Ένας τίτλος με απόλυτο άρωμα γυναίκας

Ο απόηχος του συγκλονιστικού τελικού του φάιναλ φορ των κορασίδων ακόμη δεν έχει καταλαγιάσει εντελώς και ο Ιάλυσος συνεχίζει να δέχεται βροχή συγχαρητηρίων όχι απλά για την κατάκτηση του τίτλου αλλά και για την σπουδαία ανατροπή στο τελευταίο δεκάλεπτο.

Οι μικρές «ερυθροκίτρινες» γύρισαν μέσα σε οχτώ λεπτά διαφορά δεκατεσσάρων πόντων, κατέθεσαν την ψυχή τους στο παρκέ και πανηγύρισαν έξαλλα τη νίκη τους, με όλο το συσσωρευμένο άγχος που τις πίεζε στη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού και δεν τους επέτρεπε να παίξουν και κυρίως να διασκεδάσουν τη συμμετοχή τους στον τελικό του πρωταθλήματος.

Παρότι τα όλα εύσημα πήγαν στα κορίτσια του Ιάλυσου που ίδρωσαν τη φανέλα τους, τεράστιο μερίδιο «ευθύνης» φέρουν φυσικά οι προπονήτριές τους, η Ελένη Κυπραίου που πέρσι της οδήγησε στην κατάκτηση του τίτλου στην κατηγορία των παγκορασίδων, και η Μαρία Λαού η οποία κοουτσάρει τη φετινή ομάδα παγκορασίδων την οποία απαρτίζουν τα περισσότερα από τα κορίτσια της πρωταθλήτριας πλέον κορασίδων.

Ως αθλήτριες και συμπαίκτριες στη γυναικεία ομάδα του Ιάλυσου, ξεκίνησαν την προπονητική με τις «ευλογίες» του πρώην υπεύθυνου του τμήματος, Γιώργου Χατζηκαλημέρη, και συνεχίζουν το έργο τους μετά την αποχώρησή του, έχοντας την ψήφο εμπιστοσύνης της διοίκησης του συλλόγου. Μάλιστα, η Μαρία Λαού ανέλαβε πρόσφατα και τις νεανίδες μετά την αναγκαστική αποχώρηση του Παναγιώτη Παπακώστα και με την Κυπραίου ως τρόπον τινά assistant θα τις κατεβάσουν στο προσεχές φάιναλ φορ της Κω.
 


Μιλώντας στη «Ροδιακή», οι δύο προπονήτριες του Ιάλυσου αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων στον τελικό του F4 αλλά και στη μεταξύ τους συνεργασία.

«Σίγουρα ο τελικός δεν πήγε όπως τον σχεδιάζαμε» ξεκίνησε να λέει η Ελένη: «Είχαμε πει να πιέσουμε από την αρχή αλλά δεν μας βγήκε. Ίσως η πίεση του αγώνα, ίσως το άγχος έκαναν τα κορίτσια αντί να πιέζουν, να πηγαίνουν πίσω. Ο Κολοσσός έβγαλε κάποιες πολύ καλές συνεργασίες, εμείς ήμαστε άστοχες και μείναμε πίσω στο σκορ.

Αυτό τις πήρε από κάτω ψυχολογικά από πολύ νωρίς στο παιχνίδι.

Το στοιχείο της ψυχολογίας σε συνδυασμό με ότι δεν καταφέραμε να περιορίσουμε την Παπαδοπούλου και να ελέγξουμε τα ριμπάουντ, μας εμπόδισαν να μπούμε καλά στον αγώνα. Αμυντικά δεν μπορέσαμε να συγκεντρωθούμε, δύο βασικά πράγματα που είχαμε πει να κάνουμε, δεν τα κάναμε».  
 


Και ξαφνικά, ο «διακόπτης» άλλαξε στο τέταρτο δεκάλεπτο. Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για να δοθεί απάντηση από την Λαού: «Πολύ μπλα – μπλα. Θεωρούμε ότι έπαιξε ρόλο το ότι σε εκείνο το σημείο τους μιλήσαμε πολύ διαφορετικά σε σχέση με όλα τα προηγούμενα παιχνίδια. Η Ελένη, με τον τρόπο της, τους έδωσε να καταλάβουν ότι αυτή δεν ήταν η πραγματική εικόνα της ομάδας μας και πως δεν αντιδρούσαν εκείνη την στιγμή, θα ήταν σαν να έχουμε παρατήσει το παιχνίδι κι έχουμε φύγει».

Αν ο Ιάλυσος έπαιζε καλά και σύμφωνα με αυτά που πραγματικά μπορεί να κάνει στον αγωνιστικό χώρο αλλά έχανε στο τέλος τον τίτλο, θα ήταν προτιμότερο; «Δύσκολο αυτό» απαντά η Ελένη. «Κοίτα, αν υποθέσουμε ότι όλες οι ομάδες κάνουν κάποια στιγμή ένα κακό παιχνίδι, για μας έτυχε να είναι στον τελικό. Φυσικά και θέλαμε το πρωτάθλημα αλλά αυτή η εικόνα των τριών δεκαλέπτων δεν αναίρεσε σε καμία περίπτωση τη δουλειά και την προσπάθεια που έχουν κάνει τα κορίτσια όλη τη χρονιά».

Πώς έζησαν, λοιπόν, τα ίδια τα κορίτσια του Ιάλυσου τον τελικό; «Δεν τον ευχαριστήθηκαν στην αρχή. Επειδή είμαστε κι εμείς παίκτριες, καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι δυσκολεύεσαι να μπεις σε έναν τελικό με τη λογική του να τον ευχαριστηθείς χωρίς άγχος, απλά να χαρείς τη συμμετοχή. Είχαμε πολλά κλάματα, ειδικά στο ημίχρονο, που μετά τα κορίτσια αυτό το έκαναν και σλόγκαν.

Όταν πήγε η Ειρήνη (σ.σ. Δανελλάκη) να πάρει το βραβείο της, την πείραζαν τα υπόλοιπα κορίτσια και της έλεγαν “Κλάψε, Ειρήνη, κλάψε”. Χρειαστήκαμε πολλά χαρτομάντηλα.
Για πρώτη φορά τους μιλήσαμε κι εμείς απότομα…».

Αν χρειαστεί στην πορεία, άραγε θα τον καθιερώσουν αυτόν τον τρόπο ομιλίας προς τα κορίτσια; Η Ελένη ήταν αρνητική όμως η Μαρία είχε άλλη άποψη: «Αν η περίσταση το απαιτήσει, εγώ θα το ξανακάνω! Αν χρειαστεί η …αφύπνιση με το να ανέβει λίγο ο τόνος της φωνής, ναι, εγώ θα το ξανακάνω».

Βλέποντας από την άκρη του πάγκου την ομάδα τους να αποδίδει έτσι όπως απέδιδε στα τρία δεκάλεπτα, πίστεψαν ότι το παιχνίδι είχε χαθεί στο -14; «Δεν ήταν η διαφορά που με έκανε να αισθάνομαι εκείνη τη στιγμή ότι το παιχνίδι μπορεί και να χανόταν. Ήταν ο τρόπος που παίζαμε. Δεν παίζαμε όπως μπορούμε να παίξουμε και γι’ αυτό είχα προβληματιστεί πολύ. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι πίστευα στην ολική ανατροπή.

Ήθελα τουλάχιστον να μαζεύαμε τη διαφορά και να βγάζαμε 2-3 φάσεις σύμφωνα με τις δυνατότητές μας, να πούμε ότι τουλάχιστον κάτι δείξαμε στον τελικό από αυτό που δείχναμε όλη τη χρονιά» εξηγεί η Μαρία ενώ η Ελένη σχολίασε: «Κι εμείς αλλά και τα κοριτσάκια μας έχουμε ζήσει και τα δύο ενδεχόμενα μίας τέτοιας έκβασης αγώνα: και να κερδίζουμε με διαφορά αλλά στο τέλος να χάνουμε αλλά και να χάνουμε με διαφορά και στο τέλος να κερδίζουμε, όπως έγινε προχθές (σ.σ. την Κυριακή).

Εγώ πιστεύω ότι στο -14 και με την ψυχολογία που είχαν ως εκείνη τη στιγμή, και μέχρι σήμερα να παίζαμε, που λέει ο λόγος, το παιχνίδι δεν θα γύριζε. Το “μαγικό κλικ” έγινε στην ψυχολογία τους».
Το τμήμα κορασίδων με εκείνο των παγκορασίδων είναι ουσιαστικά ενιαίο αφού ο κορμός είναι ίδιος και οι δύο προπονήτριες συνεργάζονται στενά, έχοντας το προνόμιο να έχουν όλα τα κορίτσια παρόντα στις προπονήσεις τους και να δουλεύουν με όρεξη. Πώς είναι αυτή η συνεργασία, ειδικά φέτος που δεν βρίσκονται και κάτω από την «ομπρέλα προστασίας» του Γιώργου Χατζηκαλημέρη;

«Ήταν μία δύσκολη χρονιά κι εμείς είμαστε εκρηκτικός συνδυασμός» απαντά πρώτη η Ελένη και η Μαρία παίρνει τη σκυτάλη για να το αναλύσει: «Έξω από το γήπεδο, μπορούμε να είμαστε παρέα άπειρες ώρες. Αλλά από τη στιγμή που θα πατήσουμε το πόδι μας στο γήπεδο και πολύ περισσότερο μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ, μεταμορφωνόμαστε. Γίνεται – πώς να το πω; - ο χειρότερός μου αντίπαλος; Σε ό,τι μου πει, μπορεί και να διαφωνήσω όλα.

Επειδή δεν θέλαμε να μπερδέψουμε τα κορίτσια, προσπαθήσαμε και δυσκολευτήκαμε είναι η αλήθεια, να βρούμε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας για να ανταπεξέλθουμε. Κάθε εβδομάδα περνούσαμε πολλές ώρες συζητώντας τι και πώς θα δείξουμε στην προπόνηση».

Και αφού αυτή η δύσκολη χρονιά είχε την ευτυχή κατάληξη της περασμένης Κυριακής (αν κι έπονται νεανίδες και παγκορασίδες), πού αφιερώνουν το πρωτάθλημα; «Ανήκει όλο στα κορίτσια μας και μόνο σε αυτά» είπε κατηγορηματικά η Κυπραίου και η Λαού αυτή τη φορά δεν διαφώνησε ούτε στο ελάχιστο…