«Ξένοι θα ‘ρθουν,  αλλά κρατώ μικρό καλάθι…»!

Τι ωραία νότα, καλοκαιρινή, φολκλόρ νότα είναι το μωβ-λιλά αυτοκινητάκι που πουλάει παγωτό, στην είσοδο της Μεσαιωνικής Πόλης!

Παλιά ήταν στα καραβάκια στο Μαντράκι, κι από τότε στην είσοδο της Μεσαιωνικής Πόλης όπου το συναντάς και μόλις το δεις λες «ήρθε το καλοκαίρι…»! 

Κι ο Νίκος Βονάκης, 27 χρόνια τώρα με τη στολή του παγωτατζή, με τα αστεία του σ΄ όλες τις γλώσσες, να μιλάει με τους τουρίστες, να μαθαίνει πρώτος για την κίνηση και τη σεζόν, να ξέρει πώς θα πάει φέτος και να κρατά μικρό καλάθι. 

Με παγωτό σπιτικό, παραδοσιακό, που το φτιάχνει η γυναίκα του, κι εκείνος είναι στην πώληση με τους Ρώσους που δεν γελάνε, τους Εβραίους που είναι δύσκολοι, τους Τούρκους που είναι καλοί πελάτες και τους Σκανδιναβούς που τρώνε πολλές μπάλες μαζί!

Πόσα χρόνια πουλάτε παγωτό στο κέντρο της πόλης; Δεν ήσασταν πάντα στην πλατεία Σύμης!
Παλιά ήμουνα στο Μαντράκι, στα καραβάκια. Καλό πόστο ήταν κι εκείνο. Έπαιρνε κάποιος το παγωτό του, καθόταν στο παγκάκι το έτρωγε, έφευγε. Αλλά κι εδώ, καλά είναι δεν έχω παράπονο. Σύνολο 27 χρόνια!

Πώς σας ήρθε αυτή η ιδέα, να πουλάτε παγωτό στο δρόμο με το πολύχρωμο αυτοκίνητό σας;
Ένας Γερμανός φίλος μου, μου  έδωσε την ιδέα. Στα νιάτα μου είχα πάει στη Γερμανία για δουλειά, γυρνώντας δούλευα στα ξενοδοχεία, μετά ήθελα κάτι άλλο. Μου είπε να κάνω αυτό. Ξεκίνησα μ΄ άλλο αυτοκίνητο τότε, μου έφερε από τη Γερμανία ένα Fiat 850, μου έφερε τα μηχανήματα… Είναι 53 χρονών αυτοκινητάκι σήμερα και το έχω σε βαπτίσεις που με καλούν, σε εκδηλώσεις στα σχολεία… Αυτό τώρα εδώ το βαν είναι Ford Transit.
 


Είστε όλη μέρα;
Το καλοκαίρι από τις εννιάμιση, με δέκα το πρωί, μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα. Και μέχρι τη μία τη νύχτα κρατάει.  

Πότε ξεκινάει η δουλειά, ποια περίοδο;
Το πάω παρέλαση με παρέλαση. Ανοίγω 25η Μαρτίου και κλείνω 28η Οκτωβρίου, άντε και λίγες μέρες παραπάνω.

Λένε ότι είστε η ένδειξη ότι ξεκίνησε η σεζόν, όταν δουν εσάς στο δρόμο λένε ότι ήρθε το καλοκαίρι!
Ε, και μάλλον έτσι είναι.

Πώς θα πάει φέτος, τι ακούτε, θα πρέπει να είστε από τους πλέον έγκυρους, με τόση εμπειρία!
Απ΄ ό,τι ακούω τριγύρω μου για φέτος λένε ότι θα πάει καλά, αλλά εγώ κρατώ και μικρό καλάθι.

Γιατί το λέτε αυτό;
Είμαι αισιόδοξος, αλλά είμαι και συγκρατημένος. Να, δεν τους βλέπετε; Από την αρχή φαίνεται. Κόσμο έχει, περνάνε, αλλά είναι σφιγμένοι. Ό,τι γίνεται με μένα θα γίνει με όλους. Αυτό το βραχιολάκι στα ξενοδοχεία έχει σπάσει τη δουλειά απ΄ όλους. Πρώτα έρχονταν παρέες, οικογένειες να πάρουν και δύο και τρεις μπάλες παγωτό. Τώρα άντε μέχρι δύο μπάλες ή δεν στέκονται καθόλου. Πέρασε μια οικογένεια Γερμανών πριν. Εγώ ξέρω γερμανικά. Λέει το παιδάκι «μπαμπά, παγωτό..» του απαντάει εκείνος «παιδί μου, αφού έχει το ξενοδοχείο, θα το πάρουμε δωρεάν»! Αυτή είναι η κατάσταση. 

Πόσο πουλάτε την μπάλα το παγωτό;
Η μπάλα είναι 1,30 φέτος. Με περισσότερες μπάλες φθηναίνει η τιμή. Οι υπόλοιπες μπάλες έχουν από ένα ευρώ. 

Ποιοι παίρνουν πολλές μπάλες, θα τους έχετε ξεχωρίσει εσείς…
Παγωτό τρώνε πολύ οι Σκανδιναβοί. Μπορεί να πάρουν και τέσσερις μπάλες μαζί. Κι οι Γερμανοί τρώνε, αλλά συνήθως δύο μπάλες. 
 


Τους μιλάτε και στη γλώσσα τους;
Για τη δουλειά μου ξέρω να πω στη γλώσσα όλων, σχεδόν. Και στα Ρώσικα, και στα Εβραϊκά…. 

Ποιοι είναι οι πιο συγκρατημένοι απ΄ όλους, αυτοί που δεν ανοίγονται με τίποτα;
Οι Ρώσοι, ό,τι και να τους πεις  ό,τι αστείο και να τους κάνεις, μην περιμένεις αντίδραση. Οι Εβραίοι είναι δύσκολοι, αλλά αν τους μιλήσεις, κάτι θα σου πουν. Θυμάμαι μια φορά, ήρθαν δύο νεαροί Εβραίοι, ρώτησαν τις τιμές, τους λέω, αν έρθετε μέχρι αύριο θα σας κάνω τόση έκπτωση. Δεν ήρθαν την άλλη μέρα, ήρθαν όμως μερικές μέρες μετά. Μου λένε «την έκπτωση…». Λέω, η έκπτωση ήταν για την ημέρα που σας είπα ότι θα σας την κάνω. Ε, δεν πήρανε παγωτό, φύγανε.

Οι άλλοι λαοί πώς είναι;
Για εμένα οι Τούρκοι είναι καλοί πελάτες στο παγωτό. Οι Ιταλοί, κάποτε άκουγες εδώ παντού Ιταλικά. Νοίκιαζαν μηχανάκια, έρχονταν τ΄ άφηναν εδώ… Έρχονται πάλι, αλλά όχι όπως πριν τέσσερα χρόνια, ας πούμε. Βέβαια παλιά και η σεζόν ξεκινούσε Μάρτιο και τελείωνε Νοέμβρη. Παλιά έρχονταν και πολλά κρουαζιερόπλοια. Ξέρετε τι γινόταν εδώ. Τώρα λιγόστεψαν κι αυτά. Κι έχει αλλάξει κι ο κόσμος, ήταν πιο ανοιχτοί οι ξένοι που έρχονταν, γινόσουν παρέα μαζί τους. Εγώ έχω πελάτες που έρχονται απ΄ όταν ήταν οι ίδιοι νεαροί. Μετά φέρνανε τα παιδιά τους και όπου να ‘ναι θα φέρουν και εγγόνια. Τώρα οι τουρίστες έρχονται, άντε να βγούνε μια μέρα να ‘ρθουν στη Μεσαιωνική Πόλη και τις άλλες είναι κλεισμένοι στα ξενοδοχεία. Κάποιοι που ήρθαν κι άλλη φορά δεν βγαίνουν καν από τα ξενοδοχεία, δεν έρχονται και καθόλου στη Μεσαιωνική Πόλη.

Ποιες χρονιές ήταν οι καλές της Ρόδου;
Να πω για τον Ανδρέα τώρα και τη δεκαετία του ΄80 ή θα μου λένε μα και μου… Τότε ήταν όμως, από το 1982 με 1984 και 1985. Έρχονταν Ροδίτες να πάρουν και δύο και τρία παγωτά.

Το παγωτό είναι δικό σας, εσείς το φτιάχνετε;
Η γυναίκα μου το φτιάχνει κάθε πρωί, στο εργαστήριο που έχουμε στο Ροδίνι. Ανάλογα με τις ανάγκες. Ακόμα είναι νωρίς, κι έτσι φτιάχνει από λίγο κάθε μέρα, για κάθε γεύση: βανίλια, σοκολάτα, μπισκότο, φράουλα, μπανάνα. Είναι το παραδοσιακό, σπιτικό παγωτό.

Από ποιες εθνικότητες έρχονται πρώτοι;
Αυτό είναι ανάλογα με το Πάσχα των Καθολικών. Όταν πέφτει πιο νωρίς έρχονται οι Εβραίοι και οι Φιλανδοί μετά. Πάντα τέτοια εποχή και προς το τέλος της σεζόν βλέπεις πολλούς Φιλανδούς. Μες στο ντάλα καλοκαίρι λιγότερους γιατί δεν την αντέχουν τη ζέστη. 

Τι σας λένε εδώ, με το πόστο που έχετε, τι σας ρωτάνε;
Παντός είδους πληροφορίες δίνω. Από το πού είναι το Καστέλο μέχρι το πώς θα πάνε στη Λίνδο.

Ευτράπελα συμβαίνουν, τι θυμάστε που σας έκανε εντύπωση;
Μια φορά μου έφεραν ένα παπούτσι και μετά από λίγη ώρα ο άνθρωπος που το έχασε, μου χάρισε ένα ζευγάρι παπούτσια!

Πώς έγινε αυτό;
Ένας ηλικιωμένος κύριος, Άγγλος πρέπει να ήταν, πήρε ταξί μαζί με τα παιδιά του, και βγαίνοντας βγήκε φορώντας μόνο το ένα παπούτσι. Πριν το συνειδητοποιήσει, το ταξί έφυγε. Λίγο μετά ήρθε ο ταξιτζής, μου άφησε το ένα παπούτσι, μου λέει «δεν μπορεί, θα ρθει από εδώ να το ψάξει»... Και πράγματι. Λίγη ώρα μετά τον ηλικιωμένο κύριο, τον έφεραν τα παιδιά του και φορούσε ένα καινούργιο ζευγάρι, επώνυμα τύπου αθλητικά. Του δίνω το παπούτσι του και μου χαρίζει αυτά που μόλις είχε αγοράσει για να μπορέσει να περπατήσει, να ‘ρθει να το ψάξει. Συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά!