Αναζήτηση Ευθυνών

Γράφει η
Μαίρη Παπανδρέου

Είναι πολύ βολικό να ρίχνομε την ευθύνη για όλα τα «κακώς κείμενα» στους άλλους και εμείς να παραμένομε στο «απυρόβλητο». Βρίσκουμε δικαιολογίες για όλες τις κακοδαιμονίες μας, και συχνά-πυκνά μάλιστα αναφωνούμε: «Μα δεν υπάρχει Θεός, να βλέπει τα προβλήματά μας;» Σίγουρα Θεός υπάρχει ή όπως αλλιώς ο καθένας από εμάς επιθυμεί να ονομάζει την «Υπέρτατη Δύναμη και Παρουσία», μόνον που οι περισσότεροι κάνουμε ό,τι περνάει από τα χέρι μας, για να βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στο τέλμα της ύλης, ξεχνώντας ότι είμαστε βέβαια «ύλη», αλλά πρώτιστα είμαστε «πνεύμα», που όπως είναι αποδεκτό και αποδεδειγμένο, το «πνεύμα» «εξουσιάζει» την ύλη. Ας μην παραθέσουμε τώρα αδιάσειστα παραδείγματα, που συχνά-πυκνά, ερμηνεύονται ως «θαύματα».

Ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες φέρομε όλο το «βάρος της Γνώσης» της Αρχαίας Φιλοσοφίας μας, αλλά και ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι,  όλη την Υπέρτατη Φιλοσοφία του Ευαγγελίου. Από τον πρόγονό μας τον Σωκράτη π.χ. μάθαμε ότι «ουδείς εκόν κακός», δηλαδή «το σφάλμα μας είναι γεννημένο από την αμάθειά μας», και από το Ευαγγέλιο: «ό,τι σπείρομε θα θερίσομε». Δεν μπορούμε λοιπόν να κατηγορούμε τους «άλλους» επειδή ενδεχομένως δεν είμαστε ευχαριστημένοι με την Κυβέρνησή μας, ή για την «χαλάρωση» των ηθών κλπ.

Όλοι έχομε το μερίδιο της ευθύνης για όποια «πτώση» οικονομική ή «ηθική». Εμείς, ως γονείς, ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ως «δημόσιοι λειτουργοί», τι «μαθήματα Ήθους» δίνουμε με το έμπρακτο παράδειγμά μας; Ανοίγουμε π.χ. τους δέκτες της τηλεόρασής μας και τα περισσότερα προγράμματα, υποτιμούν και τη νοημοσύνη μας. Προβάλλουν ό,τι φτηνό και υλιστικά προσανατολισμένο, όπως π.χ. «μόδα» (δηλαδή Πιθηκισμό, εφόσον μας προτρέπει να μιμηθούμε κάποιους άλλους, όπως ακριβώς πράττει ένας πίθηκος που μιμείται). 

Έτσι, βλέπου με γελοίες και  τον στοιχειώδη αυτοσεβασμό μας, όπως και τα «Πιστεύω» των συνανθρώπων μας. Εξοργιστική λοιπόν ήταν η εμφάνιση νεαρής με καυτό σορτς, που σε κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα, ξεναγούσε σε Ορθόδοξη Εκκλησία και σε Ιερά Μονή.

Έστω, να αιτιολογήσουμε την κακόγουστη και απρεπή (διάβαζε χυδαία) εμφάνιση μέσα σε Εκκλησία και Μοναστήρι, σε ανοησία (=βλακεία) της παρουσιάστριας, όμως, σε ένα τηλεοπτικό  πρόγραμμα ενέχονται πολλοί, όπως: σκηνοθέτες, υπεύθυνοι προγράμματος, παντός είδους χειριστές, διευθυντές προγραμμάτων, καναλάρχες κλπ.  Αναρωτιέμαι: πώς είναι δυνατόν, κανένας απολύτως να μην παρατηρήσει την ασέβεια; Δεν είναι απλώς θέμα «Πίστης», αλλά θέμα «αξιοπρέπειας» και «σεβασμού». Μπορεί και να μην πιστεύουν στο «Θείον», όμως έχουν την ιερή υποχρέωση, να σέβονται την «Πίστη των άλλων».

Η αναξιοπρέπεια, έχει άμεση σχέση, όχι απλώς με το Ήθος και την Ηθική, αλλά και με το σεβασμό προς  τον εαυτό μας πρώτιστα και τη Νοημοσύνη μας και η εν λόγω παρουσία της «ξεναγού» σε χώρο ιερό με το καυτό σορτς, αναμφισβήτητα φανέρωνε και τη χαμηλή αυτοεκτίμησή της.