Στον Βαγγέλη Παυλίδη

Της Λίτσας Παπαθανάση

Όταν ανήμερα του Πάσχα έμαθα ότι ο Βαγγέλης έφυγε τόσο απρόσμενα για το μεγάλο ταξίδι, δεν μπορεσα να τον αποχαιρετήσω, γιατί δεν βρισκόμουν στη Ρόδο.


Θέλησα σήμερα 40 μέρες από το χαμό του, γιατί  τότε λένε η ψυχή ταξιδεύει προς το φως, να του πω το τελευταίο αντίο.

Για μένα ο Βαγγέλης υπήρξε αγαπημένος φίλος, συνεργάτης, σύντροφος σε πολιτικό επίπεδο, μέλος της "συμμορίας" του όπως αποκαλούσε τρυφερά τους πολύ στενούς του φίλους. 

Όταν γνωριστήκαμε, δεν μπόρεσα να ταυτίσω τον χαμογελαστό και ζωηρό έφηβο που ανέβαινε στο Βενετόκλειο με το ποδήλατό του  και τον φώναζαν Μπούλη, με τον μακρυμάλλη και γεμάτο αγωνιστικότητα και επαναστατικότητα Βαγγέλη στην δεκαετία του 70!

Βρεθήκαμε μαζί σε πορείες, για την Ειρήνη, για την Αλλαγή, σε επετείους του Πολυτεχνείου, στην Αντιαμερικανική διαδήλωση, όπου και συνελήφθηκε μαζί με άλλους φίλους  συμπολίτες αγωνιστές.  Ακόμα και σε οικογενειακές εκδρομές  τα τραγούδια που έβγαιναν από την φυσαρμόνικά του ήταν  πολιτικά Θεοδωράκη, Λοΐζου απαγορευμένα  τότε.

Εργαστήκαμε μέσα   στο ίδιο κόμμα, τότε που νομίζαμε ότι θ'αλλάζαμε την Ελλάδα. Ιδεολόγος έντιμος, δίκαιος και τόσο καίριος στις τοποθετήσεις αλλά και στις εισηγήσεις του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την παρουσία του με θέμα " Πολιτισμός και Πολιτική", αλλά και αργότερα  ως εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος, κάθε φορά οι προφορικές  και γραπτές του αναφορές ήταν εμπεριστατωμένες και έμπαιναν πάντα στην ουσία του θέματος. Δεν έκανε εκπτώσεις στις ηθικές του αξίες και στην ιδεολογία του και αποχωρούσε από καταστάσεις που δεν τον εξέφραζαν πια.

Το ταλέντο του, από την αρτιότητα του σκίτσου του  μέχρι τις εμπνευσμένες πολιτικές και άλλες γελοιογραφίες του, τα βιβλία του, το τρυφερό παραμύθι που έγραψε για το γιό του, Σάββα, που διαδραματίζεται στο φάρο του Αγίου Νικολάου, τις βραβευμένες εικονογραφήσεις σε παιδικά βιβλία, μέχρι το πολυβραβευμένο και μετάφρασμένο σε πολλές γλώσσες τελευταίο του βιβλίο "Ρόδος μια  ιστορία 1306-1522,"  είναι γνωστά και μάλιστα πρόσφατα διάβασα πως αυτό το βιβλίο μοιράστηκε στα σχολεία, ίσως αν γινόταν αυτό πριν φύγει θα του έδινε μεγάλη χαρά. Εγώ κρατώ την αφιέρωσή του που μου έκανε στο βιβλίο του σαν φυλαχτό!

 " Συμμορία, Λίτσα, 
επειδή χρόνια τώρα ρώταγες κάθε λίγο πώς πάει το βιβλίο κι επειδή είμαστε φίλοι, ιδού επιτέλους, καταθέτω εις χείρας σου το τελικό προϊόν
 Βαγγέλης  VII 99".

Ακόμη είχα την τιμή μαζί με την Νόομι και κάποιες αγαπημένες φίλες, να συμπεριλάβει τα σκίτσα μας και να αντιπροσωπεύσουμε τις πρωταγωνίστριες  στο παιδικό βιβλίο  "Φιλενάδα Φουντουκιά μου".  Θυμάμαι σαν τώρα που μπήκε στο γραφείο μου, με την φωτογραφική του μηχανή, και μου έβγαλε μια φωτογραφία, ερχόταν συχνά και συζητούσαμε πολιτικά, δημοτικά, πολιτιστικά θέματα. Όταν τον ρώτησα για την φωτογραφία, μου είπε με μυστήριο ύφος χαμογελώντας θα δείς. Μετά από μερικούς μήνες μας έφερε το βιβλίο! 

Πάντα είχε την ιδέα πως μια Παγκόσμια Έκθεση Γελοιογραφίας θα μπορούσε να καθιερωθεί στη Ρόδο όπως και πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία κάποιες χρονιές, αλλά δυστυχώς δεν καθιερώθηκε.

Ο Βαγγέλης θα μπορούσε να κάνει ακόμη μεγαλύτερη καριέρα αν έμενε στην Αθήνα. Προτίμησε όμως να μείνει στη Ρόδο που υπεραγαπούσε, την πατρίδα και του πατέρα του. Νοιαζόταν και ανησυχούσε και επεσήμανε ό,τι στραβό γινόταν, εις βάρος της Ρόδου με άρθρα και διαμαρτυρίες. Μας  ρωτούσε μήπως έχω καταντήσει γραφικός;  Όχι, ήσουν πάντα ένας ενεργός πολίτης.

Δημιούργησε μια στέρεη οικογένεια με την Σουηδή σύντροφο της ζωής του, Νόομι, η οποία στάθηκε στο πλευρό του με αγάπη   και  θαυμασμό. Η ψυχραιμία της εξισσορροπούσε τον εκρηκτικό χαρακτήρα του Βαγγέλη. Του χάρισε τον Σάββα, σημερινό επιστήμονα που και οι δύο λάτρεψαν.

Έφυγε από το σπίτι του στην πόλη όταν η φασαρία το καλοκαίρι του ήταν αφόρητη και μετακόμισε στη Λαχανιά, όπου και κει έπαιζε ουσιαστικό ρόλο στα ζητήματα του χωριού και στα πολιτιστικά δρώμενα μαζί με τη Νόομι.

Μα πέρα από όλα αυτά ο Βαγγέλης κράτησε και  έβγαζε το παιδί, που είχε μέσα του σε μεγάλο βαθμό! Ίσως φανέρωνε την ανάγκη του για αγάπη, αφού σε μικρή ηλικία έχασε την Κεφαλονίτισσα μητέρα του. 

Ήταν ευτυχισμένος  με απλά πράγματα. Να έχει τη γυναίκα του, Νόομι, και τους φίλους του γύρω του, να είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος να μας λέει τα αστεία του με την βαριά προφορά ροδίτικου χωριού, που τόσο ωραία μιμόταν, αλλά και αγαπούσε, καθισμένος στην "καρέκλα του", σ' ένα μικρό ταβερνάκι με ρετσίνα και μεζέ, να μας δίνει λεπτομερείς συνταγές, γιατί μαγείρευε σπουδαία, με τόση γλαφυρότητα που ήταν σαν να τις γευόμασταν.   Να τραγουδά επιτυχίες του 50 ή καντάδες των Επτανήσων. Έτσι γιόρταζε και τα γενέθλιά του.

Μερικοί σοβαροφανείς  τον έβλεπαν σαν "ιδιόρρυθμο"καλλιτέχνη. Για μας που τον αγαπούσαμε ήταν ο Βαγγέλης μας ο καλός άνθρωπος, ο τρυφερός, με καρδιά μικρού παιδιού ενήλικας, ο σπουδαίος και σοβαρός καλλιτέχνης.

Όπως γίνεται κάθε φορά όταν χάνεται ένας κοντινός μας άνθρωπος χάνουμε μαζί κι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας. Παραμένει όμως στο μυαλό και στην καρδιά μας! Είμαι περήφανη που υπήρξαμε φίλοι! Αντίο Βαγγέλη!  Καλό σου Ταξίδι!

Σε βλέπω καβάλα στην αγαπημένη  σου μηχανή "Ματθίλδη" να πηγαίνεις να συναντήσεις τον Θανάση, τον Ηλία και να σμίξεις επιτέλους με τη μητέρα σου που τόσο σου έλειψε και με τον πατέρα σου που σε μεγάλωσε!