Υπαρξιακές  ανησυχίες...

Έρχονται πότε-πότε κάποιες ερωτήσεις στο μυαλό σου που πραγματικά δεν ξέρεις τι να απαντήσεις. Προσπαθείς να τις εκλογικεύσεις, να επιχειρηματολογήσεις, αλλά και πάλι επιμένουν. Σαν να μην τους ικανοποιούν οι απαντήσεις που δίνουμε... «Είσαι ευτυχισμένος;».

«Είσαι ικανοποιημένος με τη ζωή σου, με τις σχέσεις που έχεις;». «Κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς με τον εαυτό σου;». «Έχεις στόχους;». «Ακολουθείς τα όνειρά σου;». «Εξελίσσεσαι;». «Έχεις μάθει να αγαπάς;». «Έχεις αγαπηθεί όσο το αξίζεις;». Δύσκολα ερωτήματα. Σαν να μας επαναφέρουν στην ουσία των πραγμάτων και μας καλούν να αξιολογήσουμε ξανά και ξανά τη διαδρομή μας: όσα κάναμε και όσα δεν κάναμε... Όσα τολμήσαμε και όσα δεν τολμήσαμε...

Μπορεί άραγε να ξεφύγει κανείς από όλα αυτά τα ερωτηματικά που μας «βασανίζουν»; Μπορεί να πείσει κανείς τον εαυτό του ότι όλα είναι μια χαρά και ας μην είναι; Μπορείς άραγε να ξεγελάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό για να αποφύγεις τις τυχόν συνειδητοποιήσεις; Και αυτό γιατί κάθε συνειδητοποίηση πονάει και απαιτεί εξηγήσεις! Απαιτεί αλλαγές! Είναι πιο εύκολο ίσως να επαναπαύεσαι στην άγνοιά σου. Πιο βολικό. Ως πότε όμως; Ως πότε θα μπορείς να προσποιείσαι ότι δεν πειράζει; Ότι δεν σε νοιάζει; Ως πότε θα προσπερνάς τα παράπονά σου, την ανάγκη, την επιθυμία σου;

Όλες οι σχέσεις για να έχουν διάρκεια και ισορροπία οφείλουν να βασίζονται στην ειλικρίνεια, στην αυθεντικότητα. Το ίδιο και η σχέση με τον εαυτό σου. Οι υπαρξιακές ανησυχίες είναι μέρος της φύσης σου, κομμάτι της εσωτερικής αναζήτησής σου. Δεν γίνεται να τις αποποιείσαι, να τις αγνοείς, να τις παρακάμπτεις. Δεν μπορείς να σταματήσεις τις σκέψεις σου. Δεν χρειάζεται να τις φοβάσαι. Είναι η μόνη πυξίδα που έχεις για να βρεις τη θέση σου μέσα σε αυτό τον κόσμο.

Ο αναστοχασμός θα σε βοηθήσει να ανακαλύψεις ποιος είσαι, τι θέλεις και πού ανήκεις. Είναι το μόνο φως που θα σε συντροφεύει ακόμα και στις δύσκολες ώρες όπου όλα σου φαίνονται βουνό ή τις ώρες εκείνες που νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.

Του ανθρώπου δεν του αρέσει να ζορίζεται. Προτιμά το «βατό», το απλό, το εύκολα διαχειρίσιμο. Τι γίνεται, όμως, με τα ζητήματα τα σύνθετα, τα καταλυτικά στη ζωή μας; Όταν έρχεται η στιγμή να κάνεις τις επιλογές σου, να πάρεις τις αποφάσεις σου... Όταν ξέρεις ότι ό,τι κι αν επιλέξεις κάτι θα χάσεις και κάτι θα κερδίσεις, αλλά δεν είσαι σίγουρος τι είναι πιο σημαντικό για σένα. Όταν δεν θέλεις να στεναχωρήσεις ίσως τους άλλους και σκέφτεσαι να συμβιβαστείς αντί να ακολουθήσεις αυτό που πραγματικά θα ήθελες. Πόσο γινόμαστε τελικά κάτι άλλο από αυτό που είμαστε; Πόσο κοντά ή μακριά βρισκόμαστε από εκεί που θα θέλαμε να πάμε;

Η αυτογνωσία είναι η μόνη διεργασία που μπορεί να διαμορφώσει ειλικρινά και εύστοχα τις απαντήσεις που κάθε τόσο καλούμαστε να δώσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό. Το αίσθημα της ικανοποίησης και της πληρότητας είναι τα μόνα στοιχεία που έχουμε για να γνωρίζουμε αν είμαστε στον «σωστό» δρόμο ή όχι. Ανάμεσα σε υποχρεώσεις, ανασφάλειες, άγχη, στερεότυπα και φόβους είναι σχετικά εύκολο να «χάσουμε» την αυθεντική έκφραση του εαυτού μας. Το ίδιο επίσης μπορεί να συμβεί αν βρισκόμαστε ανάμεσα στους «λάθος» ανθρώπους. Πάλι μπορεί να αισθανθούμε αποπροσανατολισμένοι, χαμένοι, ανικανοποίητοι.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή ώστε να είμαστε σίγουροι ότι ο δρόμος που ακολουθούμε είναι ο καταλληλότερος για την καλύτερη εκδοχή μας. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες προδιαγραφές που καλό είναι να υπάρχουν στη ζωή μας και να λειτουργούν ως ενδείξεις ότι είμαστε κοντά σε αυτό τον «εν δυνάμει» ανώτερο εαυτό μας.

Η αλήθεια, η αξιοπρέπεια, η ακεραιότητα, ο αυτοσεβασμός, η καλοπροαίρετη πρόθεση και η δίψα για ουσιαστική επαφή και επικοινωνία με τους άλλους είναι ίσως μερικά από τα συστατικά εκείνα που μας διασφαλίζουν ότι παρά τις όποιες συνθήκες έχουμε την πιθανότητα να βρούμε το σκοπό μας σε αυτό τον κόσμο... το νόημα της ύπαρξής μας.

Κανένας φόβος δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος από την εσώτερη υπαρξιακή ανάγκη να μάθω ποιος είμαι και πού θέλω να φτάσω... Κανένα άγχος δεν μπορεί να είναι ισχυρότερο από την επιθυμία να νιώσω πλήρης, ισορροπημένος και να πετύχω την αυτοπραγμάτωσή μου. Τίποτα ψεύτικο και δήθεν δεν θα μείνει ‘όρθιο’ όταν θα έρθει η ώρα να βρεθώ απέναντι στον αγανακτισμένο εαυτό μου που ζητά έντιμες απαντήσεις κι όχι άλλες δικαιολογίες πια... Όχι άλλες αναβολές...