Άνθρωποι  που σε κρατάνε πίσω

Με ποια κριτήρια άραγε διαλέγουμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας; Πρόκειται για άτομα που μας εμπνέουν; Που μας κάνουν να θέλουμε συνεχώς να γίνουμε καλύτεροι; Ή μήπως για άτομα που μας εμποδίζουν να εξελιχθούμε; Που μας κρατάνε στάσιμους; Που μας βγάζουν τον χειρότερό μας εαυτό; Οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε επηρεάζουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό την κοσμοθεωρία μας, τις συνήθειές μας, την καθημερινότητά μας.

Αυτό που είμαστε πάντα επιδέχεται βελτίωσης. Αρκεί να το αντιληφθούμε, να το προγραμματίσουμε συνειδητά και να κοπιάσουμε μέσα από την πράξη που θα επιφέρει την επιθυμητή αλλαγή. Οι άνθρωποι γύρω μας μπορούν να λειτουργήσουν είτε υποστηρικτικά και ενισχυτικά είτε ανασταλτικά ως προς αυτό.

Ωστόσο, οι δύσκολοι άνθρωποι, οι μη υγιείς σχέσεις μας αποπροσανατολίζουν από τους προσωπικούς στόχους, μας εξαντλούν ψυχικά, μας αποδυναμώνουν και μας πυροδοτούν συνεχώς αρνητικά συναισθήματα. Πώς μπορεί να προχωρήσει κανείς μπροστά όταν συνεχώς ασχολείται με καταστάσεις που τον ζορίζουν και τον δυσανασχετούν; Πόσο εύκολο είναι να μείνουμε πιστοί σε αυτό που εν δυνάμει μπορούμε να γίνουμε όταν συγκρουόμαστε για τα αυτονόητα, για τα προφανή;

Όταν καθημερινά δίνεις τον αγώνα σου για να διαχειριστείς τους τοξικούς ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή σου, δεν έχεις περισσευούμενη ενέργεια και διάθεση για να αναστοχαστείς και να εστιάσεις στον εαυτό σου και στα όνειρά σου. Αναλώνεσαι στα «μικρά» εκείνα πράγματα που σε κρατάνε περιορισμένο, εγκλωβισμένο, αγανακτησμένο.

Έχεις τόση δίψα να ανακαλύψεις τι γίνεται έξω από το μικρόκοσμό σου, αλλά δεν ξέρεις με ποιον να συζητήσεις τις μεγάλες ιδέες, τις υπαρξιακές ανησυχίες, τις βαθύτερες σκέψεις σου. Δεν ξέρεις αν θα καταλάβουν.

Μπορεί να γελάσουν, να χλευάσουν, να απαξιώσουν, να απορήσουν. Δεν ξέρεις τι φοβάσαι περισσότερο: την αρνητικότητά τους ή την κοντόφθαλμη οπτική τους. Ξέρεις μέσα σου ότι δεν έχεις πρόβλημα με τη διαφωνία και με την αντιπαράθεση, αλλά με την κακή κριτική, το καυστικό σχόλιο και την έλλειψη σεβασμού. Κι έτσι αντί να παλεύεις να εξηγήσεις  και να αποδείξεις, προτιμάς όλο και περισσότερο τη σιωπή, την υποχώρηση, την ησυχία σου…

Φτάνεις, όμως, σε ένα σημείο όπου όλες οι σιωπές σου γίνονται οι «κόμποι» που νιώθεις στο λαιμό σου. Αλλοιώνεσαι, χάνεις την αυθεντικότητά σου, νιώθεις φιμωμένος, μακριά από όλα όσα είσαι προορισμένος να γίνεις και να κάνεις. Και αναρωτιέσαι ποιο είναι το όφελος! Τι καλό μπορεί να σου προσφέρουν όσοι σε κρατάνε πίσω… Γιατί μένεις ακόμα σε αυτές τις σχέσεις; Γιατί αμφισβητείς τον εαυτό σου; Γιατί νοθεύεις αυτό που είσαι; Πόσο ακόμα θα ανέχεσαι ό,τι δεν σου ταιριάζει, ό,τι σε εμποδίζει να ανοίξεις τα «φτερά» σου και να διερυνθείς;

Περίεργο ον ο άνθρωπος… έχει την ανώτερη εκδοχή του μέσα του και την προδίδει για το οικείο, ακόμα κι αν αυτό είναι περιοριστικό, καθηλωτικό. Επομένως, σημασία δεν έχει μόνο από τι είσαι φτιαγμένος, αλλά και ποιοι σε περιβάλλουν! Γιατί εκείνοι που είναι γύρω σου ή θα σε σπρώξουν ή θα σε λιμνάσουν…! Παρ’όλα αυτά την ευθύνη για τη ζωή σου την έχεις εσύ και μόνο εσύ. Γιατί δεν είμαστε προορισμένοι να γίνουμε παθητικοί δέκτες όλων των «φορτίων» που μας προβάλλουν οι άλλοι…

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ανεχόμαστε συνεχώς! Η ανοχή μας, η συγκατάβασή μας, οι μονομερείς υποχωρήσεις μας, οι σιωπές μας αφήνουν στους άλλους το χώρο να κάνουν το δικό τους προς όφελός τους. Και εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες, ελαφρυντικά. Εθελοτυφλούμε, γιατί η παραδοχή ότι παραμένουμε σε λάθος σχέσεις, ότι χάνουμε πολύτιμο χρόνο και ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά από την ευτυχία που τόσο πολύ ψάχνουμε θα μας πονούσε πολύ…