«Αρίστος» - Ο Δράκος του Σέιχ Σου

Γράφει η εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ρένα Παπακωνσταντίνου

Πόσες φορές δεν έχει συμβεί τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να συμμετέχουν ενεργά σε πολιτικά παιχνίδια που θέλουν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη και να της αποσπάσουν την προσοχή από κάτι πολύ σοβαρό;

Κάπως έτσι  υπάρχει πιθανότητα να έγινε και το 1963 την περίοδο της δολοφονίας του Γρηγορίου Λαμπράκη στην Θεσσαλονίκη.

Ποιος δεν ξέρει το δάσος του Σέιχ Σου στην συμπρωτεύουσα. Έστω κι αν δεν την έχει επισκεφτεί ποτέ!
Ποιος δεν έχει ακούσει για τα φρικιαστικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εκεί.!"Ο δράκος του Σέιχ Σου", ο ηδονοβλεψίας, ο ψυχωτικός δολοφόνος που σκότωνε τα ζευγαράκια που έβρισκαν καταφύγιο για τον έρωτά τους εκεί στην ησυχία και την απομόνωση του δάσος και στη συνέχεια κακοποιούσε τα θύματά του σεξουαλικά. Έχουν γραφτεί πολλά για την υπόθεση  αυτή και τα σχόλια δίνουν και παίρνουν ακόμη και μέχρι σήμερα.
 


Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2018 κι εγώ μόλις κατεβαίνω στην στάση του ΜΕΤΡΟ "Συγγρού-Φιξ" και κατευθύνομαι προς το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην  λεωφόρο Καλλιρρόης. Σήμερα ήταν το επόμενο ραντεβού που δόθηκε για το θέατρο του " Νέου Κόσμου" τον προηγούμενο μήνα.
Φτάνω στο θέατρο γύρω στις 8:45 αφού η παράσταση ξεκινά στις 9:15.
 


"Αρίστος", όχι με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον αγαπημένο μου Γιώργο Παπαγεωργίου, αλλά στην θέση του σκηνοθέτη. Καθώς κοιτώ γύρω μου τον κόσμο που κατακλύζει το φουαγιέ του θεάτρου, αφού σήμερα είναι η πρεμιέρα, συνειδητοποιώ ότι είναι εκεί πολλά αξιόλογα πρόσωπα των Τεχνών και των Γραμμάτων. Το βλέμμα μου σκοντάφτει στην αινιγματική συγγραφέα των εφηβικών μου χρόνων τη ΖυράνναΖατέλη με τον "Περσινό Αρραβωνιαστικό της".

Είναι παρέα με την καταπληκτική "Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου",  την φετινή "Φραγκογιαννού" του Παπαδιαμάντη, τη Νένα Μεντή.

Λίγο πιο πέρα συνομιλεί με κάποιον η γοητευτική Φιλαρέτη Κομνηνού, η μητέρα του σκηνοθέτη. Αφηρημένη καθώς είμαι νιώθω ένα χέρι να με αγκαλιάζει και να με καλωσορίζει. Είναι ο Γιώργος Παπαγεωργίου, που μου έκανε την τιμή να βρίσκομαι ανάμεσα στους επίσημους προσκεκλημένους του και να κάθομαι στην πρώτη σειρά της πολύ γοητευτικής αίθουσας στο κάτω μέρος του θεάτρου.
 


Ο χώρος μικρός και οι πρωταγωνιστές μας υποδέχονται καθώς μπαίνουμε στο χώρο της παράστασης επί σκηνής. Η Λένα Ουζουνίδου έχει πάρει έξτρα ρόλο, της κυρίας που δίνει οδηγίες πριν ξεκινήσει η παράσταση, αλλά σε ζωντανή απόδοση.

" Καλώς ήρθατε στην παράσταση «Αρίστος» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου βασισμένο στο βραβευμένο μυθιστόρημα του Θωμά Κοροβίνη, "Ο Γύρος Του Θανάτου" που έχουμε την τιμή να είναι κοντά μας σήμερα εδώ...".

" Καλώς ήρθατε στην παράσταση...."

Είναι απίστευτο όση ώρα περιμένουμε ν' αρχίσει η παράσταση ,η Λένα Ουζουνίδου να επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια λόγια και ν' αντιλαμβάνεσαι ακόμη και μόνο από αυτό, το πόσο ταλαντούχα ηθοποιός είναι.
 


Καθόμαστε στις θέσεις μας και έχω την τύχη να συνομιλήσω για λίγο με τον συγγραφέα, που κάθεται δύο θέσεις παραδίπλα.

Το τρίτο κουδούνι χτυπά και η παράσταση αρχίζει.

Μέσα σε λίγα λεπτά ο Γιώργος Χριστοδούλου, ο Γιώργος Μπινιάρης και η Λένα Ουζουνίδου σε μεταφέρουν στον κόσμο των έντυπων μέσων της εποχής εκείνης  και σου διαβάζουν τ' άρθρα της επικαιρότητας.

Παντού αιχμές ότι ο Αρίστος Παγκρατίδης δεν ήταν Ο Δράκος του Σέιχ Σου, αλλά το θύμα που ταίριαξε γάντι εκείνη τη στιγμή να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης στο πρόσωπό του και να μην ασχολούνται άλλο με τους δολοφόνους του Λαμπράκη που εκδικάζονταν ακριβώς την ίδια περίοδο.

Και οι τρεις υποδύονται δύο και τρεις ρόλους διαφορετικούς ο καθένας, με απλές κινήσεις, Χωρίς καμία αλλαγή κοστουμιών και χρησιμοποιώντας μόνο το σώμα τους και την εκφραστικότητα τους.
Εξάλλου αυτό είναι ηθοποιός. Η Μεταμόρφωση του ίδιου του εαυτού του.

Η Λένα Ουζουνίδου γίνεται από τραγική μάνα που έζησε μέσα στις κακουχίες και δεν πρόλαβε ούτε να χαϊδέψει τον μικρό της Αρίστο, την ψυχή της ψυχής της όπως λέει κάποια στιγμή, σε γειτόνισσα που συνθέτει τη δική της ιστορία για την πολύπαθη γυναίκα και μετά σε γυναίκα της νύχτας, τραγουδίστρια παρακμιακή που ερωτεύεται ο Αρίστος παράφορα.

Ο Μιχάλης Οικονόμου μεταμορφώνεται κυριολεκτικά από γόνο αστικής τάξης σε τραβεστί και μετά σε αστυνομικό, με περίσσιο ταλέντο και περήφανη κορμοστασιά σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.
Ο Γιώργος Χριστοδούλου γίνεται ο αδελφικός φίλος του Αρίστου, Ο χαφιές περιπτεράς και στο τέλος ο ίδιος ο Αρίστος. Είχα την τύχη να τον δω και σ' άλλες παραστάσεις, στο Εθνικό με τον Γιώργο Γέρου, καθώς και πρόσφατα στην ευρηματική παράσταση που έχω γράψει λίγους μήνες πριν " 7 χρόνια". Το πρόσωπο του καθαρό και οι κινήσεις του μελετημένες. Το βλέμμα του κρυστάλλινο, γαλάζιο σαν τα πελάγη,  το Αιγαίο.
 


Η σκηνοθεσία εντυπωσιάζει μέσα από την απλότητά της και η σκηνή όπου ο Αρίστος- Γιώργος Παπαγεωργίου- Μπαίνει στη σκάφη με το νερό παριστάνοντας ότι έπεσε στη θάλασσα και πάει να ταξιδέψει είναι μαγική. Το νερό είναι αγίασμα και ξεπλένει τις αμαρτίες, δείχνει κάθαρση, αγνότητα.... Με τα χέρια του κάνει τον ήχο της θάλασσας αναταράσσοντας  τα νερά και ξάφνου ρίχνει  ένα χάρτινο καραβάκι που επιπλέει. Από τις πιο δυνατές στιγμές της παράστασης, σαν πίνακας ζωγραφικής φάνταζε στο σκοτάδι.

Η μουσική ανάλογη της εποχής, με ρεμπέτικα τραγούδια να εκτελούνται από τους ηθοποιούς σε άριστη απόδοση. Όταν τα φώτα σβήνουν και το τέλος έχει έρθει το χειροκρότημα είναι δυνατό και η αίσθηση της τυχόν αδικίας της δικαστικής απόφασης σε απασχολεί ακόμη.
Μία γλυκιά παράσταση που ξεχειλίζει από ταλέντο ηθοποιίας, σοβαρότητα και ποιότητα.

Μία απόδειξη τρανταχτή ότι οι μεγάλες και πλούσιες παραγωγές δεν είναι αυτό που σημαίνει αληθινό θέατρο. Το θέατρο είναι ηθοποιός, ένα σώμα γυμνό που μεταμορφώνεται ανά πάσα στιγμή και κάνει τις καρδιές να ραγίζουν ,δυό μάτια που άλλοτε συντρίβονται στο σκότος και άλλοτε λάμπουν σαν διαμάντι και μια φωνή που άλλοτε σου ψιθυρίζει και άλλοτε  πάλι συνταράσει τα σωθικά σου.

Δεν είναι τυχαίο, ότι  πριν ξεκινήσουν οι παραστάσεις ήταν ήδη SoldOut .... γιατί το θέατρο "Νέος Κόσμος" και φυσικά ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η ομάδα του, έχουν πλέον  αποδείξει
ότι ξέρουν καλά αυτό που κάνουν.

Όταν στις 16 Φεβρουαρίου παίρναν τον Αρίστο για εκτέλεση από το Γεντί Κουλέ όλοι οι κρατούμενοι χτυπούσαν τα κάγκελα του κελιού τους με ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.Ανάστα ο Κύριος έγινε εκείνη την ημέρα…

Σκότωσαν 28 χρονών παλικάρι,τον Αρίστο Παγκρατίδη,τονχασικλή,τονκλέφτη,αυτόν που πουλούσε το σώμα του σε άντρες, τον ανώμαλο δολοφόνο…

Τα τελευταία λόγια του Αρίστου ήταν…»Μανούλα μου είμαι αθώος…»
Ο κόσμος όλος μιλά για την παράσταση ικανοποιημένος…

Κατευθύνομαι στα καμαρίνια όπου ο σκηνοθέτης δέχεται τα συγχαρητήριά όλων απλόχερα και ουσιαστικά. Είναι αξιοθαύμαστο αυτή η νεαρή ύπαρξη Πώς αντιλαμβάνεται την κάθε στιγμή και με πόση μαεστρία την μεταφέρει στην σκηνή.

Είναι ένας ταλαντούχος ηθοποιός,μουσικός, σκηνοθέτης….

Τον φιλώ και του υπόσχομαι πως Ό,τι ένιωσα θα το δει στο κείμενό μου. «Ανυπομονώ»μου λέει…
Σκέφτομαι πως η επόμενη συνάντησή μας θα είναι στις 3 Μαρτίου στον «Σταυρό του Νότου» στην συναυλία που έχει με το συγκρότημά του POLKAR!!!
Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής σιγοτραγουδώ….. «σαν απόκληρος γυρίζω….Στην κακούργα ξενιτιά περιπλανώμενος δυστυχισμένος μακριά απ’της μάνας μου την αγκαλιά….»

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου Γιώργο Παπαγεωργίου.
Και στους πρωταγωνιστές του που μας ταξίδεψαν με το ταλέντο τους.
Και μας έκαναν να πάμε λίγο ψηλότερα!!!