Ο νόμος της διαπλοκής

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Τον όρο διαπλοκή δεν τον άκουγα ποτέ και σε καμμία περίπτωση τα προηγούμενα χρόνια, γιατί δεν υπήρχε διαπλοκή, η κοινωνία λειτουργούσε με βάσιν θεσμούς και κανόνες, αλλά και με παραδοσιακές αρχές, οι Νόμοι ήτο σε πολύ δεύτερη θέση, εξ’ άλλου τότε η Ελληνική Βουλή δεν είχε την σημερινή υπερπαραγωγή Νόμων που περιπλέκουν την ζωή μας, την κάνουν δύσκολη, μερικές φορές μαύρη.

Τα παλιά χρόνια, τα προπολεμικά, οι κοινωνίες έλεγαν, “ο λόγος μου συμβόλαιο” ή “η συμφωνία είναι υπεράνω του Νόμου”, “η συμφωνία πατεί τον Νόμο” και όλα κυλούσαν όμορφα και ωραία οι διαφορές ελύνοντο με ειρηνικό διάλογο, οι συμφωνίες έκλειναν με το δέσιμο, δόσιμο των χεριών, ο λόγος του κάθε πολίτη ήτο πραγματικό συμβόλαιο, ήτο ντροπή, ποτέ δεν τον έπαιρνε πίσω και αν διαπίστωνε αργότερα ότι είχε ζημία ο παππούς μου έλεγε σε περιπτώσεις ζημιών, η ζημιά ζημιά, αλλά ο λόγος μου συμβόλαιο”.

Τότε όλοι οι Νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, ήτο σίγουρα και συνταγματικοί χωρίς βέβαια την απαραίτητη γνώμην των συνταγματολόγων που ήταν λιγοστοί και σοβαρά υπεύθυνοι, σε σχέσιν με τους σημερινούς που καθένας δίνει την δική του ερμηνεία, πλήρης ασυμφωνία και διχογνωμία, σαν τους σεισμολόγους, κρίμα στα πτυχία τους, γιατί δυστυχώς ο καθένας ερμηνεύει την συνταγματικότητα του Νόμου με βάσιν πολιτικά,  κομματικά και άλλα συμφέροντα, που συνήθως υποκρύπτουν αυτό που το σύνταγμα απαγορεύει, την διαπλοκή.

Οι βουλευτές οφείλουν να μην δέχο7Pνται για συζήτηση στη Βουλή Νόμους που εξώφθαλμα είναι αντισυνταγματικοί, να μην τους ψηφίζουν, οφείλουν να τους απορρίπτουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θεματοφύλαξ οφείλει να τους στέλνει πίσω “αδιάβαστους”, η Ελληνική Δικαιοσύνη οφείλει αυταπάγγελτα να παρεμβαίνει όταν διαπιστώνει ότι στην ΦΕΚ, στο φύλλο εφημερίδος της κυβερνήσεως δημοσιεύονται αντισυνταγματικοί Νόμοι, τους οποίους έτσι, δηλαδή ακόμη και αντισυνταγματικούς οι πολίτες οφείλουν να εφαρμόζουν.

Είναι αδιανόητο, και επιεικώς απαράδεκτο, ένας λαός, ένα έθνος, οι κοινωνίες να λειτουργούν με βάσιν ψηφισμένους από την Βουλή αντισυνταγματικούς Νόμους, όταν κυρίαρχο στοιχείο και μοναδικό στην πλήρη εφαρμογή ενός Νόμου, είναι να είναι συνταγματικός, γιατί ένας Νόμος μη συνταγματικός, σύμφωνα πάντα με το σύνταγμα δεν είναι Νόμος, ή είναι Νόμος που πιθανόν να υποκρύπτει διαπλοκή, είναι ανεφάρμοστος.

Εντύπωσιν μου κάνει ότι οι Νομικοί της χώρας δέχονται παθητικά την ψήφιση Νόμων πιθανά αντισυνταγματικών από την Ελληνική Βουλή, δεν αντιδρούν, δεν τολμούν να δημοσιοποιήσουν την πιθανή διαφωνία τους, αδιαφορούν ενίοτε προκλητικά, και όμως αυτοί σαν άτομα, πρόσωπα, ειδικοί επιστήμονες, οφείλουν να ενημερώνουν την κοινή γνώμη, αλλά ακόμη και οι Δικηγορικοί σύλλογοι που λειτουργούν ως “νομικά πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου”, που σημαίνει ότι είναι σύμβουλοι του Κράτους, της εκάστοτε κυβέρνησης, οφείλουν να το δείξουν στην πράξη. 

Αυτά όλα επιβεβαιώνονται από το γεγονός, ότι χιλιάδες υποθέσεις κρατικές ή ιδιωτικές, βρίσκονται σε δικαστική εκκρεμότητα, γιατί εκκρεμεί η έκθεση συνταγματικότητας, η απόφαση του αρμοδίου δικαστηρίου, μια διαδικασία πολύ σοβαρή και πολύ υπεύθυνη, όμως χρονοβόρα, που καθυστερεί πράξεις, έργα και λειτουργίες και που λειτουργούν εις βάρος της ομαλής ζωής του τόπου και το χειρότερο ακόμη ότι κάποιοι θέλουν, επιθυμούν να προσφύγουν ακόμη και ενώπιον των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, μια διαδικασία που θέτει σε αμφισβήτηση την ελληνική νομιμότητα. Δεν θα έπρεπε, να χρειάζεται.