Το προπύργιο των αξιών

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

Ο αμερικανός ποιητής Carl Sandburg λέει: “Να αγαπάς τον γείτονα όπως τον εαυτό σου. Αλλά μην γκρεμίσεις το φράχτη.”. Φυσικά δεν είχε στο μυαλό του τη γειτονιά μας, αλλά καθώς ολόκληρος ο κόσμος είναι μια αντιστοίχιση των ανθρωπίνων σχέσεων, η ρήση αυτή αποκτά αξία και σε επίπεδο χωρών.

Είναι γεγονός ότι δεν έχουμε τους καλύτερους γείτονες σε σχέση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Είναι άλλο για παράδειγμα να συνορεύει μια χώρα με το Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία όπως είναι το Λουξεμβούργο και άλλο να συνορεύει με Αλβανία, Σκόπια, Βουλγαρία και Τουρκία. Και φυσικά τις σχέσεις καλής γειτονίας τις μεταφράζουμε με όρους πολιτικής και όχι με ανθρωπιστικούς όρους.
Διότι έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι μπορούν ν’ αναπτυχθούν μεγάλες φιλίες όπου δεν εμπλέκονται οι πολιτικοί.

Όμως όπως και να’ χει, όταν οι γείτονες σου καλλιεργούν σενάρια επιστημονικής φαντασίας και κάνουν πλύση εγκεφάλου στους λαούς τους, είναι
προφανές ότι δημιουργείται ένα πολύ κακό κλίμα. Κι αυτό το κλίμα σε τεταμένες περιόδους, όπως αυτή που διανύουμε, είναι ικανό για να πυροδοτήσει μια εκτεταμένη σύρραξη.

Εδώ και μερικές ημέρες δύο Έλληνες στρατιωτικοί συνελήφθησαν από Τούρκους στα σύνορα στον Έβρο για παράνομη είσοδο στη χώρα. Το επεισόδιο έλαβε χώρα σε μια δύσβατη περιοχή κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες. Το θέμα θα μπορούσε να είχε λυθεί εντελώς διαδικαστικά μεταξύ των δύο χωρών με αμοιβαίες εξηγήσεις και με το ΝΑΤΟ ως ρυθμιστή της κατάστασης.

Η Τουρκία όμως κατά την συνήθη τακτική της προτίμησε να μετατρέψει το περιστατικό σε σήριαλ, προκειμένου να ασκήσει πίεση για να επιτύχει τους απώτερους στόχους της. Θεωρεί πως με όλα αυτά δείχνει “ποιος είναι το αφεντικό” της περιοχής. Στην πραγματικότητα όμως αποκαλύπτει το αληθινό της πρόσωπο, αμφισβητώντας τις Διεθνείς Συνθήκες, παραβιάζοντας σε καθημερινή βάση τα σύνορα μας και απειλώντας συνεχώς με το μεταναστευτικό ολόκληρη της Ευρώπη.

 Η στάση της Τουρκίας δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Εδώ και χρόνια η εξωτερική της πολιτική δεν έχει αλλάξει επί της ουσίας. Αυτό που προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά είναι η στάση τόσο του ΝΑΤΟ όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δείχνουν τεράστια ανοχή σε όλα αυτά τα τερτίπια. Και το ερώτημα που τίθεται είναι απλό. Οι κανόνες ισχύουν για όλους ή επιλεκτικά για κάποιους; Διότι αν ισχύουν για όλους, όποιος τις παραβιάζει θα πρέπει να έχει κάποιες κυρώσεις.

Αλλιώς ποιός ο λόγος να ανήκουμε κάπου που δεν μας σέβονται; Με αυτές τις τακτικές Ποντίου Πιλάτου, για μια ακόμα φορά στην Ιστορία, η περιοχή μας έχει μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης. Όσο η Τουρκία μένει στο απυρόβλητο, τόσο υιοθετούν τη στάση της και οι υπόλοιπες χώρες που γειτνιάζουν της δικής μας. Οι Αλβανοί προκαλούν με τους Τσάμηδες, οι Σκοπιανοί με τη Μακεδονία και είναι θέμα χρόνου ν’ αρχίσουν και οι υπόλοιποι να ψάχνουν μια αφορμή για να διεκδικήσουν κι εκείνοι κάτι.

Δυστυχώς την ώρα που γίνονται όλα αυτά οι δικοί μας πολιτικοί δεν μπορούν να κατορθώσουν να καθίσουν σ’ ένα τραπέζι και να χαράξουν μια εθνική γραμμή. Μια γραμμή που εφόσον την αποφασίσουν, οφείλουν να την κάνουν γνωστή σε όλη την Ευρώπη με συντεταγμένες παρουσίες στα εθνικά δίκτυα όλων των συμμαχικών χωρών μας.

Να κατανοήσουν όλοι ότι η Ελλάδα φυλάει τις σύγχρονες Θερμοπύλες της Ευρώπης και ότι αν πέσουν αυτές θα έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι που δεν μπορούν να φανταστούν ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους. Η μικρή Ελλάδα δεν είναι το ασήμαντο κομμάτι που κάποιοι εσκεμμένα προσπαθούν να παρουσιάσουν. Η χώρα μας είναι το προπύργιο του Δυτικού Κόσμου όπως έχει διαμορφωθεί από τις αξίες του Διαφωτισμού.