Όταν όλα  σε απογοητεύουν...

Υπάρχουν κομβικές στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου όπου αισθάνεται ένα έντονο κύμα απογοήτευσης όπου και αν στραφεί. Οι προσδοκίες που διαψεύδονται, η υπομονή που εξαντλείται, οι σχέσεις που δεν βελτιώνονται, τα όνειρα που ξεθωριάζουν…όλα συντελούν στη ματαίωση που βαθαίνει εντός μας. Ψάχνουμε καθημερινά από κάπου να «πιαστούμε», από κάπου να αντλήσουμε ένα νόημα για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι κάπου παρακάτω τα πράγματα θα είναι αλλιώς. Άλλοτε τα καταφέρνουμε κι άλλοτε όχι.

 

Δεν είναι το αδιέξοδο καθαυτό ή η επανάληψη που πονάνε τόσο όσο οι λάθος επιλογές και αποφάσεις ίσως. Οι άνθρωποι που χάσαμε, οι άνθρωποι που κρατήσαμε. Τα συναισθήματα που δώσαμε και δεν επιστράφηκαν ποτέ έτσι όπως περιμέναμε. Οι πλάνες και οι ψευδαισθήσεις που μας κρατάνε «όρθιους» μοιάζουν να περνούν και αυτές την κρίση τους, γιατί αποκαλύπτονται και γίνονται σιγά σιγά συνειδητές.

Έρχεσαι αντιμέτωπος με την ωμή αλήθεια που προσπαθείς απεγνωσμένα να ωραιοποιήσεις, να δικαιολογήσεις, να εξηγήσεις και πιάνεις τον εαυτό σου να προτιμά πλέον το ευθύ, το ακατέργαστο, ως και το κυνικό από το συγκαλυμμένο, το προσποιητό, το «κούφιο».
Στα πλαίσια της εξελικτικής μας πορείας η απογοήτευση αποτελεί μέρος προφανώς της ωριμότητας, του ρεαλισμού, της προσγείωσης σε μια πραγματικότητα όπως είναι κυριολεκτικά γύρω μας. Η διαπίστωση αυτή μας ζορίζει, μας αναστατώνει.

Ωστόσο, αναζητάμε τρόπους διαχείρισης. Προσπαθούμε να «επιβιώσουμε» ψυχικά ανάμεσα σε όλα τα «κακώς κείμενα» που συμβαίνουν, ανάμεσα σε τόσα υπερεκτιμημένα «Εγώ» που θέλουν να επιβληθούν στους άλλους, ανάμεσα σε τόσα επικριτικά και τοξικά άτομα, που ειλικρινά πρόκειται για μια καθημερινή μάχη. Ένας αγώνας όπου η μόνη σου επιδίωξη είναι να παραμείνεις αυθεντικός, να μην διαβρωθείς, να μην είσαι ο αποδέκτης όλων εκείνων που απλά θέλουν να ξεσπάσουν κάπου…

Η απογοήτευση, όμως, δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα ισοπεδωτική. Μπορεί να είναι διδακτική, αφυπνιστική. Μια ευκαιρία να επαναξιολογήσεις τα κριτήριά σου, τις προτεραιότητές σου, την αξία που δίνεις σε ανθρώπους και καταστάσεις που ίσως δεν θα έπρεπε. Δεν είναι κακό, λοιπόν, μέσα από την απογοήτευσή σου να αναθεωρήσεις, να ιεραρχήσεις αλλιώς, να αλλάξεις την στάση σου εκεί που κρίνεις ότι πλέον οφείλεις να παραδεχτείς το αυτονόητο: δεν απομένει τίποτα άλλο πια να δώσεις και τίποτα να πάρεις.

Ίσως η απογοήτευση να μην σε έφθειρε τόσο αν δεν επέμενες, αν δεν συνέχιζες να περιμένεις κάτι που ξεκάθαρα δεν έρχεται ή δεν γίνεται. Αν μπορούσες να συνειδητοποιήσεις την άρνησή σου να δεις καθαρά, αν δεν φοβόσουν να εγκαταλείψεις τις προσδοκίες και τις ελπίδες σου. Κι όχι τόσο ως προς τους προσωπικούς σου στόχους, όσο ως προς τις ανθρώπινες σχέσεις σου. Πόσο να παρατείνεις κάτι που δεν έχει δείξει κανένα σημάδι πρόθεσης για αλλαγή; Πόσο να περιμένεις για κάτι όταν απουσιάζει η ενσυναίσθηση και η καλοπροαίρετη διάθεση; Για πόσο θα αντέχεις να αμύνεσαι σε κατηγορίες και σε χαρακτηρισμούς;

Η ζωή ως βίωμα εμπεριέχει συμβιβασμούς, υποχωρήσεις, ανατροπές, απογοητεύσεις, αδιέξοδα, αναστοχασμούς, αλλά και πολλές επανεκκινήσεις. Είναι μια σειρά από κύκλους που ανοίγουν και κλείνουν. Πάντα κάτι μένει πίσω. Πάντα κάτι σε περιμένει μπροστά. Εμπιστεύεσαι τη ζωή, μαθαίνεις και προχωράς. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να ταλαιπωρείς ούτε τον εαυτό σου, ούτε τους άλλους. Απέναντι σε κάθε δίλημμα που ανακύπτει μπορείς να εξαντλήσεις κάθε περιθώριο ανοχής και αντοχής σου (αν φυσικά το επιθυμείς).

Από εκεί και πέρα, ωστόσο, είσαι και εσύ υπεύθυνος για τη φθορά σου, για τις αποφάσεις που δεν παίρνεις, για τη «φυλακή» απ’την οποία δεν θέλεις να δραπετεύσεις. Η απογοήτευση, επομένως, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια προειδοποίηση, ένα μήνυμα κινητοποίησης, μια υπενθύμιση του προφανούς. Το πόσο θα παραμείνει ο καθένας μας μέσα στις απογοητεύσεις του, για το πόσο θα τις συντηρεί και πόσο θα υποφέρει εξαιτίας αυτών είναι από ένα σημείο και μετά μια προσωπική επιλογή… γιατί μετά τη βαθιά συνειδητοποίηση δεν είσαι πια ο ανυποψίαστος «αποδέκτης», αλλά γίνεσαι συμμέτοχος στον πόνο σου, συγκαλύπτεις ό,τι ευθύνεται για τη ματαίωσή σου…