Η κλοπή ενός λουλουδιού…βιαιοπραγία στον πολιτισμό

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Πριν από λίγες ημέρες ένα άρθρο μου εκθείαζε το φύτευμα μερικών κόκκινων γερανιών μπροστά από το παρτέρι στον κόμβο του κτιρίου του ΕΟΤ  (σταυροδρόμι Παπάγου και Μακαρίου) παρέα με τον μεγάλο πλάτανο που δεσπόζει επιβλητικά σ’ όλο το οικοδομικό τετράγωνο. 

Ο χώρος δροσίστηκε, χρωματίστηκε, έγινε αποδοτικός 
Σε αντίθεση, σήμερα διαβάζω ότι εκλάπησαν τα λουλούδια που φυτεύτηκαν στην περιοχή των Κρητικών από τη διαχωριστική λωρίδα κυκλοφορίας. 
Πράξη αποτρόπαια, αισθητικά ειδεχθής και κυρίως προσβλητική για τον πολιτισμό μας.

Ας γίνονται συναντήσεις ομάδων πολιτισμού και ανάδειξης της ιστορίας, ας λέγει ο Δήμαρχος Ρόδου ότι η Ρόδος είναι το σταυροδρόμι πολιτισμών, ας λέγει ο Αν. Πρύτανης του Πανεπιστήμιου Αιγαίου, ότι στα 200 μέτρα της οδού Πανετίου εντός της Μεσαιωνικής Πόλης μπορείς να συναντήσεις την εξέλιξη του μοναδικού πολιτιστικού τόξου της Ρόδου, μπορεί η Ροδιακή Λέσχη να εξαγγέλλει το συνεχή αγώνα για την ανάδειξη και προβολή του νησιού, μπορεί η πολιτιστική διπλωματία να επιδεικνύεται ως μέσο για την επίλυση διαφορών και συμφερόντων, η πράξη της κλοπής των λουλουδιών είναι αίσχιστη. 
Πρωτοβουλίες πολιτών και ομάδων για την κουλτούρα μας καταρρίπτονται όταν ο κλέφτης του λουλουδιού νιώθει ευρύχωρος για να κλέψει, να αποσπάσει, να βιαιοπραγήσει πάνω σ΄ ένα άνθος.   
Είναι η στιγμή της απώλειας κάθε ηθικού ερείσματος που συναντάμε σήμερα, στη θυσία για το μενεφρεγισμό και την  κυνικότητα. 

Είναι από τις στιγμές που η αποκάλυψη της αυταρέσκειας  και του ατομικισμού νικούν πανταχόθεν κάθε έννοια αντίληψης για το«άλλο». Νοιαζόμαστε μόνο για τον αυτό μας, εγκαταλείποντας τη σημασία της εγγενούς αξίας που διαθέτουν όλα τα όντα του πλανήτη μας, ακόμη και τα φυτά.
 Η οικολογική συνείδηση στα τάρταρα, η εγωπάθεια στον ουρανό, η ψευτομαγκιά στα ύψη.

Ο άνθρωπος δυνάστης, ο άνθρωπος μηχανή, ο άνθρωπος ηγεμών. 
Είναι από τις αίτιες της κρίσης, η κατάπτωση του πολισμού, το καταρράκωμμα των αξιών και η ισοπέδωση των κανόνων της συνύπαρξης.  
Το περιβάλλον, φυσικό και ανθρωπογενές έχει καταντήσει περιουσία του καθενός χωρίς εγγενή αξία με εργαλειακή διάθεση των ατομικών και μόνο αναγκών. 

Η επίδειξη της λακκούβας στην περιοχή Κρητικών  από τα κλεμμένα λουλούδια-γεράνια ως έπαθλο του κάποιου «ανθρωπάκου» σε φωτογραφία σε κοινή θέα ως αναφορά μεγέθους είναι κατάντια, είναι πτώση πολιτισμού, είναι αντιαισθητική.  
Σε αυτό το εγχείρημα η περιβαλλοντική εκπαίδευση έχει κύριο λόγο για τη διαμόρφωση στάσεων και δεξιοτήτων, ώστε το «άνθρωπος-μηχανή» να μεταμορφωθεί σε «πρίγκιπα-ενεργό πολίτη» που θα χαρακτηρίζεται από υψηλό αίσθημα ευθύνης στις διαδικασίες του σεβασμού και της δίκαιης ζωής στη βάση του πλουραλισμού και αναγνώρισης της διαφορετικότητας ατόμων, κοινωνιών, των φυτών, των «άλλων»…των διαφορετικών πολιτισμών.
Οι σύγχρονες συμπλεκόμενες κρίσεις που εξελίσσονται ραγδαία είναι της οικονομίας, της ενέργειας και της οικολογίας. Δεν υπάρχει αντίλογος πλέον ότι σήμερα προστίθεται και η κρίση του πολιτισμού. Είναι η σπουδαιότερη κρίση θίγοντας τα θεμέλια ύπαρξης του homo sapiens.
Σήμερα παρά ποτέ χρειάζεται η Στροφή για μια κουλτούρα αλληλεπίδρασης και αναγνωσιμότητας του «άλλου», της συνευθύνης και του σεβασμού. 
Το «Εγώ» προβάλλεται (δυστυχώς) ως βασικό βαγόνι αδιαφορίας προς τον δίπλα, ακόμη και ενός άψυχου λουλουδιού σ’ ένα κοινόχρηστο παρτέρι.  

Ενώ το «Εμείς» μπορεί να υποστηρίξει τη Στροφή για μια βιώσιμη ανάπτυξη για μια βιώσιμη πορεία…για μια δίκαιη ανάπτυξη. 
Ας την δοκιμάσουμε, ή έστω να πείσουμε τον «κλέφτη» να πετάξει την κουκούλα της ανωνυμίας και να εμφανιστεί ενοποιώ της φωτεινής κοινωνίας με υπευθυνότητα και λογοδοσία.