Εσύ έμαθες τελικά το «μάθημά» σου;

Της Νάντιας Σαρρή


«Όσα μου συμβαίνουν είναι εντελώς παράλογα. Σίγουρα αποτελώ παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος λογικός άνθρωπος στο μέλλον, γνωρίζοντας τι μου έχει συμβεί, θα αποφασίσει να κάνει ό,τι έκανα εγώ. Δηλαδή να δει μια εγκληματική ενέργεια, στην οποία πιθανόν εμπλέκονται και οπαδοί ή μέλη της Χρυσής Αυγής, και να τολμήσει να την καταγγείλει».
 
Είσαι λοιπόν καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο κάπου στα 60 κι ένα πρωινό, που πηγαίνεις στη δουλειά σου, γίνεσαι μάρτυρας μιας συμπλοκής. Πέντε φουσκωτοί την «έπεσαν» σε διδακτορικό φοιτητή φωνάζοντάς του «είσαι αναρχικός ρε μαλάκα;» λίγο πριν τον μαχαιρώσουν.

Εσύ συγκρατείς τις πινακίδες του αυτοκινήτου και μετά από μέρες η αστυνομία σε ενημερώνει πως ανήκει σε κάποιο Κασιδιάρη, εκπρόσωπο τότε της Χρυσής Αυγής. Όλοι σε αποτρέπουν από το να εμπλακείς στην υπόθεση, αλλά εσύ αγνοείς τους κινδύνους ακολουθώντας την φωνή της συνείδησής σου. 

Και τότε όλα ξεκίνησαν… «Αναβολή πήρατε;», ρώτησε τον  Κασιδιάρη η  Δούρου,  έτσι στα επόμενα δευτερόλεπτα, ο τότε υποψήφιος βουλευτής της Χ.Α θα ρίξει ένα ποτήρι νερό σε εκείνη και τρεις σφαλιάρες στην  Κανέλλη. Και μπορεί η  εξωφρενική αυτή  σκηνή να έμεινε στην ιστορία, λίγοι όμως κατάλαβαν σε ποια «αναβολή» έγινε λόγος. 

Ο Κασιδιάρης λοιπόν, γίνεται πλέον εκλεγμένος βουλευτής και μετά από «αναβολές» θα πραγματοποιηθεί η πρώτη δίκη μέσα σε κλίμα χρυσαυγίτικης τρομοκρατίας. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνεσαι τόσο εξευτελισμό και αδικία, με τους οπαδούς της Χ.Α να σε ειρωνεύονται και να σε φωτογραφίζουν και τον αξιωματικό της αστυνομίας να ζητά την άδεια του Κασιδιάρη για να σου δώσει μια καρέκλα να καθίσεις, που φυσικά αρνείσαι να δεχτείς. 

Σε αποκαλούν «ρουφιάνα», ενώ αστυνομική συντάκτρια καταθέτει πως τον αριθμό της πινακίδας θα μπορούσες να τον έβλεπες και στο Indymedia.  Δεν ξέρεις καν τι είναι αυτό, αλλά ο εξευτελισμός συνεχίζεται.  

Ο Κασιδιάρης κρίνεται αθώος κι εσύ αναξιόπιστη μάρτυρας που μάλιστα 7 χρόνια μετά βρίσκεσαι στο ειδώλιο του κατηγορούμενου για ψευδορκία. 

Εφημερίδες και site δημοσιεύουν τη φωτογραφία σου και γίνεσαι βορά στα στόματα ανθρώπινων όντων που διψούν για θέαμα, εκδίκηση και αποδιοπομπαίους τράγους. Αυτή ήταν η ανταμοιβή σου που υπερασπίστηκες το δίκαιο. 

Τώρα έμαθες το μάθημά σου…  Τελικά 9 χρόνια μετά αθωώνεσαι, δίνοντας μια γροθιά στο στομάχι σε όλους εκείνους που πάντα ακολουθούσαν τους φόβους τους κι έτσι ποτέ δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν μιλούν για  όλα εκείνα τα εγκλήματα που συντελούνται καθημερινά  γύρω τους. 

Έτσι μια μέρα, αποφασίζεις ότι θες να ακολουθήσεις το παράδειγμα αυτής της γυναίκας κι όχι της  μάνας σου, που σε έμαθε να σιωπάς  για να γλιτώνεις από μπελάδες και φασαρίες…  

Αυτή τη φορά θες να μιλήσεις για τα σημάδια στο λαιμό του μαθητή σου κι όχι για ακόμη μια φορά να στρίψεις αμήχανα το κεφάλι σου από την άλλη. 

Χωρίς να το καταλάβεις έχεις ήδη βρεθεί έξω από την πόρτα του Εισαγγελέα και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει τόσο δυνατά που θα σπάσει. Τότε σε πλησιάζει ένας αστυνομικός για να δει αν είσαι καλά. Τα λόγια του ακόμη αντηχούν στα αυτιά σου «Καλά κοπέλα μου, κάνεις όλη αυτή την ιστορία για έναν αλλοδαπό μαθητή. Ένας λιγότερος». Τον κοιτάζεις με αηδία και κλείνεις πίσω σου την πόρτα του Εισαγγελέα.

Υ.Γ  «Γι’ αυτό σου λέω, την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιστούμε. Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε».