραψε ιστορία και πιστεύω ότι καθόρισε οριστικά τη μετέπειτα πορεία του αγαπημένου μας.

Όταν η παρουσίαση έφτασε στο τέλος και ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και χειροκροτούσε, άκουγα γύρω μου τα πηγαδάκια των παρευρισκομένων. " Εμένα με έστειλε στο Αττικό, πριν λίγο καιρό χειρουργήθηκα. Είναι εξαιρετικός γιατρός", λέει η κυρία δίπλα μου. "Πάνω από όλα είναι άνθρωπος και μετά γιατρός", λέει ο κύριος απέναντί μου.  Ναι, τελικά αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν άνθρωπο. Η αναγνώριση της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας σε συνδυασμό με την ηθική του απαραβίαστη διάσταση.
Όταν το πλήθος μειώνεται σημαντικά αφού συγχαίρουν τον  συγγραφέα και οι επίσημοι σχεδόν έχουν αποχωρήσει, νιώθω την έκπληξη στα μάτια του γοητευτικού κυρίου απέναντί μου. 
-" Ρένα, τι έκπληξη είναι αυτή;  Εδώ ήσουν;" ,
μου λέει αγκαλιαζοντάς  με ζεστά.
-"Πώς  θα μπορούσα να λείπω;",  του απαντώ, " τέτοια σημαντική στιγμή της ζωής σας!»
Τον συγχαίρω και τον φιλώ. 
-"Θέλω να σας δώσω άλλο ένα φιλί, ξέρετε από ποιον. Αν ήταν εδώ σήμερα θα ήταν πολύ υπερήφανος για εσάς".
-" Μη μου τα λες αυτά", μου λέει και βλέπω τα όμορφα μάτια του βουρκωμένα. "Ξέρεις κάτι, οι άνθρωποι, γνωστοί, φίλοι και μη, όταν σε βλέπουν να ανεβαίνεις σ' οποιοδήποτε τομέα της ζωής σου, να φτάνεις λίγο πιο ψηλά απ' αυτούς, ζηλεύουν κι αυτό φαίνεται. Ο πατέρας σου ήταν ο μόνος φίλος μου που δεν με ζήλεψε ποτέ. Χαιρόταν να με βλέπει ν' ανεβαίνω. Και το ένιωθα".

Η συγκίνηση ήταν διάχυτη και στους δύο, όταν μας συνέφερε η φωτογράφος που ήθελε φωτογραφία με τη σύζυγό του, την κυρία Τζένη Κουρέα-Κρεμαστινού. "Κυρία Τζένη, πρέπει να πούμε και σε σας συγχαρητήρια, για την οργάνωση της ζωής του, ώστε να καταφέρει τόσα πράγματα". Χαμογέλασε γλυκά και κοίταξε προς τον φακό.

Είναι αδύνατον να μην αναφέρω ότι το τελευταίο γραπτό του πατέρα μου στο μετέωρο διάστημα προ της εμπλοκής του εγκεφάλου του ήταν στο λεύκωμα που είχα ετοιμάσει στον αγαπημένο του, μετά την πανηγυρική του εκλογή ως βουλευτή την πρώτη φορά.

Του είχε αφιερώσει κάποιους  στίχους του Παλαμά. Ο Παλαμάς ήταν η τελευταία συντροφιά του στις πνευματικές του περιπλανήσεις και τον μελετούσε συστηματικά και με σημειώσεις που ακόμα βρίσκω στις σελίδες του όταν δανείζομαι βιβλία από την ανεκτίμητη βιβλιοθήκη του.

Έτσι θα κλείσω και εγώ Αγαπημένε μου Κύριε Τζίμη.
Όπου  διαβείς, τό διάβα σου
βάζει παντού σημάδια,
στίς μέρες βάζει ισκιώματα, 
φεγγάρια στά σκοτάδια.
Καί σέ κρατεί. Όθε διάβηκες,
εκεί σε ξαναβρίσκει· 
τά φεγγάρια είν' εικόνες σου, 
λογισμοί σου είν' οι ίσκιοι.
Κι άν πάψη σου τό πέρασμα, 
δέ θά πάψη τό δράμα. 
Τά σημάδια σου μέσα του,
σκότος καί φώς, αντάμα.
Βωμοί 1915
"Όπου διαβείς...."
Κωστής Παλαμάς

Αφιερωμένο στον πολυαγαπημένο μου κύριο Τζίμη, στον δεύτερο πατέρα μου.